Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ (Η Αρχική Μορφή)

Η Ιστορία πίσω από το Ποίημα Το πασίγνωστο ποίημα του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ «Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ» (ή «ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ»), μελοποιημένο αξεπέραστα από τον ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, δεν είναι ένα προϊόν φαντασίας αλλά μια καταγραφή της πραγματικότητας της Αίγινας. Τα Πρόσωπα: Ο Μπάρμπα Αντρέας: Ήταν ο Αντρέας Γελαδάκης, ένας φτωχός, καμπούρης και ασθενικός βαρκάρης της Αίγινας. Η βάρκα του, με την περίφημη «ξομπλιαστή τέντα», ήταν το καταφύγιό του. Η Ζηνοβία Μπήτρου: Η «αρχηγός» της παρέας των κοριτσιών, μια γυναίκα πρωτοπόρος για την εποχή της (φεμινίστρια, από τις πρώτες που οδήγησαν αυτοκίνητο στο νησί). Η Παρέα: Μαζί με τη Ζηνοβία ήταν η Ζωή Γιαννούλη και οι αδελφές Κατίνα (Κατερίνα) και Αντιγόνη (Αντιγονάκι) Ζέρβα. Το Κοινωνικό Χάσμα: Στο ποίημα αποτυπώνεται η αντίθεση ανάμεσα στις μποέμισσες της Αθήνας που παραθέριζαν στην Αίγινα, γεμάτες ζωντάνια και απελευθέρωση, και

«όλες οι τέχνες “πολιτεύονται”, είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι. Κι η επαναστατική τέχνη “πολιτεύεται”»

Άμβωνας, θρανίο και γκλομπ,

θα δουλεύουν αδερφικά,

να χωρίζουν τους πολίτες

σε χορτάτους και σε κορόιδα,

και να ταιριάζουνε τα αταίριαστα

με την αρμονία των τάξεων.

Κώστας Βάρναλης

Κώστας Βάρναλης

Α!

—Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
—Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
—Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
—Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!

Ποιός φταίει; ποιός φταίει; Κανένα στόμα
δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

| Οι Μοιραίοι | εκδόσεις Κέδρος

Ο Κώστας Βάρναλης ,έφυγε απ την ζωή σαν σήμερα

στις 16 Δεκεμβρίου 1974 Στα 1909 πρωτοδιορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος στην Αμαλιάδα και κατόπιν υπηρέτησε ως σχολάρχης στην Αργαλαστή, στα Μέγαρα και στην Κερατιά. Το 1912-13 με τους

Μενέλαος Λουντέμης και Κώστας Βάρναλης

Ήταν κάπου στις αρχές του 1956, όταν ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης έχοντας ήδη περάσει οχτώ
χρόνια στην εξορία για τις αριστερές του ιδέες, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί. Κατηγορείται για εσχάτη προδοσία, που επισύρει την ποινή του θανάτου, για όσα γράφει στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα στο διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό». Η δίκη, όπως γίνεται κατανοητό, είναι πολύ σημαντική καθώς εκείνο που επιχειρείται να χειραγωγηθεί με τις κατηγορίες και το υπό κατηγορία πρόσωπο είναι το  πνεύμα ελεύθερων συνειδήσεων, σε συνθήκες πραγματικής βίας σε βάρος των προοδευτικών πολιτών από το κράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς. Ανάμεσα στους μάρτυρες υπεράσπισης ο Κώστας Βάρναλης, ο κομμουνιστής ποιητής που προσέρχεται υπέρ του αγωνιστή συγγραφέα, δύο πρόσωπα δηλαδή, που ήταν εκείνα που πρωτοπόρησαν μετατρέποντας την υψηλή αισθητική σε όπλο της αριστεράς. Ο Βάρναλης είναι στο έδρανο του μάρτυρα και γίνεται ο