ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες γιοφύρι εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι. Ολημερίς χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν. Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες: «Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας, ολημερίς να χτίζουμε το βράδυ να γκρεμιέται». Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι, δεν κελαηδούσε σαν πουλί, μηδέ σαν χελιδόνι, παρά κελαηδούσε κι έλεγε, ανθρωπινή λαλίτσα: «Αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει· και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη, παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα, που έρχεται αργά τ’ αποταχύ και πάρωρα το γεύμα».

ΒΡΥΣΑΚΙ 2

Η ΧΑΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ: ΤΟ ΒΡΥΣΑΚΙ Στη φωτογραφία του 1928, το αρτοποιείο «Η ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΔΙΑ» των Αδελφών Κερέκου σφύζει από ζωή. Βρισκόμαστε στην καρδιά της συνοικίας Βρυσάκι, μόλις τρία χρόνια πριν την οριστική της κατεδάφιση. Το σημείο αυτό, που άλλοτε

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΟΥ «ΑΝΑΣΤΗΣΕ» ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ

Η γειτονιά της Βλασσαρούς μαζί με την ευρύτερη συνοικία Βρυσάκι ήταν από τις μεγαλύτερες της Αθήνας μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Η σπάνια αυτή φωτογραφία αποτελεί ένα πολύτιμο τεκμήριο από τη μεταβατική περίοδο 1931-1937, αποτυπώνοντας τη συνοικία Βρυσάκι λίγο μετά την έναρξη των μεγάλων κατεδαφίσεων. Στο επίκεντρο διακρίνεται ο ναός της Παναγίας Βλασσαρούς, αποτυπωμένος «κατά χώραν» (in situ) λίγο πριν την οριστική του κατεδάφιση για την αποκάλυψη της Αρχαίας Αγοράς των Αθηναίων.

Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΔΟΚΙΜΙΝ (1)ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η παραλογή του «Επαναπατριζόμενου Συζύγου» αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια της ελληνικής δημοτικής ποίησης. Πρόκειται για το «νόστο», την επιστροφή του ανθρώπου που χάθηκε στα ξένα και επιστρέφει αγνώριστος για να δοκιμάσει την πίστη της γυναίκας του. Είναι μια ιστορία που επιβιώνει από την εποχή του Ομήρου και της Πηνελόπης, ριζωμένη βαθιά στη λαϊκή μας ψυχή.Από την

Karabola Puppet Theater.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

ΝΕΑ ΟΝΕΙΡΑ για να βγειτε απο το πενθος. Πιστέψτε τα παραμύθια οχι τον Καβάφη

"Ένας είχε έναν γαϊδαρο που για χρόνια κουβαλούσε ακούραστα σακιά φορτώματος στον μύλο μα

τώρα πια λιγοψυχούσε και δεν άντεχε. Ο αφέντης του σκέφτηκε πως τζάμπα τον ταΐζει κι ο γάιδαρος το πήρε χαμπάρι και το σκασε. Πήρε το δρόμο για την Βρέμη για να δοκιμάσει να γίνει μουσικός του δρόμου."

Κάποτε έρχεται η ώρα που δεν μπορούμε πια να κουβαλάμε όπως πριν. Το σώμα ή η ψυχή δεν αντέχει άλλο. Αυτή είναι η στιγμή για ΝΕΑ ΌΝΕΙΡΑ. Να πάγεις σ άλλη γη, να πάγεις σ άλλη θαλασσα, μια πόλις άλλη να βρεθεί.

Υπάρχει, είναι η Βρέμη, ένα λιμάνι με ναυτικούς που θέλουν να ακούσουν ( ένα γερο γαιδαρο να γκαρίζει τραγούδια. Ακόμα κι αν δεν ειναι εφικτό αυτό το όνειρο θα σε βγάλει στο δρόμο, θα ταξιδέψεις, δεν θα μείνεις να πεθάνεις στην πείνα.

ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ. - "δεν θα βρεις άλλη γη, δεν θα βρεις άλλη θάλασσα- ή πόλις κείνη θα σε ακολουθεί" ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΎΘΙΑ

Διαδικτυακό εργαστήριο Παραμύθι και Πένθος. Δηλωστε συμμετοχή με προσωπικό μήνυμα

(Η μετάφραση των αδελφών Γκριμμ δική μου)

Στελιος Πελασγός

ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΝ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ ΚΑΙ Η «ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ»

Στο εξαιρετικό αυτό δοκίμιο, ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ αναλύει με οξύνοια και λεπτή ειρωνεία τη «δικτατορία της μόδας» και τη δύναμή της να εξισώνει τα άτομα. Με αφορμή έναν δημόσιο χορό του 1927, ο συγγραφέας παρατηρεί τη γέννηση μιας νέας κοινωνικής

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ: Ο ΗΝΙΟΧΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

 

Το δοκίμιο του ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ για τον ΗΝΙΟΧΟ αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα της νεοελληνικής γραμματείας και το απόλυτο σύμβολο της δωρικής αρμονίας. Ο συγγραφέας δεν προσεγγίζει το άγαλμα ως ένα απλό αρχαιολογικό έκθεμα, αλλά ως μια ζωντανή οντότητα που συμπυκνώνει τα ιδανικά του αρχαίου κόσμου: την πειθαρχία, το μέτρο και την εσωτερική γαλήνη.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ Το κείμενο πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του περιοδικού «ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ», του σημαντικότερου πνευματικού εντύπου του μεσοπολέμου. Ο Παπαντωνίου, από τη θέση του διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και του ακαδημαϊκού, κατάφερε να «εκδημοκρατίσει» τον

ΟΛΥΜΠΟΣ

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ελλάδα γίνεται ο προορισμός ενός από τους σημαντικότερους φωτογράφους της εποχής, του Ελβετού FRED BOISSONNAS. Συνοδευόμενος από τον φίλο του και ιστορικό τέχνης DANIEL BAUD-BOVY, ο Boissonnas επισκέπτεται την Ελλάδα επανειλημμένα, αρχής γενομένης από το 1903, όμως η πιο εμβληματική τους στιγμή καταγράφεται το καλοκαίρι του 1913.