Η ΓΑΛΑΡΙΑ

 

ΝΤΑΝΤΕ ΑΛΙΓΚΕΡΙ

 

Ο Ντάντε Αλιγκέρι (Dante Alighieri, περ. 1265–1321) ήταν Ιταλός ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος, ευρέως γνωστός ως ο πατέρας της ιταλικής γλώσσας και μία από τις σπουδαιότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας

ΟΛΥΜΠΟΣ

L'Olympus

 

Felice Giani

 Ο Δίας αποφαίζει την τύχη της Τροίας

Τζουλιο Φεράριο

INKAΣ

Ο Giulio Ferrario, ο οποίος δημοσίευε επίσης με το γαλλικό όνομα Jules Ferrario (1767-1847), ήταν Ιταλός διανοούμενος, εκδότης, τυπογράφος και βιβλιοθηκάριος. Είναι κυρίως γνωστός για το μνημειώδες εικονογραφημένο έργο του, Le Costume Ancien et Moderne (Αρχαία και Σύγχρονη Κοστούμια). Le Costume Ancien et Moderne Αυτή η πολύτομη εγκυκλοπαίδεια, που εκδόθηκε στο Μιλάνο από την

Η ασπίδα του Αχιλλέα στο""Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία"" του Τζουλς Φεράριο

Ο Άντζελο Μοντιτσέλι (1778-1837) ήταν αξιόλογος Ιταλός χαράκτης, γνωστός για τις λεπτομερείς και καλλιτεχνικές του γκραβούρες. Εργάστηκε σε μια εποχή όπου οι εικονογραφημένες εκδόσεις ήταν πολύ δημοφιλείς και η τεχνική της χαρακτικής ήταν το κύριο μέσο αναπαραγωγής εικόνων σε βιβλία. Η συνεισφορά του στο έργο του Φεράριο αναδεικνύει την ικανότητά του να αποδίδει με ακρίβεια και καλλιτεχνική φινέτσα τόσο ιστορικά όσο και φανταστικά θέματα.Le Costume Ancien ou Moderne"" (Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία). Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τζουλς Φεράριο (Jules Ferrario) και εκδόθηκε στο Μιλάνο γύρω στο 1820. Ο Μοντιτσέλι δημιούργησε, μεταξύ άλλων, μια διάσημη ερμηνεία της Ασπίδας του Αχιλλέα, όπως περιγράφεται στη ραψωδία Σ της Ιλιάδας, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως εικονογράφηση στο έργο.

Στο κέντρο της ασπίδας βλέπουμε τον θεό Απόλλωνα στο άρμα του. Κατά μήκος της άκρης της ασπίδας βλέπουμε τα κύματα του πανέμορφου ωκεανού. Ενδιάμεσα βλέπουμε τον κόσμο των ανδρών να συμμετέχει σε καθημερινές δραστηριότητες όπως: γάμος και χορός, γεωργία, θερισμός και πόλεμος. Στο έπος του Ομήρου ποίημα « Ιλιάδα » υπάρχουν 134 στίχους αφιερωμένοι στην ασπίδα του Αχιλλέα.

Ο σχεδιασμός της ασπίδας όπως απεικονίστηκε από τον Άντζελο Μοντιτσέλλι, στο Le Costume Ancien ou Moderne

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Σ΄, στίχους 478-608). Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του μετά τον δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, ζητάει από τον θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της. Το απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται η ασπίδα είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της «έκφρασης» (μια λογοτεχνική περιγραφή ενός έργου της οπτικής τέχνης) και επηρέασε πολλά μεταγενέστερα ποιήματα, συμπεριλαμβανομένης της Ασπίδας του Ηρακλή, που αποδόθηκε στον Ησίοδο. Η περιγραφή του Βιργίλιου της ασπίδας του Αινεία σαφώς εμπνέεται από τον Όμηρο. Ο Όμηρος δίνει μια λεπτομερή περιγραφή των εικόνων που κοσμούν τη νέα ασπίδα, έργο του Ηφαίστου. Ξεκινώντας από το κέντρο της ασπίδας κινείται προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, και η ασπίδα περιγράφεται ως εξής: Η γη, ο ουρανός και θάλασσα, ο ήλιος, το φεγγάρι και οι αστερισμοί (484-89) "Δύο όμορφες πόλεις γεμάτες από ανθρώπους": στη μία, ένας γάμος και μια δίκη λαμβάνουν μέρος (490-508), ενώ η άλλη πολιορκείται από δύο στρατούς, όπου η ασπίδα δείχνει μια ενέδρα και μια μάχη (509 - 540). Ένα πεδίο που επανακαλλιεργείται για τρίτη φορά (541-549). Την ιδιοκτησία ενός βασιλιά, όπου η συγκομιδή του αποκομίζεται (550-560). Ένα αμπέλι που άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια (561-572). Μια «αγέλη κερασφόρων ζώων με ίσια κέρατα». Ο ταύρος που είναι μπροστά έχει δεχθεί επίθεση από ένα ζευγάρι άγρια λιοντάρια και οι βοσκοί με τα σκυλιά τους, προσπαθούν να τα διώξουν μακριά (573-586). Μια εικόνα από μια φάρμα προβάτων (587-589). Μία σκηνή χορού, όπου νέοι άνδρες και γυναίκες χορεύουν (590-607). Το μεγάλο ρεύμα του Ωκεανού (607-608).

Ο Τίτος Πατρίκιος αναγορεύεται ακαδημαϊκός. Μιλά σύντομα για τη σχέση της τέχνης με την εξουσία και κλείνει με ποίηση

Στην πανηγυρική Συνεδρία Υποδοχής του ως Επίτιμου Μέλους της Ακαδημίας Αθηνών την ομιλία του με θέμα : «Παράδοση και νεωτερικότητα στη λογοτεχνία και την ποίηση» διάβασε ο ηθοποιός, θεατρικός

Εκεί που πιο μεγάλη είναι η βρόμα,εκεί θ’ ακούσεις και τα πιο μεγάλα λόγια.

Η ωμή παρέμβαση των Άγγλων- Ο Βρετανός στρατιώτης Ράιζ: «Ντρέπομαι, ντρέπομαι τρομερά για το ρόλο που παίζει εδώ η Βρετανία»
!…



81 χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, η Αθήνα καίγεται, ο λαός, που μόλις απαλλάχτηκε από τη βάρβαρη σκλαβιά των Γερμανών ναζιστών, ξαναματώνει…

Μπ. Μπρεχτ, “Μαθαίνοντας τα νέα για το λουτρό αίματος των Τόρυδων στην Ελλάδα”

“Εκεί που πιο μεγάλη είναι η βρόμα

Εκεί θ’ ακούσεις και τα πιο μεγάλα λόγια.

Όποιος χρειάζεται τη μύτη να βουλώσει

Πώς να τα καταφέρει να βουλώσει και τ’ αυτιά του;

Αν τα κανόνια δεν είχανε βραχνιάσει

Θα λέγανε: προστατεύουμε την τάξη.

Αν έβρισκε καιρό ο χασάπης

Θα ‘λεγε: Ταπεινά ελατήρια δεν έχω.

Σαν τους συμπατριώτες μου μελετητές των Ελλήνων

Πετάξανε έξω από τους κάμπους του Ομήρου

Όπου κάναν μελέτες πάνω στο λιόλαδο και τα κοπάδια

Γυρίσανε ελευθερωτές από τη μάχη

Για να βρούνε καινούρια αφεντικά στις πολιτείες τους.

Ανάμεσα απ’ τα κανόνια προβάλλουν οι έμποροι.”

-Ακόμα ο Μπρεχτ στο ποίημά του «Ο Γέρος της Ντάουνιγκ στριτ (Τσώρτσιλ)» γράφει:

“…Κρατήστε τους γιους σας μες στο σπίτι, μανάδες της Αθήνας!/ Ή ανάψτε γι’ αυτούς ένα κερί: απόψε το

βράδυ/ ο Γέρος της Ντάουνιγκ στριτ σας φέρνει πίσω/ το βασιλιά σας
Μπρος, σηκωθείτε απ’ τα κρεβάτια σας του Εργατικού Κόμματος λόρδοι!
Ελάτε να βουρτσίσετε του Γέρου της Ντάουνινγκ Στριτ

το αιματόβρεκτο σακάκι !.”

(Μπ. Μπεχτ, Ποιήματα, εκδ. Σ.Ε.)

-Τα γεγονότα…

«Μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της ΕΑΜικής ηγεσίας ήταν ότι οι Άγγλοι δε θα τολμούσαν να επέμβουν στη Δεκεμβριανή διαμάχη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Ωστόσο όλοι γνώριζαν εκείνες τις ημέρες ότι δεν ήταν μια εσωτερική υπόθεση των Ελλήνων, αλλά ξεκινούσε από πολύ ψηλά, την κατοικία δηλαδή του Άγγλου πρωθυπουργού Τσώρτσιλ. Η Ελλάδα ήταν το μήλο της έριδας, κατά την έκφραση του Γούντχαουζ, το οποίο δεν μπορούσε κανείς να το αφαιρέσει ατιμωρητί από τα αγγλικά χέρια.

Φαίνεται πως την πραγματικότητα αυτή δεν την είχε αντιληφθεί απολύτως η ηγεσία του ΕΑΜ. (…)

ΙΩΛΚΟΣ.

ΙΩΛΚΟΣ. Από τη Νεολιθική Θεσσαλία στους Μύθους των Αργοναυτών.

Ένα αρχαιολογικό και επιστημονικό ταξίδι στην απαρχή μιας παράδοσης.

Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου

Η νεολιθική Θεσσαλία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κόμβους προϊστορικής παρουσίας στον ελλαδικό χώρο. Ο αρχαιολόγος Χίλλερ υπεστήριζε ότι μια φυλετική και πολιτισμική εξάπλωση ξεκινά από αυτήν ακριβώς την περιοχή, διατρέχει το Αιγαίο και κατευθύνεται προς τη Δύση.

Στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας, οι νεολιθικοί οικισμοί της Θεσσαλίας, κυρίως το Διμήνι και το Σέσκλο, προσφέρουν καθοριστικά δεδομένα για την κατανόηση της κοινωνικής οργάνωσης, της αρχιτεκτονικής και των πρώιμων οικονομικών συστημάτων των

Δε χαμογελούν ποτέ. Βλέπουν πίσω και πέρα από όλους εμάς που ονοματίζουν «άστεγους».

Κρυώνω. Νιώθω πως ποτέ δε θα καταφέρω ξανά να ζεσταθώ. Θα μείνω μέσα μου κι έξω μου καταπαγωμένος, σα μαμούθ στην εποχή των παγετώνων. Ξεπάγιασαν τα δάχτυλά μου. Γέμισαν φουσκάλες που τις δαγκώνω να τις σκίσω. ‘Όπως τα χαρτόκουτα που έσυρα ως αυτή εδώ την απαγκιασμένη γωνιά… Τη μεσημεριανή μου πείνα χόρτασαν οι μερίδες γεύματος φιλανθρωπίας που μας μοίρασαν γυναίκες με σφιχτοκουμπωμένες στο λαιμό ζακέτες. Δε χαμογελούν ποτέ. Βλέπουν πίσω και πέρα από όλους εμάς που ονοματίζουν «άστεγους». Το βράδυ οι ουρές στις δομές είναι τόσο μεγάλες που προτιμώ να μένω νηστικός παρά να σέρνομαι τρέμοντας ως εκεί. Απόψε, καθώς η κοιλιά γουργούριζε και πάλι, στον κάδο κάτω από τις πολυφωτισμένες βιτρίνες ενός υπερκαταστήματος, βρήκα κάτι λαχταριστά μισοσαπάκια-έπαιξα μπουνιές με τον Μιχάλη που κοιμάται στη στοά, αλλά δεν τον άφησα να μου τα αρπάξει. Τι φαταούλας! Μου θυμίζει εκείνους τους βολευτάδες που κάποτε ψήφιζα… Το ψιλόβροχο με νανουρίζει. Διαπερνά τη σκισμένη τέντα στην πρόσοψη του λουκετόκλειστου μαγαζιού που το βράδυ έχω για σπίτι. Στο σπασμένο μαρμάρινο πεζούλι, πάνω στα καινούρια μου χαρτόκουτα, ελπίζω να μείνω στεγνός και προστατευμένος όλη νύχτα. Μέσα απ’ το λερό μου παλτό, δύο στρώσεις πουλόβερ με τρύπες, κατάσαρκα ένα μακό με τα λογότυπα ποδοσφαιρικής ομάδας-πόσα χρόνια αλήθεια πάνε από τότε που αγόραζα εισιτήριο διαρκείας για να αφιονιστώ κραυγάζοντας στις κερκίδες; Σήμερα, δεν ξέρω καν τίνος «οπαδός» είμαι. Ούτε καν του εαυτού μου. Βλέπω τα ισχαιμικά δέντρα με τις φωτεινές γιρλάντες, τις κιτς προσόψεις των σπιτιών και αναρωτιέμαι ποια εικαστική μαλθακία έχει επιβάλλει τόσο φως σε μια χώρα μες στα σκοτάδια…

Άηχοι ήχοι, γέλια άχαρα και μια παρέα νεαρών στρίβει. Κουρνιάζω στο ημίφως, γίνομαι ένα με το κατεβασμένο ρολό. Φοβάμαι. Συχνά πυκνά οι κλωτσιές εκείνων που ο μπαμπάκας πληρώνει αδρά τα νυχτερινά τους ποτά, είναι πιο δυνατές και αναίτιες κι από εκείνες των φουσκωτών τύπων με τις μπότες και τις μαύρες μπλούζες-ψυχές. Νεαρόπαιδα περνούν χασκογελώντας, ουρλιάζοντας «μαλάκα» ο ένας τον άλλο. Πού θα ξεθυμάνουν την απογοήτευσή τους για τη σκατοκοινωνία που τους πασάραμε; Δάκρυ στάζει στο μάγουλό μου ή βροχή; Δε κλαίω, πια. Στέρεψα από δάκρυα, λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα. Πανομοιότυπη η μέρα με τη νύχτα-στο λήθαργο της απάθειας ζω εδώ και καιρό. Πόσος να είναι άραγε; Μπορεί κι από τότε που ήμουν «στέλεχος επιχειρήσεων» και καμάρωνα το «ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης» να φιγουράρει στο κέντρο τούτης της άξενης πόλης. Τότε που άγχος μου μοναδικό ήταν αν το πουκάμισο ταίριαζε με το κοστούμι, η κάλτσα με το ιταλικό πατούμενο, η γκόμενα με το αυτοκίνητο κι αν θα περνούσα «πόρτα» για εορταστική έξοδο στην «πίστα» για λουλουδορίψεις στη «φίρμα». Η δικιά μου η μάγισσα ήταν κακιά,