«Η Γη μας»

Ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι κυρίαρχος, αλλά η ίδια του η ανάσα εξαρτάται από τη Γη που προσπαθεί να υποτάξει.

«Η Γη μας»

"So stands the Man, in heavy robes of pride,

Η Μπαλάντα του Γέρου Ναυτικού: Το Ταξίδι από το Έγκλημα στη Λύτρωση

Μια Τυχαία Συνάντηση, Μια Αιώνια Ιστορία

Η ιστορία ξεκινά με έναν παράξενο, ηλικιωμένο ναυτικό που σταματά έναν καλεσμένο στον δρόμο για έναν γάμο. Με ένα «μαγνητικό» και απόκοσμο βλέμμα, ο ναυτικός καθιστά τον καλεσμένο αιχμάλωτο της αφήγησής του. Τον αναγκάζει να ακούσει μια σκοτεινή περιπέτεια που συνέβη πριν από πολλά χρόνια, ένα ταξίδι που ξεκίνησε με ελπίδα αλλά κατέληξε σε μια πνευματική και σωματική κόλαση.

Η Εμφάνιση του Άλμπατρος και το Αναίτιο Έγκλημα

Το πλοίο του ναυτικού παρασύρθηκε από σφοδρές καταιγίδες προς τον Νότιο Πόλο, εγκλωβισμένο σε ένα εφιαλτικό τοπίο από βουνά πάγου. Μέσα στην απόγνωση, εμφανίστηκε ένα Άλμπατρος. Οι ναυτικοί το υποδέχτηκαν ως «χριστιανική ψυχή» και θείο σημάδι. Με την παρουσία του, ο πάγος υποχώρησε και το πλοίο βρήκε δρόμο διαφυγής.

Όμως, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, ο ναυτικός διέπραξε μια πράξη ύβρεως: σήκωσε το τόξο του και σκότωσε το πουλί. Αυτός ο φόνος δεν ήταν απλά μια σκληρή πράξη, αλλά μια επίθεση στην ίδια την αρμονία της Φύσης.

Ο Καιροσκοπισμός του Πλήθους: Η Μεταστροφή των Ναυτικών

Σε αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η υποκρισία των 200 συντρόφων του. Η στάση τους απέναντι στο έγκλημα δεν καθορίζεται από την ηθική, αλλά από το προσωπικό τους συμφέρον:

Αρχικά: Τον καταριούνται, φοβούμενοι ότι ο φόνος του ευλογημένου πουλιού θα τους φέρει καταστροφή.

Στη συνέχεια: Όταν η ομίχλη διαλύεται και ο ήλιος βγαίνει λαμπρός, αλλάζουν γνώμη. Λένε πως ο ναυτικός «καλά έκανε» και σκότωσε το πουλί που έφερνε την καταχνιά. Γίνονται έτσι ηθικοί συνένοχοι, δικαιολογώντας το κακό επειδή τους ευνόησε η τύχη.

Τελικά: Όταν ο άνεμος σταματά και η δίψα τους τσακίζει, μετατρέπουν τον ναυτικό σε αποδιοπομπαίο τράγο. Του κρεμάνε το νεκρό Άλμπατρος στον λαιμό αντί για σταυρό, μεταθέτοντας όλη την ευθύνη πάνω του για να νιώσουν οι ίδιοι αθώοι.

Η Τιμωρία και το Πλοίο-Φάντασμα

Η νηνεμία γίνεται ο τάφος τους. Ένα πλοίο-σκελετός εμφανίζεται, όπου ο Θάνατος και η Ζωή-μέσα-στο-Θάνατο παίζουν ζάρια για τις ψυχές τους.

Ο Θάνατος κερδίζει το πλήρωμα –και οι 200 ναυτικοί πέφτουν νεκροί– αλλά η Ζωή-μέσα-στο-Θάνατο κερδίζει τον Γέρο Ναυτικό.

Η τιμωρία του είναι η απόλυτη μοναξιά πάνω σε ένα καράβι γεμάτο πτώματα, κάτω από ένα βλέμμα κατάρας που δεν σβήνει ποτέ.

Η Λύτρωση μέσα από την Αγάπη

Η σωτηρία δεν έρχεται μέσα από τον πόνο, αλλά μέσα από την εμπάθεια. Μια νύχτα, βλέποντας τα νερόφιδα να κολυμπούν, ο ναυτικός μαγεύεται από την ομορφιά τους. Για πρώτη φορά, νιώθει αγάπη για πλάσματα που πριν θεωρούσε σιχαμερά. Τα ευλογεί μέσα από την καρδιά του και τότε, τα μάγια λύνονται:

Το Άλμπατρος γλιστρά από τον λαιμό του και βυθίζεται στη θάλασσα σαν μόλυβδος.

Η Αιώνια Διδαχή

Ο ναυτικός επιστρέφει στην πατρίδα του, αλλά η λύτρωση δεν είναι πλήρης. Είναι καταδικασμένος να περιπλανιέται και, όταν τον πιάνει μια εσωτερική αγωνία, να διηγείται την ιστορία του σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη να την ακούσουν.

Γιάννης Σκαρίμπας: «Ουλαλούμ» – Μια Σπουδή στο Φαντασιακό και το Παράδοξο

Το ποίημα «Ουλαλούμ» περιλαμβάνεται στη συλλογή Εαυτούληδες (1950) του Γιάννη Σκαρίμπα και αποτελεί ένα από τα πιο υποβλητικά δείγματα της ιδιόρρυθμης, σχεδόν ανατρεπτικής γραφής του Χαλκιδαίου δημιουργού. Ο τίτλος, μια άμεση αναφορά στο ομώνυμο ποίημα του Edgar Allan Poe («Ulalume», 1847), δεν λειτουργεί ως απλή αντιγραφή, αλλά ως ένα μουσικό και ατμοσφαιρικό δάνειο. Στον σύγχρονο αναγνώστη, η λέξη ηχεί σχεδόν ταυτόσημα με το «αλαλούμ», περιγράφοντας ιδανικά μια κατάσταση γενικευμένης σύγχυσης και εσωτερικής αποδιοργάνωσης.

Η Προσμονή και η Μεταφυσική της Κάμαρας

Στις πρώτες στροφές, ο ποιητής στήνει ένα σκηνικό απόλυτης ηρεμίας («δεν έπνεε όξω ανάσα»),

ULALUME: ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ EDGAR ALLAN POE

Η Προσωπική Τραγωδία πίσω από τους Στίχους Το 1847, ο EDGAR ALLAN POE βρίσκεται στη δίνη της απόλυτης απόγνωσης. Η πολυαγαπημένη του σύζυγος, VIRGINIA CLEMM, έχει μόλις υποκύψει στη φυματίωση μετά από χρόνια οδυνηρής ασθένειας. Μέσα σε αυτό το κλίμα πένθους και ψυχικής αποσύνθεσης, γεννιέται το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» — ένα ποίημα που δεν περιγράφει απλώς έναν θάνατο, αλλά την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μνήμη του. Το Τοπίο της Ψυχής Ο Πόε μας μεταφέρει σε ένα φανταστικό, εφιαλτικό τοπίο: τη θολή περιοχή του WEIR και την αμυδρή λίμνη του AUBER. Είναι Οκτώβρης, ο ουρανός έχει το χρώμα της στάχτης και τα φύλλα είναι μαραμένα. Εδώ, ο αφηγητής περιπλανιέται με την PSYCHE (την Ψυχή του), η οποία λειτουργεί ως η ενστικτώδης φωνή της αλήθειας. Όταν ένα απατηλό φως, το άστρο της ΑΣΤΑΡΤΗΣ, εμφανίζεται στον ορίζοντα προσφέροντας ελπίδα και λήθη, ο αφηγητής παρασύρεται. Όμως η Ψυχή του τρέμει. Το ένστικτό της γνωρίζει αυτό που το μυαλό αρνείται να θυμηθεί: ότι το μονοπάτι οδηγεί πίσω στο σημείο του πόνου. Η κορύφωση έρχεται μπροστά στην πόρτα ενός τάφου, όπου η επιγραφή γράφει το όνομα της χαμένης του αγαπημένης: ULALUME. Η Παγκόσμια

Η σύνδεση του CHARLES BAUDELAIRE και του ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ με το σύμπαν του EDGAR ALLAN POE

Η σύνδεση του CHARLES BAUDELAIRE και του ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ με το σύμπαν του EDGAR ALLAN POE και ειδικότερα με το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, καθώς και οι δύο

λειτούργησαν ως «αγωγός» της σκοτεινής αισθητικής του Poe, ο καθένας με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. CHARLES BAUDELAIRE: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ Αν ο Poe έγινε γνωστός στην Ευρώπη, το χρωστάει σχεδόν αποκλειστικά στον BAUDELAIRE. Για τον Γάλλο ποιητή, ο Poe δεν ήταν απλώς ένας συγγραφέας, αλλά ένας «καταραμένος αδελφός» (âme sœur). Η Μετάφραση ως Ιεροτελεστία: Ο

ΟΥΛΑΛΟΥΜ, EDGAR ALLAN POE

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΤΟ ΠΙΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ EDGAR ALLAN POE

Το «ULALUME» (1847) θεωρείται από πολλούς μελετητές ως το αποκορύφωμα της σκοτεινής ρομαντικής ποίησης του EDGAR ALLAN POE. Γραμμένο σε μια περίοδο βαθιάς θλίψης, λίγο μετά τον θάνατο της συζύγου του, το ποίημα δεν είναι απλώς μια ιστορία φαντασμάτων, αλλά μια κατάδυση στους δαιδάλους του ανθρώπινου υποσυνείδητου. Μέσα από έναν υπνωτιστικό ρυθμό και διαρκείς επαναλήψεις, ο POE ανασυνθέτει τη στιγμή που η μνήμη συγκρούεται με την άρνηση του πόνου.

Edmund Dulac (French, 1882-1953

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ: ΜΙΑ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ

Η συνάντηση του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ με τη σκέψη του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ δεν υπήρξε μια απλή φιλολογική επιρροή, αλλά ένας οντολογικός σεισμός που αναδιαμόρφωσε το τοπίο της νεοελληνικής γραμματείας. Στο Παρίσι των αρχών του 20ού αιώνα, ο νεαρός τότε Καζαντζάκης ανακάλυψε στον Γερμανό φιλόσοφο τον «μεγάλο πρόγονο» που θα του έδινε το σφυρί για να σπάσει τα δεσμά των

Η σχέση του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ με τη φιλοσοφία του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ

Το Gemini είπε

Η σχέση του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ με τη φιλοσοφία του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ δεν ήταν μια απλή λογοτεχνική επιρροή, αλλά ένας υπαρξιακός σεισμός που καθόρισε ολόκληρο το οικοδόμημα του έργου του. Ο Καζαντζάκης ήρθε σε επαφή με το έργο του Γερμανού φιλοσόφου κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι (1907-1909), υπό τη διδασκαλία του Ερρίκου Μπερξόν, και έκτοτε ο Νίτσε έγινε ο «μεγάλος πρόγονος» της σκέψης του.

1. Ο Υπεράνθρωπος και η Ανοδική Πορεία

Η κεντρική ιδέα του Νίτσε για τον Übermensch (Υπεράνθρωπο) μεταμορφώνεται στον

ΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΗΣ CAPOEIRA, BERIMBAU

Το BERIMBAU αποτελεί το πλέον εμβληματικό μουσικό όργανο της βραζιλιάνικης παράδοσης, λειτουργώντας ως η «φωνή» και η «ψυχή» της CAPOEIRA. Πρόκειται για ένα μονόχορδο κρουστό τόξο με αφρικανικές ρίζες (συγκεκριμένα από την περιοχή της Ανγκόλα), το οποίο μεταφέρθηκε στη Βραζιλία από τους υπόδουλους Αφρικανούς.

BERIMBAU (1) Η Δομή και ο Ήχος Η κατασκευή του είναι απλή

Capoeira

Τι είναι  η Capoeira; 

Φαντάσου μια ομάδα ανθρώπων που, ενώ είναι αλυσοδεμένοι, βρίσκουν τον τρόπο να μετατρέψουν το σώμα τους σε όπλο. Αυτό ακριβώς είναι η Capoeira. Δεν είναι απλώς μια πολεμική τέχνη όπως το καράτε, ούτε ένας χορός όπως το breakdance. Είναι ένα παιχνίδι επιβίωσης.