[Εισαγωγή] Άκου την μπαλάντα του Παλιού Ναυτικού, Δες το μάτι του καθώς σταματά έναν από τους τρεις. Ο Καλεσμένος του Γάμου μαγεύεται από το βλέμμα του γέροντα, Και στέκεται εκεί για να ακούσει την ιστορία του.
Το πλοίο σαλπάρησε προς τον Νότο, Μέχρι που έφτασαν στη γη του πάγου και του χιονιού. Σε μια
Η Βαρβάκειος Αγορά το 1930 αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο της αθηναϊκής καθημερινότητας, έχοντας ήδη διανύσει δεκαετίες ιστορίας ως το κεντρικό σημείο εφοδιασμού της πρωτεύουσας. Στη φωτογραφία, η οδός Αθηνάς σφύζει από ζωή, αποτυπώνοντας την αυθεντική ατμόσφαιρα μιας εποχής όπου η προσωπική επαφή και το μεράκι του επαγγελματία ήταν στο επίκεντρο.
Σε αυτό το σπάνιο φωτογραφικό τεκμήριο από το 1901, μεταφερόμαστε στην ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟ, έναν τόπο όπου το ένδοξο παρελθόν συναντά τις σκληρές ανάγκες της επιβίωσης των αρχών του 20ού αιώνα. Η εικόνα αποτυπώνει γυναίκες της εποχής να εκτελούν τις καθημερινές τους εργασίες στη ΡΩΜΑΪΚΗ
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την έναρξη μιας από τις πιο ευφυείς και χιουμοριστικές αυτοβιογραφικές αφηγήσεις του μεγάλου οραματιστή συγγραφέα. Στο ΔΕΚΑ ΩΡΕΣ ΚΥΝΗΓΙ, ο ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ αφήνει για λίγο τα ταξίδια στον πυρήνα της γης και στα βάθη των ωκεανών, για να μας μεταφέρει σε μια πολύ πιο «επικίνδυνη» και κωμική περιπέτεια: την προσπάθειά του να επιβιώσει σε ένα κυνήγι στην εξοχή της Νορμανδίας.
ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ
Είμαι κυνηγός; Πιστεύω πως όχι. Εντούτοις, στις 28 Αυγούστου 1881, βρέθηκα στο Villers-Bocage, προσκεκλημένος του φίλου μου Guillon. Ο εξοπλισμός μου, δανεικός από τον Deleuze, περιλάμβανε ένα όπλο που «κλωτσούσε», όπως με προειδοποίησαν. «Ελπίζω να κλωτσάει προς το θήραμα», απάντησα, αν και κατά βάθος ένιωθα σαν στρατιώτης που πηγαίνει σε μάχη χωρίς να ξέρει πού είναι ο εχθρός.
Σε μια παρέα γέρων, ένα βράδυ, γινότανε λόγος για τις αρχαίες φρυκτωρίες· τις φωτιές που άναβαν από βουνό σε βουνό οι Έλληνες του Τρωικού Πολέμου, για να στείλουν στις Μυκήνες το μήνυμα πως η φωτιά που έβαλε στην καρδιά του Πάρη η ομορφιά της Ελένης, τελείωσε με την πυρκαγιά της Τροίας. Ένας δάσκαλος, μάλιστα, άρχισε με στόμφο την ετυμολογία της λέξης «φρυκτωρία» και ανέλυε πώς οι
Το βιβλίο ΓΚΕΜΜΑ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ δεν αποτελεί απλώς ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, αλλά μια πνευματική ανατομία της ανθρώπινης ύπαρξης και του ελληνικού πολιτισμού. Ο τίτλος του,
.jpg)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ GEMA
τις γαρ ταύτην όδόν ηγεμονεύσει; Όλοι οι άντρες είμαστε αυνάνες. Εκείνος ο άντρας που δε δέχεται τούτο το κατηγόρημα είναι ο κατεξοχήν αυνάνας. Αυτός πια είναι που αυνανίζεται με χέρια και καθρέφτες. Εκτός πια και δεν ημπορεί. Είναι δηλαδή ανίκανος, όπως ήταν ο Καζαντζάκης. Σύμφωνα τουλάχιστον με τη μαρτυρία της γυναικαδέλφης του 'Ελλης Αλεξίου 1 . Ή είναι αμποδεμένος, όπως ήταν ο ήρωας του Παλαμά στο Θάνατος Παλικαριού. Το ανυποψίαστο είναι ότι σ' αυτή τη μυσταγωγία του αυνανισμού όλοι οι άντρες έχουμε παραστάτισσες και συλλειτουργούς όλες τις γυναίκες. Αυτές αποθεώνουν τις αυνανιστικές μας επιδόσεις. Ωχού! τι άχαρο ρόλο έμελλε .........ΣΥΝΕΧΕΙΑ:https://users.sch.gr/kdimitrakakis/kdim/dimosieuseis/liantinis_d_gemma.pdf
Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ στο έργο του δεν επιχειρεί μια απλή φιλολογική ή επιστημονική μελέτη, αλλά μια οντολογική πρόκληση. Χρησιμοποιώντας μια γλώσσα ωμή, συχνά προκλητική αλλά πάντα
ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ: ΟΙ ΑΔΑΜΑΣΤΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
 |
| Moritz Stifter |
Αυτή η ιστορία μοιάζει με απόηχο μύθου, μα είναι αληθινή ίσαμε την τελευταία της ανάσα. Η γιαγιά μου, που την κρατούσε ζωντανή στα χείλη της, έλεγε πάντα: «Δεν μπορεί παρά να είναι αλήθεια, αλλιώς ο κόσμος δεν θα τη νανούριζε ξανά και ξανά στα παιδιά και στα εγγόνια του». Τότε, λοιπόν, που τα
Αυτή η ιστορία μοιάζει μύθος, μα είναι αληθινή πέρα ως πέρα, γιατί η γιαγιά μου, που μου την διηγόταν, μου 'λεγε πάντα στην αρχή: “Δεν μπορεί παρά να' ναι αληθινή, αλλιώς ο κόσμος δεν θα την έλεγε ξανά και ξανά στα παιδιά του και στα εγγόνια του!” Τότε, λοιπόν, που τα παραμύθια ήτανε ακόμα αλήθεια, ζούσε στην Άμφισσα ένα παλικάρι, ο Κωσταντής. Ήτανε ένας όμορφος, ψηλός και περήφανος νέος.
Ο Ruskin γεννήθηκε στο Λονδίνο σε μια πλούσια οικογένεια και ανατράφηκε με αυστηρές αρχές και βαθιά γνώση της Βίβλου, κάτι που επηρέασε το σχεδόν προφητικό ύφος της γραφής του.Κριτική Τέχνης: Έγινε διάσημος με το έργο του "MODERN PAINTERS" (Σύγχρονοι Ζωγράφοι), όπου υπερασπίστηκε παθιασμένα το έργο του J.M.W. Turner, υποστηρίζοντας ότι η τέχνη πρέπει να είναι "πιστή στη φύση".
Όχι, ας βαδίσουμε από φωτιά σε φωτιά, από τον παθητικό πόνο σε μια πιο θανάσιμη ηδονή — είμαι πολύ νέος για να ζω χωρίς επιθυμία, και εσύ πολύ νέα για να σπαταλήσεις αυτή την καλοκαιρινή νύχτα κάνοντας εκείνες τις μάταιες ερωτήσεις που από παλιά ο άνθρωπος ζητούσε από προφήτες και μαντεία, χωρίς να
Για τον OSCAR WILDE, η άφιξη στην Αθήνα δεν ήταν μια απλή επίσκεψη, αλλά η εκπλήρωση ενός πεπρωμένου. Η πόλη που αντίκρισε δεν ήταν απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος, αλλά μια ζωντανή
Συνεχίζουμε το οδοιπορικό του OSCAR WILDE στην Πελοπόννησο. Μετά την Ολυμπία και την Ανδρίτσαινα, ο ποιητής φτάνει στο ιστορικό ΑΡΓΟΣ. Εκεί, αντικρίζοντας το αρχαίο θέατρο, τη μεγαλύτερη κατασκευή του είδους της στην αρχαιότητα, βυθίζεται ξανά σε μια γόνιμη μελαγχολία για το ένδοξο παρελθόν που χάθηκε.
Κατά την επίσκεψή του στο ΑΡΓΟΣ, ο WILDE εντυπωσιάστηκε από το θέατρο που είναι λαξευμένο στον βράχο του λόφου της Λάρισας. Σε αντίθεση με τη φωτεινή «Εντύπωση Ταξιδιού» του Κατακόλου, εδώ ο
Συνεχίζουμε το οδοιπορικό του OSCAR WILDE με τον επόμενο σταθμό του, το ΚΑΤΑΚΟΛΟ, όπου η θέα της ελληνικής ακτής από το κατάστρωμα του πλοίου τον ενέπνευσε να γράψει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά του ποιήματα.
Καθώς το πλοίο της παρέας άφηνε πίσω του τη Ζάκυνθο και πλησίαζε στις ακτές της Ηλείας, ο WILDE μαγεύτηκε από την αντίθεση του γαλάζιου της θάλασσας με το χρυσό της ελληνικής γης. Το ποίημα «IMPRESSION DE VOYAGE» (Εντύπωση Ταξιδιού) γράφτηκε στο ΚΑΤΑΚΟΛΟ, το επίνειο του
Ο OSCAR WILDE, σε ηλικία 22 ετών, συνοδεύει τον μέντορά του και καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας JOHN MAHAFFY σε ένα ταξίδι που έμελλε να σφραγίσει την αισθητική του ταυτότητα. Αν και ξεκίνησαν για την Ιταλία, ο MAHAFFY τον οδηγεί στην Ελλάδα, ελπίζοντας να τον αποτρέψει από τον καθολικισμό και να τον στρέψει στον παγανισμό. Από την Κέρκυρα έως την Αθήνα, ο WILDE βιώνει την Ελλάδα όχι ως ερείπιο, αλλά ως ζωντανό θαύμα. Η εμβληματική του φωτογραφία με τη φουστανέλα, τραβηγμένη στο στούντιο του ΠΕΤΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ στην οδό Αιόλου, παραμένει το αθάνατο τεκμήριο αυτής της μεταμόρφωσης.
Γραμμένο στην Κέρκυρα, το σονέτο αυτό είναι η κραυγή του ποιητή για την απώλεια του αρχαίου κάλλους και η αναζήτηση μιας κρυφής θεότητας μέσα στο ελληνικό τοπίο.
THE ORIGINAL TEXT
“The Gods are dead: no longer do we bring
To grey-eyed Pallas crowns of olive-leaves! Demeter’s child no more hath tithe of sheaves, And in the noon the careless shepherds sing, For Pan is dead, and all the wantoning By secret glade and devious haunt is o’er: Young Hylas seeks the water-springs no more; Great Pan is dead, and Mary’s son is King. And yet–perchance in this sea-tranced isle,
Chewing the bitter fruit of memory, Some God lies hidden in the asphodel. Ah Love! If such there be, then it we re well For us to fly his anger: nay, but see, The leaves are stirring: let us watch awhile.”
«Οι Θεοί πέθαναν: δεν προσφέρουμε πια Στη γλαυκόφθαλμη Παλλάδα στεφάνια από φύλλα ελιάς! Το παιδί της Δήμητρας δεν δέχεται πια τη δεκάτη των δεματιών, Και το μεσημέρι οι αμέριμνοι βοσκοί τραγουδούν, Γιατί ο Πάνας πέθανε, και όλα τα ερωτικά παιχνίδια Σε κρυφά ξέφωτα και απόμερα λημέρια τελείωσαν: Ο νεαρός Ύλας δεν αναζητά πια τις πηγές των υδάτων· Ο μέγας Πάνας πέθανε, και ο γιος της Μαρίας είναι Βασιλιάς.
Κι όμως – ίσως σε αυτό το θαλασσοφίλητο νησί, Μασώντας τον πικρό καρπό της μνήμης, Κάποιος Θεός να κρύβεται ανάμεσα στους ασφόδελους. Αχ Αγάπη μου! Αν υπάρχει ένας τέτοιος, τότε καλά θα ήταν Να αποφύγουμε την οργή του: μα όχι, κοίτα, Τα φύλλα σαλεύουν: ας παραμονέψουμε για λίγο.»
Το «SANTA DECCA» αποτελεί την απόλυτη καταγραφή της μελαγχολίας του WILDE.
Η Θεολογική Σύγκρουση: Η διαπίστωση «Mary’s son is King» (Ο γιος της Μαρίας είναι Βασιλιάς) υποδηλώνει την επικράτηση του χριστιανικού ασκητισμού πάνω στην παγανιστική χαρά.
Οι Μυθολογικές Αναφορές: Η χρήση ονομάτων όπως Παλλάδα, Δήμητρα και Ύλας δεν είναι διακοσμητική· είναι μια προσπάθεια του WILDE να ξαναζωντανέψει το αρχαίο πάνθεον μέσα από τις λέξεις.
Η Αισθητική της Μνήμης: Ο «πικρός καρπός της μνήμης» συμβολίζει την επίγνωση ότι ο αρχαίος κόσμος έχει χαθεί, αλλά η «κίνηση των φύλλων» στο τέλος αφήνει μια υπόνοια ότι η Ομορφιά είναι αθάνατη και απλώς περιμένει να ανακαλυφθεί ξανά.
Δημοσιεύσεις: Το ποίημα περιλήφθηκε στην πρώτη συλλογή του WILDE με τίτλο «POEMS» (1881), αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές για τον λυρισμό και την κλασική του παιδεία, ενώ παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα έργα της «ελληνικής» περιόδου του συγγραφέα.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Το εμβληματικό διήγημα «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΒΙΛ» πρωτοεμφανίστηκε το 1887 στο αγγλικό περιοδικό The Court and Society Review. Ήταν η πρώτη αφηγηματική προσπάθεια του OSCAR WILDE που είδε το φως της δημοσιότητας, θέτοντας τις βάσεις για το μοναδικό στυλ που θα τον καθιστούσε έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες της βικτωριανής εποχής.
Η ιστορία ξεκινά με την αγορά της ιστορικής έπαυλης Canterville Chase από τον Αμερικανό υπουργό
Ο πόνος, αγαπημένε μου, είναι μια στιγμή τρομακτικά μακρά. Δεν μπορούμε να τον τεμαχίσουμε σε εποχές, ούτε να τον μετρήσουμε με το πέρασμα των ωρών. Μπορούμε μονάχα να καταγράφουμε τους
Αυτή η εξαιρετική πανοραμική λήψη του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, τραβηγμένη από τον λόφο της Πνύκας μεταξύ 1870 και 1880, αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο της Αθήνας σε μια εποχή που η πόλη διατηρούσε ακόμη μια σχεδόν «χωριάτικη» γαλήνη, πριν από τη ραγδαία αστικοποίηση του 20ού αιώνα
Η φωτογραφία αποτυπώνει με ακρίβεια τη διάταξη της πόλης και τη στρατηγική σημασία συγκεκριμένων κτιρίων που σήμερα έχουν είτε αλλάξει μορφή είτε χαθεί οριστικά:
Ο ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΗΣΕΙΟΥ: Στο πρώτο πλάνο δεσπόζει το επίμηκες κτίριο του σταθμού της γραμμής Πειραιάς-Θησείο. Ήταν η καρδιά της πρώτης σιδηροδρομικής σύνδεσης στην Ελλάδα, που εγκαινιάστηκε το 1869, φέρνοντας την επανάσταση στις μεταφορές.
Η ΟΙΚΙΑ ΕΡΡΙΚΟΥ ΤΡΑΪΜΠΕΡ: Το επιβλητικό κτίριο με το αέτωμα στη γωνία Ερμού και Ασωμάτων. Η ανέγερσή του το 1837 από τον Βαυαρό ιατρό και φιλέλληνα Τράϊμπερ, αποτελούσε δείγμα της πρώιμης νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που χαρακτήρισε την πρωτεύουσα μετά την απελευθέρωση.
Η ΟΔΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Διακρίνεται καθαρά ως ο δενδροφύτευτος άξονας που τέμνει διαγώνια το τοπίο, συνδέοντας το άστυ με το λιμάνι, μια διαδρομή που τότε περιβαλλόταν από χωράφια και χαμηλή βλάστηση.
Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΠΠΕΥΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ: Στο βάθος δεξιά, στο Πεδίο του Άρεως, το μοναχικό κτίριο που σήμερα θα βρισκόταν στη θέση του «Πανελληνίου». Η καταστροφή του κατά τα Δεκεμβριανά και η μεταγενέστερη κατεδάφισή του στέρησε από την περιοχή ένα σημαντικό αρχιτεκτονικό τοπόσημο
Στις 28 Ιανουαρίου 2026, ο κόσμος της επιστήμης και της αναγεννητικής γεωργίας έχασε μία από τις πιο
Ο θάνατός της δεν είναι απλώς η απώλεια μιας σπουδαίας επιστήμονα, αλλά η ολοκλήρωση ενός κύκλου ζωής μιας πραγματικής επαναστάτριας που έδωσε «σκοπό» σε
του ΦΡΑΝΚ ΣΤΟΚΤΟΝ
Πάνω από τη μεγάλη πόρτα μιας παλιάς εκκλησίας που βρισκόταν σε μια ήσυχη πόλη μιας μακρινής χώρας, ήταν σκαλισμένη σε πέτρα η μορφή ενός μεγάλου Γρύπα. Ο γλύπτης παλιάς εποχής είχε κάνει τη δουλειά του με μεγάλη προσοχή, αλλά η εικόνα που είχε δημιουργήσει δεν ήταν ευχάριστη στην όψη. Είχε μεγάλο κεφάλι με τεράστιο ανοιχτό στόμα και άγρια δόντια. Από την πλάτη του ξεφύτρωναν μεγάλα
Με αυτόν τον ευφάνταστο τρόπο ο Θανάσης Ζήκας και η Εύη Σεϊτανίδου μας καλωσορίζουν στο νέο τους ταξίδι
Με αυτά τα γεμάτα λυρισμό λόγια, τα ΚΑΝΤΙΝΕΛΙΑμοιράζονται μαζί μας τη χαρά της ολοκλήρωσης. Σήμερα, ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΗΚΑΣ και η ΕΥΗ ΣΕΪΤΑΝΙΔΟΥ μίλησαν για πρώτη φορά για τον καινούριο τους δίσκο. Σε λίγες μόλις μέρες ετοιμάζονται να μας ξανασυστηθούν επίσημα, φέρνοντας έναν αέρα ανανέωσης στην ελληνική μουσική σκηνή.
ΟΙ 8 ΝΕΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ νέα τραγούδια με έντονο FOLK όσο και PROGRESSIVE χαρακτήρα. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη πρόταση που αγκαλιάζει όλο το φάσμα της δημιουργίας τους: «Από τη ρίζα ως το φύλλωμα απάνω». Η παράδοση συναντά τον πειραματισμό σε μια αρμονική συνύπαρξη που μόνο οι Καντινέλια ξέρουν να χτίζουν.
Ο θρύλος της LA LLORONA (Λα Γιορόνα), της «Κλαίουσας Γυναίκας», δεν είναι απλώς μια ιστορία τρόμου που διηγούνται οι γονείς στα παιδιά τους για να τα κρατήσουν μακριά από τα ποτάμια τη νύχτα. Είναι ένα από τα πιο ισχυρά πολιτισμικά αρχέτυπα της αμερικανικής ηπείρου, ένας μύθος που επιβιώνει για περισσότερους από πέντε αιώνες και έχει εξαπλωθεί σε δεκάδες λαούς, παίρνοντας σε κάθε περιοχή μια διαφορετική, αλλά εξίσου σπαρακτική μορφή.
Αν και το Μεξικό θεωρείται η «πατρίδα» του θρύλου, η φιγούρα της Γιορόνα συναντάται με εντυπωσιακή συχνότητα σε ολόκληρη την Κεντρική και Νότια Αμερική, αλλά και στις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ:
ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ: Είναι η κλασική γυναίκα με τα λευκά που περιπλανιέται στα κανάλια της
Ο ΜΙΛΕΡ περιγράφει τον ΣΕΦΕΡΗ στον ΚΟΛΟΣΣΟ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ως το «αντίβαρο» στην πληθωρικότητα του ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ.
Ο ΜΙΛΕΡ: Ήταν η έκρηξη, ο ενθουσιασμός, ο άνθρωπος που έψαχνε να αποτινάξει κάθε
Ποτέ δεν θα είχα πάει στην Ελλάδα, αν δεν ήταν μια κοπέλα ονόματι Μπέτυ που μου μίλησε γι' αυτήν σε ένα γεύμα. Ήμουν στο Παρίσι, κουρασμένος από την Ευρώπη, νιώθοντας τον επερχόμενο θάνατο του δυτικού πολιτισμού να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας σαν μαύρο σύννεφο. Η Μπέτυ μου είπε για το φως, για την καθαρότητα των γραμμών, για τους ανθρώπους που δεν είχαν μολυνθεί ακόμα από τη
Όταν ο Χένρι Μίλερ έφτασε στην Ελλάδα, δεν αναζητούσε μόνο αρχαίες πέτρες, αλλά μια ζωντανή δύναμη που θα τον λύτρωνε από τον πνευματικό θάνατο της Ευρώπης. Τη δύναμη αυτή τη βρήκε στο πρόσωπο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ, ενός ανθρώπου που έγινε για εκείνον το σύμβολο της αιώνιας Ελλάδας. Ο τίτλος του βιβλίου του, «Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ», δεν αναφέρεται σε κάποιο μάρμαρο, αλλά στον πληθωρικό αυτόν άνδρα που κατοικούσε στο Αμαρούσιο.
Το θέατρο του παραλόγου, με κύριο εκπρόσωπο τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΙΟΝΕΣΚΟ, δεν δημιουργήθηκε απλώς για να προκαλέσει αμηχανία, αλλά για να καθρεφτίσει την πιο τρομακτική αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης: την ευκολία με την οποία το άτομο μπορεί να απεμπολήσει την ταυτότητά του για να ενσωματωθεί στη μάζα.
Ο «ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ», γραμμένος το 1959, αποτελεί μια αλληγορία για την άνοδο των ολοκληρωτικών
Η ιστορική μνήμη της Ελλάδας κρεμόταν κάποτε από μια λαδόκολλα. Αν σήμερα γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της Επανάστασης του 1821, δεν το οφείλουμε μόνο στις επίσημες αρχές, αλλά στην τύχη και στην παρατηρητικότητα ενός ανθρώπου που είδε την ιστορία να σερβίρεται ως περιτύλιγμα για σαρδέλες.
Στην Αθήνα του 19ου αιώνα, το κακό ξεκίνησε από τα ίδια τα σπλάχνα του κράτους. Λόγω μιας απίστευτης γραφειοκρατικής ακαταστασίας και έλλειψης χώρου, τεράστιοι όγκοι εγγράφων από τα χρόνια του Αγώνα —πρακτικά κυβερνητικών συνεδριάσεων, διατάγματα και επιστολές οπλαρχηγών— μπερδεύτηκαν με
Ακολουθεί η παρουσίαση που μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως ειδικό αφιέρωμα στον Pouqueville, ακολουθώντας τη δομή που έχουμε ορίσει:
Αν ο 18ος αιώνας ήταν η εποχή των καλλιτεχνών, ο 19ος ανήκει στους ιστορικούς και τους διπλωμάτες που πίστεψαν στην αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Ο FRANÇOIS POUQUEVILLE, Γάλλος γιατρός, διπλωμάτης και ακαδημαϊκός, υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του Φιλελληνισμού. Το έργο του "VOYAGE DE LA GRÈCE" δεν είναι απλώς ένα οδοιπορικό, αλλά μια βαθιά ιστορική και κοινωνική μελέτη που
.jpg)
Πριν από την Ελληνική Επανάσταση, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα ένας τόπος "κρυμμένος" στην ομίχλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ένας Γάλλος ευγενής και ένας χαρισματικός ζωγράφος αποφάσισαν να την αποκαλύψουν στα μάτια της Ευρώπης.
Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ, ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΤΗΝΙΑΚΟ ΖΩΓΡΑΦΟ. Στο εμβληματικό έ...
