Η Σιωπή του Σιδήρου και το Ασημένιο Προσωπείο

Η νύχτα πέφτει βαριά και ασφυκτική πάνω από τους δρόμους της μεγαλούπολης, σαν σάβανο υφανμένο από καπνό και ξεχασμένα όνειρα. Εκεί, στα έγκατα ενός κόσμου που έχει ξεχάσει τη φωνή του ουρανού, τα δέντρα υψώνονται σπαρακτικά και αποστεωμένα μπροστά από τα αμείλικτα, κατάμαυρα τείχη, μοιάζοντας με σκελετούς που ικετεύουν για έλεος. Η πόλη δεν κοιμάται ποτέ· απλώς αλλάζει προσωπείο. Μέσα από το κρύο, ασημένιο προσωπείο της τεχνητής της λάμψης, το πνεύμα του κακού παρακολουθεί με απάθεια τα πάντα, έτοιμο να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε αθώο. Τα φώτα των δρόμων πέφτουν σαν μαγνητικό μαστίγιο πάνω στο πέτρινο σκοτάδι, σκίζοντας τη