Το ποίημα «Ένας ξένος στο μπαρ» («A stranger in the bar») γράφτηκε από τη Λούλα Αναγνωστάκη σε εφηβική ηλικία και δημοσιεύτηκε ανώνυμα στα αγγλικά στο περιοδικό The Record της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1949. Διασώθηκε και μεταφράστηκε από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, αποκαλύπτοντας τον πυρήνα της μετέπειτα θεατρικής της γραφής πριν ακόμα αυτή διαμορφωθεί.
Ο θεματικός άξονας του τραγουδιού:
Η αποξένωση και το ανοίκειο: Ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται στον ίδιο χώρο, αλλά παραμένει ξένος («Τα χέρια του, το στόμα, τα μαλλιά του είναι ξένα»). Η απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα είναι ανυπέρβλητη, ακόμα κι αν μοιράζονται κοινές μνήμες.
Το ιστορικό τραύμα: Η αναφορά στη μυστική σημαία και στον αγώνα κατά των φασιστών συνδέει τους δύο χαρακτήρες με το συλλογικό βίωμα της Αντίστασης. Ωστόσο, η μετεμφυλιακή πραγματικότητα διαψεύδει τις προσδοκίες, αφήνοντας πίσω της μόνο σιωπή και μια «θλιβερή κι αφιλόξενη θάλασσα».
Το ανέφικτο της επιστροφής: Ο ξένος «κοιτάει τον τραγουδιστή» και δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω για να ατενίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου. Η απομόνωση είναι οριστική.
