Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (THE GARDEN OF DEATH)

 

Ο Χούγκο Σίμπεργκ (Hugo Simberg, 1873–1917) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Φινλανδικού Συμβολισμού. Μαθητής του σπουδαίου Αξέλι Γκάλεν-Κάλελα, ο Σίμπεργκ ακολούθησε ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό μονοπάτι, μακριά από τον αμιγώς εθνικό ρομαντισμό της εποχής του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια απόκοσμη, σχεδόν παραμυθένια ατμόσφαιρα, όπου το τραγικό συνυπάρχει με το αλλόκοτο χιούμορ, και το μελαγχολικό συνδέεται με τη βαθιά τρυφερότητα.

Ο « Σιράνο» της σημερινής μουσικής βιομηχανίας:Εντ Σίραν

 Η προσπάθεια να παραστήσει κανείς τον ουδέτερο, ενώ στην πραγματικότητα υποκύπτει στις επιταγές των ισχυρών, θυμίζει έντονα την τραγική ειρωνεία που περιβάλλει τον χαρακτήρα του Σιράνο ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac) — όχι όμως ως προς τη γενναιότητα του ήρωα, αλλά ως προς την αθλιότητα της

παραμόρφωσής του όταν η τέχνη ξεπουλά τη φωνή της.

• Η απώλεια της «πανάσας» (Panache): Ο Σιράνο του Εντμόν Ροστάν έμεινε στην ιστορία επειδή δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την εξουσία, προτιμώντας την φτώχεια και την ανεξαρτησία από το να γράφει κατά παραγγελία των πλουσίων. Ο «Σιράνο» της σημερινής μουσικής βιομηχανίας κάνει το ακριβώς αντίθετο: απεμπολεί το θάρρος της γνώμης του και κρύβεται πίσω από δημόσιες σχέσεις για να μη χάσει τα στάδια.

• Η φωνή που δανείζεται και η φωνή που σιωπά: Όπως ο Σιράνο δάνειζε τα λόγια του στον

ΟΤΑΝ Η ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΤΟΥ underground ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ

: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΚΟΗ (LOST BODIES) ΑΠΟ ΤΟ 2019

Υπάρχουν κάποιες συζητήσεις που δεν παλιώνουν ποτέ. Δεν ακολουθούν την εφήμερη επικαιρότητα, ούτε

ξεθωριάζουν όταν περάσει η περίοδος της έκδοσής τους. Αντίθετα, όσο ο χρόνος προχωρά, οι αλήθειες τους γίνονται ακόμα πιο κοφτερές.

Το μουσικό μπλογκ ΟΙ ΥΦΑΝΤΕΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ φέρνει ξανά στο φως μια σπάνια, συμπυκνωμένη και βαθιά αποκαλυπτική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2019 ο Θάνος Κόης —η αδιάκοπη κινητήριος δύναμη και η φωνή των Lost Bodies— στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μπάρλα, για λογαριασμό του έντυπου underground fanzine Planet Of Songs.

«Ένας ξένος στο μπαρ»: Η μετεμφυλιακή σιωπή και η απουσία της οικειότητας

 

Το ποίημα «Ένας ξένος στο μπαρ» («A stranger in the bar») γράφτηκε από τη Λούλα Αναγνωστάκη σε εφηβική ηλικία και δημοσιεύτηκε ανώνυμα στα αγγλικά στο περιοδικό The Record της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1949. Διασώθηκε και μεταφράστηκε από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, αποκαλύπτοντας τον πυρήνα της μετέπειτα θεατρικής της γραφής πριν ακόμα αυτή διαμορφωθεί.

Ο θεματικός άξονας του τραγουδιού:

1. Η αποξένωση και το ανοίκειο: Ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται στον ίδιο χώρο, αλλά παραμένει ξένος («Τα χέρια του, το στόμα, τα μαλλιά του είναι ξένα»). Η απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα είναι ανυπέρβλητη, ακόμα κι αν μοιράζονται κοινές μνήμες.

2. Το ιστορικό τραύμα: Η αναφορά στη μυστική σημαία και στον αγώνα κατά των φασιστών συνδέει τους δύο χαρακτήρες με το συλλογικό βίωμα της Αντίστασης. Ωστόσο, η μετεμφυλιακή πραγματικότητα διαψεύδει τις προσδοκίες, αφήνοντας πίσω της μόνο σιωπή και μια «θλιβερή κι αφιλόξενη θάλασσα».

3. Το ανέφικτο της επιστροφής: Ο ξένος «κοιτάει τον τραγουδιστή» και δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω για να ατενίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου. Η απομόνωση είναι οριστική.

«Ένας ξένος στο μπαρ»: Η μετεμφυλιακή σιωπή και η απουσία της οικειότητας