Ζεστές Χριστουγεννιάτικες στιγμές μιας άλλης εποχής, δίπλα στο τζάκι!

του Λουη Σερεμετη

https://krokeai.gr/

Όταν είμαστε παιδιά, οι μέρες των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς ήταν μια περίοδος κατάνυξης λόγω της Χριστιανικής παράδοσης, και ιδιαίτερης μαγείας εξ αυτίας του χειμωνιάτικου κλειστού καιρού και των διακοπών του σχολείου! Κάναμε τον σταυρό μας να χιονίσει, αλλά ακούγαμε και τους μεγάλους

: «Του Δεκέμβρη η μέρα, Καλημέρα, Καλησπέρα»

Mηχανισμός Αντικυθήρων.Εύη Σαραντέα

Κείμενο για την γιορτή έναρξης της τετραετίας του Φιλολογικού Τμήματος του Λυκείου των Ελληνίδων, που αναφέρεται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και τον ζωγραφικό πίνακα της Ε. Σ., με σύχρονη προβολή εικόνων σε power point (Χαλκίδα, 2-12-2025).Εύη Σαραντέα……………………(1)Λίγα λόγια για το πως βρέθηκε ο περίφημος αρχαίος Μηχανισμός.(Θα ήθελα να σας παρακαλέσω, να μην διαβάζετε τα κείμενα στην οθόνη, επειδή έχω προφορικά έχω προσθέσει επί πλέον πληροφορίες εκτός από αυτές που προβάλλονται).Το 1900, πριν από 125 χρόνια δηλαδή, ένα καΪκι με σφουγγαράδες από την Σύμη, έπεσε σε φουρτούνα, στη θάλασσα των Αντικυθήρων. Φοβήθηκαν να συνεχίσουν το ταξίδι. Όταν κόπασε η καταιγίδα, βούτηξαν στα νερά της περιοχής για σφουγγάρια, με σκάφανδρα. Και τότε, στα 60 μ. βάθος, είδαν κατάπληκτοι σπασμένα μέλη από αγάλματα. Στην αρχή, τα πήραν για ανθρώπους

«Γέννηση με τον Άγιο Φραγκίσκο και τον Άγιο Λαυρέντιο» του Καραβάτζιο.

Ο πίνακας του Καραβάτζιο, «Γέννηση με τον Άγιο Φραγκίσκο και τον Άγιο Λαυρέντιο», που ζωγραφίστηκε το 1600, τυχαίνει να είναι επίσης ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ιστορίας της τέχνης. Κλάπηκε από το Παλέρμο, το Ορατόριο του Αγίου Λαυρεντίου στην Ιταλία, το 1969. Ο πίνακας απεικονίζει όχι μόνο τον Χριστό βρέφος, αλλά και τους αγίους Λαυρέντιο και Φραγκίσκο της Ασίζης. Η κλοπή αυτού του χριστουγεννιάτικου πίνακα θεωρείται ένα από τα κορυφαία εγκλήματα τέχνης στην ιστορία από το FBI.

..«O Eγωιστής Γίγαντας» του Όσκαρ Ουάιλντ

  Κάθε απόγευμα, φεύγοντας απ’ το σχολείο, τα παιδιά το ‘χαν συνήθεια να παίζουν στον κήπο του γίγαντα. Ήταν ένας πελώριος, μαγευτικός κήπος, μ’ απαλή πράσινη χλόη και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια όμοια μ’ αστέρια κι ακόμα, εδώ κι εκεί, δώδεκα ροδα-κινιές φορτωμένες ρόδινα κι ολόλευκα ντελικάτα ανθάκια απ’ της άνοιξης τ’ άγγιγμα, που το φθινόπωρο βάραιναν απ’ τα πολύχυμα φρούτα.

Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα και κελαηδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν το παιχνίδι για να τ’ ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα εί-μαστε εδώ!» έλεγαν αναμετάξυ τους.Κάποια μέρα ο γίγαντας γύρισε. Εφτά ολάκερα χρόνια ήταν σ’ επίσκεψη, στο φίλο του το δράκο της Κόρνις, κι όταν τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος είχε τελειώσει ό,τι είχε να πει -αφού δεν είχε και πολλά να συζητήσει- αποφάσισε το γυρισμό στο κάστρο. Την ώρα που ‘φτασε, αντίκρισε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο. «Τι δουλειά έχετε εδώ;» φώναξε μ’ οργή, και τα παιδιά το ‘βαλαν στα πόδια τρομαγμένα. «0 κήπος είναι μοναχά δικός μου», είπε ο γίγαντας. «Όλοι μπορούν να το καταλάβουν, και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να παίζει εδώ, έξω από μένα». Κι έτσι, έχτισε έναν πελώριο τοίχο ολόγυρα

Ο θάνατος του Όσκαρ Ουάιλντ.

125 χρόνια πριν, στις 30 Νοεμβρίου 1900 πέθανε στο Παρίσι, στο H ôtel d’Alsace, σε ηλικία 46 ετών. Πέθανε στις δύο παρά δέκα το απόγευμα με τους φίλους του Reggie Turner και Robbie Ross να παρευρίσκονται.

Υπάρχουν αναλυτικές αναφορές των περιστάσεων στο «The Complete Letters of Oscar Wilde» που επιμελήθηκαν οι Merlin Holland και Rupert Hart-Davis και «Oscar» του Matthew Sturgis. Υπάρχουν μάλλον πιο εντυπωσιακές αναφορές σε πολλά άλλα βιβλία και αλλού.

Όπως γράφει ο Merlin Holland στο νέο του βιβλίο «Μετά το Όσκαρ:» «Ήταν μόνο η αρχή μιας πολύ αξιοσημείωτης

Ο Προμηθέας - αφήγηση μύθου

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ [...] Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ Πίσω δε σας το παίρνει πια κανείς το φως! Κανείς! Δικό σας είναι!... Ώχου! Τον τρόμο βλέπω μες στα μάτια σας!... Όχι!... Γιατί;... Το πήρατε το φως! Μέσα σας είναι! Ο Δίας αδιάφορος για σας και πριν και πάντα! Θα το χαρείτε εσείς το φως! Να το χαρείτε! Πρέπει! Για μένα θα ’ναι ο Κεραυνός! Ακούγονται βροντές βαριές, βοή μεγάλη. Η ΘΕΤΙΣ πάει κι έρχεται ανήσυχη, λέει: Ακούς;... ακούς;... Μια θλίψη, ένας καημός με πνίγουνε κατάστηθα. Τί το ’θελες, τί την ήθελες τη φωτιά στα χέρια των ανθρώπων; Τί τ’ άναψες το φως στα μάτια των θνητών; Δεν έπρεπε!... Δεν έκανε!... Είναι των θεών η φωτιά! Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ξεσπάει: Ω μάνα, σώπα! Κάνε πέρα! Τί λόγια λες! Ξέρω σωστό πως ήτανε, να δώσω τη φωτιά!