Το τραγικό αυτό γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τεσσαρακοστής. Ο όχλος, με επικεφαλής τον Πέτρο τον Αναγνώστη, της έστησε ενέδρα ενώ επέστρεφε στο σπίτι της με την άμαξά της. Την έσυραν μέχρι την εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, όπου τη θανάτωσαν με εξαιρετική αγριότητα.
Ο θάνατός της θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως ένα σκοτεινό ορόσημο που σηματοδότησε την παρακμή της αλεξανδρινής πνευματικής ζωής και το τέλος της κλασικής αρχαιότητας
ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ: ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Η Υπατία ήταν κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, ο οποίος της μετέδωσε την αγάπη για τις θετικές επιστήμες. Αναδείχθηκε σε μια σπουδαία δασκάλα, με πολλούς μαθητές να συρρέουν από όλη την αυτοκρατορία για να την ακούσουν να διδάσκει μαθηματικά, αστρονομία και φιλοσοφία. Η συνεισφορά
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (1868–1920) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων, ο οποίος γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα στον ηθογραφικό ρεαλισμό και τον ευρωπαϊκό συμβολισμό. Το διήγημα "ΤΑΣΩ" δημοσιεύτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και αποτελεί δείγμα της ώριμης γραφής του.
Το έργο κινείται σε δύο επίπεδα: από τη μία πλευρά έχουμε την ηθογραφία της ελληνικής υπαίθρου με τις κοινωνικές προκαταλήψεις, τις οικογενειακές συγκρούσεις και τον σκληρό βιοπορισμό, και από την άλλη έναν έντονο ψυχογραφικό ρεαλισμό. Ο Χατζόπουλος δεν εστιάζει μόνο στα
TED ALEVIZOS (1926–2009)
ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΤΕΝΟΡΟΣ & ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΤΗΣ FOLK
ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ & ΣΠΟΥΔΕΣ
Γέννηση: Milwaukee, ΗΠΑ, από γονείς με καταγωγή από τη Νότια Πελοπόννησο.
Ακαδημαϊκή Μόρφωση: Σπούδασε στο MARQUETTE UNIVERSITY και στην περίφημη σχολή JUILLIARD SCHOOL OF MUSIC. Κατείχε μεταπτυχιακό τίτλο (Master) από το
Ο JOHN RUSKIN (1819–1900) υπήρξε ο κορυφαίος Άγγλος κριτικός τέχνης της βικτοριανής εποχής, αλλά και ένας βαθυστόχαστος κοινωνικός στοχαστής, ζωγράφος και φιλάνθρωπος. Η επιρροή του ήταν τόσο ευρεία που διαμόρφωσε την αισθητική και την κοινωνική σκέψη από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και την αυγή του μοντερνισμού.
Η Ζωή και το Έργο του
Ο Ruskin γεννήθηκε στο Λονδίνο σε μια πλούσια οικογένεια και ανατράφηκε με αυστηρές αρχές και βαθιά γνώση της Βίβλου, κάτι που επηρέασε το σχεδόν προφητικό ύφος της γραφής του.Κριτική Τέχνης: Έγινε διάσημος με το έργο του "MODERN PAINTERS" (Σύγχρονοι Ζωγράφοι), όπου υπερασπίστηκε παθιασμένα το έργο του J.M.W. Turner, υποστηρίζοντας ότι η τέχνη πρέπει να είναι "πιστή στη φύση".
Όχι, ας βαδίσουμε από φωτιά σε φωτιά, από τον παθητικό πόνο σε μια πιο θανάσιμη ηδονή — είμαι πολύ νέος για να ζω χωρίς επιθυμία, και εσύ πολύ νέα για να σπαταλήσεις αυτή την καλοκαιρινή νύχτα κάνοντας εκείνες τις μάταιες ερωτήσεις που από παλιά ο άνθρωπος ζητούσε από προφήτες και μαντεία, χωρίς να
Ο OSCAR WILDE ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ
Η ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
«Ήμουν σχεδόν δεκαέξι χρόνων, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι το θαύμα και την ομορφιά της αρχαίας ελληνικής ζωής... Από αγάπη σε όλα αυτά, άρχισα να μελετώ ελληνικά με ενθουσιασμό».
ΑΘΗΝΑ: Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ
Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
Για τον OSCAR WILDE, η άφιξη στην Αθήνα δεν ήταν μια απλή επίσκεψη, αλλά η εκπλήρωση ενός πεπρωμένου. Η πόλη που αντίκρισε δεν ήταν απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος, αλλά μια ζωντανή
Η σχέση ανάμεσα στον ΧΕΝΡΙ ΜΙΛΕΡ και τον ΓΙΩΡΓΟ ΣΕΦΕΡΗ αποτελεί μια από τις πιο γόνιμες και ενδιαφέρουσες συναντήσεις της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ήταν η συνάντηση δύο κόσμων: του ορμητικού, σχεδόν αναρχικού Αμερικανού και του εσωστρεφούς, δωρικού και βαθιά στοχαστικού Έλληνα ποιητή.
1. Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ
Ο ΜΙΛΕΡ περιγράφει τον ΣΕΦΕΡΗ στον ΚΟΛΟΣΣΟ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ως το «αντίβαρο» στην πληθωρικότητα του ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ.
Ο ΜΙΛΕΡ: Ήταν η έκρηξη, ο ενθουσιασμός, ο άνθρωπος που έψαχνε να αποτινάξει κάθε
Όταν ο Χένρι Μίλερ έφτασε στην Ελλάδα, δεν αναζητούσε μόνο αρχαίες πέτρες, αλλά μια ζωντανή δύναμη που θα τον λύτρωνε από τον πνευματικό θάνατο της Ευρώπης. Τη δύναμη αυτή τη βρήκε στο πρόσωπο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ, ενός ανθρώπου που έγινε για εκείνον το σύμβολο της αιώνιας Ελλάδας. Ο τίτλος του βιβλίου του, «Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ», δεν αναφέρεται σε κάποιο μάρμαρο, αλλά στον πληθωρικό αυτόν άνδρα που κατοικούσε στο Αμαρούσιο.
ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ: Η ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΣΣΑ ΤΟΥ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Η Μαριανίνα Κριεζή υπήρξε μια από τις πιο αινιγματικές και επιδραστικές μορφές των ελληνικών γραμμάτων, μια δημιουργός που κατάφερε να ενώσει τη βαριά ιστορική κληρονομιά της Ύδρας με την ηλεκτρονική πρωτοπορία και μια αφοπλιστική παιδική αθωότητα. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Σεπτεμβρίου 1947 και μεγάλωσε στο Ψυχικό, φέροντας ένα όνομα που προέκυψε από τη σύνθεση των ονομάτων των δύο γιαγιάδων της, της Μαρίας και της Κατερίνας, γι’ αυτό και επέλεγε να γιορτάζει πάντα της Αγίας Αικατερίνης. Η καταγωγή της ήταν βαθιά ριζωμένη στην ιστορία της χώρας, καθώς υπήρξε
Οταν πήγε να παραδόσει στην εφημεριδα την Χριστουγεννιάτικη ιστορία
Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ακρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα.
Ο Σταμάτης Σταματίου δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του.
Σαν σήμερα το 1830 πεθαίνει ο Βενεζουελάνος στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης Σιμόν Μπολιβάρ, που έγινε σύμβολο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Λατινικής Αμερικής κατά των Ισπανών.
Νίκου Εγγονόπουλου, «Μπολιβάρ» (απόσπασμα)
Μπολιβάρ! Κράζω τ' όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Έρε,
Ο Μπολίβαρ υπογράφει το διάταγμα "Πολέμου προς τον Θάνατο”, τον πόλεμο για την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας εναντίων των Ισπανών.
Σιμόν Ντε Μπολιβάρ, ο «απελευθερωτής» των κατοίκων της Λατινικής Αμερικής από τον ισπανικό ζυγό και οραματιστής των Ηνωμένων Πολιτειών της Νότιας Αμερικής. (Είχε γεννηθεί στις 24/7/1783).Το απόσπασμα που ακολουθεί ανήκει στην ποιητική σύνθεση του Νίκου Εγγονόπουλου Μπολιβάρ.
Ένα ελληνικό ποίημα, το οποίο γράφτηκε στη διάρκεια της Κατοχής, το χειμώνα του 1942-1943, κυκλοφόρησε αρχικά σε χειρόγραφα αντίγραφα, διαβάστηκε σε συγκεντρώσεις αντιστασιακού χαρακτήρα και δημοσιεύτηκε το 1944.
Πρόκειται για ένα μεγάλο συνθετικό ποίημα, με υπερρεαλιστικά στοιχεία και με περιεχόμενο που αναφέρεται σε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες.
Κεντρικό πρόσωπο του ποιήματος είναι ο Σίμων Μπολιβάρ, πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης σε πολλά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Νότιας Αμερικής (1810-1830) ενάντια στους Iσπανούς κατακτητές.
«Μπολιβάρ!
Κράζω τ' όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Έρε,
Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.
Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του
—Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! —Φταίει ο Θεός που μας μισεί! —Φταίει το κεφάλι το κακό μας! —Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιός φταίει; ποιός φταίει; Κανένα στόμα δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα.
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
| Οι Μοιραίοι | εκδόσεις Κέδρος
Ο Κώστας Βάρναλης ,έφυγε απ την ζωή σαν σήμερα
στις 16 Δεκεμβρίου 1974
Στα 1909 πρωτοδιορίστηκε ελληνοδιδάσκαλος στην Αμαλιάδα και κατόπιν υπηρέτησε ως σχολάρχης στην Αργαλαστή, στα Μέγαρα και στην Κερατιά.
Το 1912-13 με τους
Τα κάλαντα αφηγουται μια ιστορία του δέκατου αιώνα και αφορά εναν καλό Βασιλιά της Βοημίας
Ο «Καλός Βασιλιάς Βεντσέλαος» μπορεί να είναι ένα από τα πιο δημοφιλή χριστουγεννιάτικα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ - αλλά η ιστορία πίσω από αυτόν είναι παράξενη και φρικιαστική.
Ο άνθρωπος που γνωρίζουμε ως «Καλός Βασιλιάς Βεντσέλαος» ήταν στην πραγματικότητα ο Βεντσέλαος Α΄, Δούκας της Βοημίας. Ήταν επίσης γνωστός ως Βάκλατς ο Καλός ή Σβάτι Βάτσλαβ στα Τσέχικα και έζησε από περίπου το 907 έως τις 28 Σεπτεμβρίου 935.
Και ο λόγος που γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία θανάτου του είναι ότι δολοφονήθηκε - με εντολή του αδελφού του, που ονομάστηκε κατάλληλα Μπολέσλαος ο Σκληρός.
Horace Knowles' εικονογράφηση του 'Good King Wenceslas', (1884 - 1954).
1 Ο καλός βασιλιάς Βεντσλάβος παρακολούθησε τη Γιορτή του Στεφάνου,
Όταν το χιόνι ήταν ολόγυρα, βαθύ, τραγανό και ομοιόμορφο.
Έλαμπε το φεγγάρι εκείνη τη νύχτα, αν και ο παγετός ήταν σκληρός,
Όταν ένας φτωχός άνθρωπος εμφανίστηκε, μαζεύοντας χειμωνιάτικα καύσιμα.
2 «Εδώ, πας, και στάσου δίπλα μου, αν το ξέρεις, λέγοντάς μου,
Εκείνος ο χωρικός, ποιος είναι; Πού και ποια είναι η κατοικία του;»
«Μεγαλειότατε, ζει μια καλή λεωφόρο από εδώ, κάτω από το βουνό,
Ακριβώς δίπλα στον δασικό φράχτη, δίπλα στην πηγή της Αγίας Αγνής.»
3 «Φέρτε μου φαγητό και φέρτε μου κρασί, φέρτε μου κορμούς πεύκου εδώ,
Εσείς και εγώ θα τον δούμε να δειπνεί, όταν τα μεταφέρουμε εκεί.»
Πας και μονάρχης, προχώρησαν, προχώρησαν μαζί,
Μέσα από τον άγριο θρήνο του κρύου ανέμου και τον πικρό καιρό.
4 «Κύριε, η νύχτα είναι πιο σκοτεινή τώρα, και ο άνεμος φυσάει πιο δυνατά,
Μου λείπει η καρδιά, δεν ξέρω πώς· δεν μπορώ να προχωρήσω άλλο.»
«Σημείωσε τα βήματά μου, καλέ μου βοηθέ, πάτα τώρα με τόλμη,
Θα διαπιστώσεις ότι η οργή του χειμώνα παγώνει το αίμα σου λιγότερο ψυχρά.»
5 Στα βήματα του κυρίου του περπάτησε, εκεί που το χιόνι ήταν λερωμένο·
Η ζέστη ήταν στο ίδιο το χώμα που είχε γράψει ο άγιος.
Επομένως, χριστιανοί άνδρες, να είστε σίγουροι, ενώ τα δώρα του Θεού κατέχουν,
Εσείς που τώρα θα ευλογήσετε τους φτωχούς θα βρείτε ευλογία.
1 Good King Wenceslas looked out on the Feast of Stephen,
When the snow lay round about, deep and crisp and even.
Brightly shone the moon that night, though the frost was cruel,
When a poor man came in sight, gath’ring winter fuel.
2 “Hither, page, and stand by me, if you know it, telling,
Yonder peasant, who is he? Where and what his dwelling?”
“Sire, he lives a good league hence, underneath the mountain,
Right against the forest fence, by Saint Agnes’ fountain.”
3 “Bring me food and bring me wine, bring me pine logs hither,
You and I will see him dine, when we bear them thither.”
Page and monarch, forth they went, forth they went together,
Through the cold wind’s wild lament and the bitter weather.
4 “Sire, the night is darker now, and the wind blows stronger,
Fails my heart, I know not how; I can go no longer.”
“Mark my footsteps, my good page, tread now in them boldly,
You shall find the winter’s rage freeze your blood less coldly.”
5 In his master’s steps he trod, where the snow lay dinted;
Heat was in the very sod which the saint had printed.
Therefore, Christian men, be sure, while God’s gifts possessing,
You who now will bless the poor shall yourselves find blessing.
Το τραγούδι «Ο καλός βασιλιάς Βεντσέσλαος» έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι των χριστουγεννιάτικων μελωδιών. Αφηγείται την ιστορία του καλοπροαίρετου βασιλιά Βεντσέσλαου που βρίσκει έναν φτωχό κοινό άνθρωπο να μαζεύει ξύλα στο χιόνι. Ο βασιλιάς τον λυπάται και τον φέρνει στο κάστρο του, σερβίροντάς του ένα βασιλικό γεύμα για να γιορτάσουν όλοι μαζί την ημέρα του Αγίου Στεφάνου. Αν και οι άνθρωποι τραγουδούν τα κάλαντα εδώ και αιώνες, η ιστορία που αφηγείται αυτό το χριστουγεννιάτικο τραγούδι έχει ισχυρές ιστορικές ρίζες.
Ο βασιλιάς Βεντσέσλαος ήταν στην πραγματικότητα ένας πραγματικός βασιλιάς, που κυβέρνησε τη Βοημία (τώρα Τσεχική Δημοκρατία) στις αρχές του δέκατου αιώνα μ.Χ. Ο βασιλιάς ήταν γνωστός για την αρετή και την αφοσίωσή του στη χριστιανική πίστη από την παιδική του ηλικία. Οι γονείς του δεν ενέκριναν τον Χριστιανισμό, γι' αυτό το βράδυ έφερνε κρυφά ιερείς στο κάστρο για να τον διδάξουν για τη Βίβλο. Όταν έγινε βασιλιάς, έβαλε ως σκοπό του να φροντίζει τις χήρες, τα ορφανά και τους σκλάβους, ζώντας το Ευαγγέλιο όσο καλύτερα μπορούσε σε κάθε τομέα της ζωής του.
Ένας καλός βασιλιάς
Ο βασιλιάς Βεντσέλαος ήταν επίσης απίστευτα ταπεινός και δεν ήθελε κανείς να μάθει για τη γενναιοδωρία του. Για παράδειγμα, είχε τη συνήθεια να πηγαίνει στο δάσος μετά το σκοτάδι για να κόψει ξύλα για να τα δώσει στους φτωχούς. Ο δασοφύλακάς του συνειδητοποίησε ότι κάποιος έκοβε τα βασιλικά δέντρα και το ενημέρωσε τον Βεντσέλαο. Ο Βεντσέλαος, σε μια προσπάθεια να κρατήσει τις πράξεις του μυστικές, είπε ότι αν ο δασοφύλακας έπιανε τον άντρα να παίρνει ξύλα, θα μπορούσε να τον ξυλοκοπήσει, αλλά στη συνέχεια να τον αφήσει να φύγει και να του επιτρέψει να συνεχίσει την εργασία του. Ο δασοφύλακας αργότερα συνάντησε τον Βεντσέλαο καθώς εργαζόταν στο δάσος και, μη αναγνωρίζοντάς τον, τον χτύπησε δυνατά, στο οποίο ο Βεντσέλαος υπέκυψε ήσυχα.
Δυστυχώς, η βασιλεία του βασιλιά Βεντσέσλαου ήταν πολύ σύντομη — ο αδελφός του τον δολοφόνησε για να πάρει τον θρόνο μετά από μόλις τέσσερα χρόνια. Αλλά οι ιστορίες για την ταπεινότητα και την καλοσύνη του ζουν ακόμα, με πολλούς να γιορτάζουν ακόμα την Boxing Day (τη σύγχρονη εκδοχή της ημέρας του Αγίου Στεφάνου) ως μια ημέρα για να «βάλουν σε κουτί» όλα όσα δεν χρειάζονται και να τα δώσουν σε όσους χρειάζονται.
Αυτά τα Χριστούγεννα μπορείτε να θυμηθείτε τον βασιλιά Βεντσέσλαο φτιάχνοντας Vánočka (προφέρεται VA-nutch-kuh), ένα παραδοσιακό τσέχικο χριστουγεννιάτικο ψωμί που συμβολίζει το φασκιωμένο μωρό Ιησού. Μοιραστείτε το με τους φίλους και τους γείτονές σας με το αληθινό πνεύμα του θρυλικού βασιλιά!
2 1/2 φλιτζάνια αλεύρι
2/3 κομμάτι βούτυρο, λιωμένο
1/3 φλιτζάνι ζάχαρη + 1 κουταλιά της σούπας
1/3 φλιτζάνι ασπρισμένα αμύγδαλα, ψιλοκομμένα + μερικά ολόκληρα για να γαρνίρετε το Vánočka
1/3 φλιτζάνι σταφίδες (παραδοσιακά μουλιάζονται σε ρούμι, αλλά μπορείτε επίσης να τις μουλιάσετε σε χυμό μήλου)
1 1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγιά στιγμής
1/2 φλιτζάνι γάλα, σε θερμοκρασία δωματίου
1 αυγό, σε θερμοκρασία δωματίου
1/2 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
1 κουταλιά της σούπας ξύσμα λεμονιού
1 αυγό (για το άλειμμα των αυγών)
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
Οδηγίες
Σε ένα μίξερ με εξάρτημα αναδευτήρα, προσθέστε το αλεύρι και δημιουργήστε μια λακκούβα στη μέση. Ρίξτε 1 κουταλιά της σούπας γάλα, 1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη και μαγιά στη λακκούβα και ανακατέψτε προσεκτικά ώστε να ενωθούν όλα τα υλικά στη λακκούβα (είναι εντάξει αν αναμειχθεί και λίγο αλεύρι). Τοποθετήστε σε ένα ζεστό μέρος για 30 λεπτά για να ενεργοποιηθεί η μαγιά.
Αφού περάσουν τα 30 λεπτά, προσθέστε το γάλα, το βούτυρο και το αυγό στο μείγμα αλευριού και ανακατέψτε σε χαμηλή ταχύτητα μέχρι να ενωθούν τα υλικά. Προσθέστε την υπόλοιπη ζάχαρη, το ξύσμα λεμονιού, το εκχύλισμα βανίλιας και το αλάτι και ανακαΒάλτε τη ζύμη σε ένα ελαφρώς λαδωμένο μπολ και σκεπάστε την με μια πετσέτα. Αφήστε την να φουσκώσει για τουλάχιστον 30 λεπτά έως μία ώρα, μέχρι να διπλασιαστεί σχεδόν σε μέγεθος.
Στρώστε ένα ταψί με λαδόκολλα και αφήστε το στην άκρη. Τοποθετήστε τη ζύμη σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια και χωρίστε την σε δύο κομμάτια, το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο από το άλλο (χωρίς άνοιγμα 60/40). Πάρτε το μεγαλύτερο κομμάτι και κόψτε το σε τρία μέρη και στη συνέχεια τυλίξτε το σε χοντρά κορδόνια. Πλέξτε τα κορδόνια σε μια απλή πλεξούδα και τοποθετήστε την στο ταψί, και στη συνέχεια επαναλάβετε με το μικρότερο μέρος.
Τοποθετήστε τη μικρότερη πλεξούδα πάνω από τη μεγαλύτερη και βάλτε τις άκρες από κάτω για να κρατήσετε τις πλεξούδες άθικτες. Πάρτε τρία σουβλάκια και κολλήστε τα στη μέση και στα δύο άκρα των πλεξούδων για να βοηθήσετε τη ζύμη να διατηρήσει το σχήμα της.Προθερμάνετε τον φούρνο σας στους 170 βαθμούς Κελσίου και ετοιμάστε το αυγό χτυπώντας το με 1/2 κουταλιά της σούπας νερό σε ένα μικρό μπολ.
Αλείψτε το ψωμί με το αυγό και πασπαλίστε με τα υπόλοιπα αμύγδαλα. Τοποθετήστε το στο φούρνο και ψήστε για 40-50 λεπτά. (Αν ροδίσει πολύ κατά το ψήσιμο, απλώς καλύψτε το με αλουμινόχαρτο για να μην καεί από πάνω.) Το ψωμί θα είναι έτοιμο όταν ακούγεται κούφιο όταν το χτυπήσετε και ένα ξύλινο σουβλάκι βγαίνει καθαρό.
Βγάλτε το ψωμί από τον φούρνο και τοποθετήστε το σε σχάρα για να κρυώσει. Πασπαλίστε με ζάχαρη άχνη και σερβίρετε!
https://compassclassroom.com/blog/celebrating-christmas-with-king-wenceslas/
Σαν σήμερα, στις 9 Δεκεμβρίου 1859, γεννιέται στην Αθήνα ο Γεώργιος Δροσίνης.
Παραθέτω, λοιπόν, σήμερα μία επιστολή του Γ. Δροσίνη προς τον κατά πολύ νεότερο πατέρα μου (1890-1973), Δημήτριο Γρηγ. Βερναρδάκη, την οποία και μετέγραψα από το αρχείο μου. Εδώ παραθέτω το πρωτότυπο αυτόγραφο του Δροσίνη, την ακριβή μεταγραφή του, καθώς και το εξώφυλλο του Ημερολογίου της Μεγάλης Ελλάδος του 1935 στο οποίο δημοσίευσε ο πατέρας μου το ποίημα που ακολουθεί, κατόπιν της παράκλησης του Γ. Δροσίνη!
Σαν σήμερα 9/12/1852 γεννιέται ο Ρώσος πρίγκιπας και απ’ τους βασικούς θεωρητικούς του αναρχισμού Πιότρ Κροπότκιν.
Η κηδεία του
Στη θεωρία της οργάνωσης, η αμοιβαία βοήθεια είναι η εθελοντική αμοιβαία ανταλλαγή πόρων και υπηρεσιών για αμοιβαίο όφελος. Τα έργα αλληλοβοήθειας είναι μια μορφή πολιτικής συμμετοχής στην οποία οι άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη να φροντίζουν ο ένας τον άλλον και να αλλάζουν τις πολιτικές συνθήκες.
Προέλευση
Ο όρος «αμοιβαία βοήθεια» διαδόθηκε από τον Πιοτρ Κροπότκιν στη συλλογή δοκιμίων του Mutual Aid: A Factor of Evolution, ο οποίος υποστήριξε ότι η συνεργασία, όχι ο ανταγωνισμός, ήταν ο κινητήριος μηχανισμός πίσω από την εξέλιξη.Ο Κροπότκιν υποστήριξε ότι η αλληλοβοήθεια έχει ρεαλιστικά πλεονεκτήματα για την επιβίωση ανθρώπων και ζώων και έχει προωθηθεί μέσω της φυσικής επιλογής, και ότι η αλληλοβοήθεια είναι αναμφισβήτητα τόσο αρχαία όσο ο ανθρώπινος πολιτισμός. Αυτή η αναγνώριση του ευρέως διαδεδομένου χαρακτήρα και του ατομικού οφέλους της αμοιβαίας βοήθειας βρισκόταν σε αντίθεση με τις θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού που έδιναν έμφαση στον ατομικό ανταγωνισμό και την επιβίωση του ισχυρότερου και ενάντια στις ιδέες φιλελεύθερων όπως ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, που πίστευαν ότι η συνεργασία είχε κίνητρο, από την καθολική αγάπη
«Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ»
Το έργο του αποτελεί ραψωδία αναστάσιμη των ανθρώπων που αγωνίζονται για ν' αλλάξει ο κόσμος. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους λογοτέχνες που στράφηκαν προς τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Όπως ο ίδιος υποστήριζε, δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη για την τέχνη, αλλά η κατάδειξη της εκμεταλλευτικής κοινωνικής και της ανάγκης να καταργηθεί η ταξική ανισότητα... «Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά»;
Ο Μενέλαος Λουντέμης αγωνίστηκε για το ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης, που διαποτίζει όλη τη συγγραφική δημιουργία του. Τα έργα του «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος» και το «Ενα παιδί μετράει τ' άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του '50, '60 και '70. Έχει όμως προσφέρει και πλήθος άλλα λογοτεχνικά «διαμάντια» όπως το «Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι» και το «Το Ρολόι Του Κόσμου Χτυπάει Μεσάνυχτα».
Ενα από τα πιο βιωματικά του έργα, που χαρακτηρίζει και περιγράφει τη ζωή και τη στάση του ενήλικα και κομμουνιστή Μενέλαου Λουντέμη σαν πολιτικό εξόριστο στη Μακρόνησο είναι το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0». Κάτοικοι της οδού Αβύσσου, στον αριθμό μηδέν και κεντρικά πρόσωπα αυτής της φρίκης ο Γιώργης και ο Παναής. Αγρια θεριά, αμετανόητοι κομμουνιστές, που δε θα υπογράψουν δήλωση και δε θα χάσουν την ελπίδα τους για ζωή. Στο έργο αυτό ο Λουντέμης γράφει για τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, τις οποίες και ο ίδιος έχει ζήσει ως πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο. Η Μακρόνησος, στο έργο του Λουντέμη, δεν είναι απλά ένα κολαστήρι. Είναι γέννημα - θρέμμα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, που προκειμένου να διασφαλίσει τη διαιώνισή του δεν διστάζει να στήνει Μακρονήσια.
Μα για ποιους έπρεπε να γράψω;
Οι «Βουρκωμένες μέρες» είναι μια συλλογή κειμένων, που διηγούνται ιστορίες ανθρωπιάς στο πιο απάνθρωπο ιστορικό πλαίσιο, αυτό του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και του Εμφύλιου που ακολούθησε. Το βιβλίο όμως εκρίθη από την Ασφάλεια «αντεθνικό και επαναστατικό». Στη δίκη που έγινε την Τρίτη, 13 Μαρτίου του 1956, με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, η Εισαγγελία είχε προσάψει στον Μενέλαο Λουντέμη την κατηγορία ότι είναι έργο υπονομευτικό και αντεθνικό και ότι η δημοσίευσή του αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη εσχάτης προδοσίας.
Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Οχι όμως γι' αυτά που έγραψα, αλλά γι' αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι' αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι' αυτούς».
Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Αγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στρατής Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».
Η πορεία του
Γεννήθηκε το 1912. Πρόσφυγας από τη Γιάλοβα στον Μεγάλο Ξεριζωμό, ο Λουντέμης εγκαθίσταται με την οικογένειά του πρώτα στην Αίγινα, μετά στην Εδεσσα και τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος της Πέλλας, στο οποίο έζησε από το 1923 μέχρι το 1932 που έφυγε για την Κοζάνη. Η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ τού στοίχισε την αποβολή του απ' όλα τα Γυμνάσια της χώρας.
Στην Κατοχή πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση ενταγμένος στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον Εμφύλιο συλλαμβάνεται, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο - ποινή που δεν εκτελέστηκε. Αντ' αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. Μετά τη δίκη του 1956 για τις «Βουρκωμένες μέρες», φεύγει στο Βουκουρέστι και το 1967 χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Το 1956 εξελέγη μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, έως και λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Το 1976 επανακτά την ελληνική του ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα. Στις 22 Ιανουαρίου 1977, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή.
( ΤΟ VIDEO βασίζεται στην ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Μηλιώνη στο 902 WEB RADIO)
«Στην Κατοχή, έφτασα πολύ κοντά στον θάνατο. Μια μέρα, είχα ραντεβού με μια κοπέλα από την ΕΠΟΝ για να μου φέρει αφίσες. Κάποιος με είδε, με κατέδωσε στους συνεργάτες των Γερμανών, με συλλαμβάνουν και με στήνουν στον τοίχο, για να με σκοτώσουν. Την ώρα που είναι έτοιμοι να με πυροβολήσουν, ακούω τον έναν να λέει στους άλλους:
''Μήπως δεν είναι αυτός που μας είπαν; Αυτός είναι καλοντυμένος.'' Φορούσα εκείνη την ημέρα ένα σακάκι και τότε συνειδητοποίησα πως το καλό ντύσιμο μπορεί καμιά φορά να σε προστατέψει. Αφού με έψαξαν και δε βρήκαν τίποτα, με ρώτησαν τι ήθελα εκεί. Τους απάντησα πως περίμενα μια κοπέλα για να πάμε βόλτα στην Ακρόπολη. Μου λέει τότε ένας από αυτούς με αυστηρό τρόπο:
''Σου δίνω δέκα λεπτά. Αν δεν έρθει η κοπέλα, τελείωσες.'' Τότε βλέπω την κοπέλα να πλησιάζει πάνω σ' ένα ποδήλατο, με το ταγάρι που είχε τις αφίσες να κρέμεται, και, ευτυχώς, αντί να φοβηθεί και να φύγει, όταν τους είδε, άφησε το ποδήλατο και ήρθε τρέχοντας πάνω μου. Με αγκάλιασε και αυτός τότε μου είπε:
''Τη γλίτωσες. Μη σε πετύχω ξανά, γιατί την επόμενη φορά δε θα είσαι τυχερός.''».
Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου
δυο ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες
δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ
που με ξαναστέλναν εξορία.
Και κείνο το πρωί είχα και σένα
τόσα όνειρα
για τη δουλειά που θα ‘βρισκα,
για έναν περίπατο στα φώτα και την άσφαλτο,
για λίγο ήλιο…
Και κείνος
που ξαφνικά τα σίδερα τον δέσαν στο κορμί μου
είχε και κείνος χαραγμένα τα όνειρά του
στο αυστηρό του πρόσωπο.
(Τον πήρανε χαράματα στις έξη από τη γυναίκα του).
