ΟΤΑΝ Η ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΤΟΥ underground ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ

: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΚΟΗ (LOST BODIES) ΑΠΟ ΤΟ 2019

Υπάρχουν κάποιες συζητήσεις που δεν παλιώνουν ποτέ. Δεν ακολουθούν την εφήμερη επικαιρότητα, ούτε

ξεθωριάζουν όταν περάσει η περίοδος της έκδοσής τους. Αντίθετα, όσο ο χρόνος προχωρά, οι αλήθειες τους γίνονται ακόμα πιο κοφτερές.

Το μουσικό μπλογκ ΟΙ ΥΦΑΝΤΕΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ φέρνει ξανά στο φως μια σπάνια, συμπυκνωμένη και βαθιά αποκαλυπτική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2019 ο Θάνος Κόης —η αδιάκοπη κινητήριος δύναμη και η φωνή των Lost Bodies— στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μπάρλα, για λογαριασμό του έντυπου underground fanzine Planet Of Songs.

Η επιλογή να επανέλθει αυτό το υλικό σήμερα δεν είναι μια απλή πράξη αρχειοθέτησης. Είναι μια συνειδητή απόφαση να διασωθεί ένα αυθεντικό ντοκουμέντο του υπόγειου τύπου, που κυκλοφόρησε τότε σε περιορισμένα αντίτυπα ανάμεσα στους ανθρώπους της ανεξάρτητης σκηνής, και να προσφερθεί ξανά ως τροφή για σκέψη.

Όσα κατέθεσε τότε ο Θάνος Κόης παραμένουν εκκωφαντικά επίκαιρα:

• Για τη μουσική που δεν σταματά ποτέ: Αποδομεί τη μίζερη νοσταλγία ότι «η μουσική τελείωσε» σε περασμένες δεκαετίες. Αναζητά την ίδια ηλεκτρισμένη αυθάδεια από τους μεσαιωνικούς τροβαδούρους και τα μπλουζ, μέχρι το πανκ, τη rave κουλτούρα των 90s, την πειραματική αποδόμηση και το σύγχρονο hip hop.

• Για την ψηφιακή διάσπαση προσοχής: Περιγράφει με ακρίβεια την παγίδα του διαδικτύου, όπου η μουσική μετατρέπεται σε μια διαρκή «εκκρεμότητα» και ο ακροατής καταναλώνει βιαστικά δευτερόλεπτα ήχων απλώς για να αδειάσει σκληρούς δίσκους.

• Για την κοινωνική απάθεια και τον φασισμό: Ακτινογραφεί τη συλλογική θλίψη που ακολούθησε την καταστολή των κοινωνικών εξεγέρσεων, ορίζοντας τον φασισμό ως τον «χρυσό άσσο στο μανίκι του καπιταλισμού» και ξεσκεπάζοντας τον βαθιά ταξικό χαρακτήρα του υποκριτικού ρατσισμού.

• Για τον διωγμό της ανθρώπινης ευαισθησίας: Στηλιτεύει μια κοινωνία καταναλωτικού καταναγκασμού που εξορίζει το γήρας, την αδυναμία και την ευαλωτότητα, επιβάλλοντας την κατασκευασμένη εικόνα μιας «αποβλακωτικής υγείας».

Με τον γνώριμο, κοφτερό, ειρωνικό αλλά και βαθιά ποιητικό του λόγο, ο Θάνος Κόης υπενθυμίζει ότι η τέχνη είναι ο μόνος τρόπος να μετατρέπουμε τις πληγές και τις προσωπικές μας περιπέτειες σε δημιουργική αντίσταση.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη όπως δημοσιεύτηκε το 2019:

Συνέντευξη του Θάνου Κόη στον Παναγιώτη Μπάρλα για λογαριασμό του περιοδικού "Planet Of Songs" το 2019.

• Πολλές φορές θα σας έχει τύχει σε συζητήσεις να ακούσετε κάποιον να λέει ότι τα πάντα στη ζωή είναι πολιτική, ή έναν μαθηματικό να λέει ότι όλο το σύμπαν διέπεται από τους νόμους των μαθηματικών, της φυσικής ή της χημείας αντίστοιχα. Για τον ζωγράφο όλα είναι παιχνίδι της σκιάς με το φως, για όσους ασχολούνται με τις ανατολικές φιλοσοφίες και τις εναλλακτικές θεραπείες όλα είναι ενέργεια, για τον Φροϋδικό είναι σεξ, για τον ποιητή όλη η μαγεία του σύμπαντος βρίσκεται σε μια “λέξη μες στα δόντια άσπαστη ακόμα”. Ο κάθε ένας έχει δίκιο, γνωρίζοντας πολύ καλά το κομμάτι που κατέχει αλλά τελικά - και ευτυχώς βέβαια – η ίδια η ζωή είναι πολύ πιο πλούσια και σφαιρική ˙ ένα μωσαϊκό, ένα πάζλ, πολύ μακριά από μονοσημίες και φανατισμούς. Είναι και έρωτας, και πολιτική και θάνατος, και σεξ και ποίηση, και θλίψη και τέχνη, και αναρχία, και ευτυχώς όλα παίζουν ταυτόχρονα και παράλληλα. Δυσκολεύουν όμως τα πράγματα όταν μέσα σε κάθε πραγματικότητα παίζουν επι μέρους κολλήματα. Θα πω για τη μουσική μια και το έχω ζήσει από κοντά το θέμα και έχω ακούσει να λένε ότι η μουσική σταμάτησε στο 70 ή στα 80ς κ.λ.π. Φτάνει να σας πω ότι μια φορά σε ένα κατάστημα δίσκων που ήταν εξειδικευμένο στη αναγεννησιακή και μπαρόκ μουσική κάποιος πελάτης ζήτησε αν έχουν δίσκους του Sibellius (συνθέτης κλασικής μουσικής του 19ου – 20ου αιώνα) και η ιδιοκτήτρια του απάντησε : “κύριέ μου η μουσική τελείωσε το 1700” !!!!!!!!! Ε λοιπόν η μουσική δεν σταμάτησε πουθενά. Την αυθάδεια που βρίσκουμε στις προκλητικές παραστάσεις των τροβαδούρων σαλτιμπάγκων του μεσαίωνα (εκεί έπαιζε και βασανιστήριο- δείτε την ταινία του Ταρκόφσκυ “Αντρέι Ρουμπλιώφ”), την βρίσκουμε και στους αλήτες ταξιδευτές του μεσαίωνα που γύριζαν όλο τον κόσμο με το δισάκι τους, στους χόμπος και στα μπλούζ, στη μποέμ κουλτούρα και τη τζαζ των Μπίτνικς, στο ροκ της αμφισβήτησης του 70, στην αυθάδεια του punk, στη νεοπαγανιστική και ψυχεδελική κουλτούρα της trans στα 90ς, την αναζήτηση και την αποδόμηση της πειραματικής μουσικής και τη σαρκαστική και νεοντανταιστική έκφραση. Φυσικά υπάρχουν αριστουργήματα σε όλους τους λαούς, σε όλες τις κουλτούρες, σε όλους τους αιώνες και σε όλα τα είδη. Πράγματα σημαντικά πού έχουν ψυχή και σε ταξιδεύουν, σε κάνουν να πέφτεις σε έκσταση, να ξεσηκώνεσαι, να χορεύεις, γίνονται βάλσαμο για τις πληγές σου, και σου σημαδεύουν τη ζωή. Και βέβαια η μουσική δεν σταμάτησε πουθενά και δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά, βγαίνουν και θα βγαίνουν πολύ όμορφα κομμάτια. Για να πούμε όμως και του στραβού το δίκιο, η φανατίλα είναι cult, είτε πρόκειται για τη σφραγίδα του Έρασμου που έγραφε “με κανέναν δεν συγκαταβαίνω” είτε πρόκειται για το graffiti που είναι γραμμένο έξω από το γήπεδο της Καλλιθέας : “ο θεός συγχωρεί η Καλλιθέα ποτέ”. Οι Lost bodies έχουν συμπληρώσει πάνω από τρεις δεκαετίες μουσικής δράσης στα έγκατα του εγχώριου underground. Κατά τη γνώμη σου ποιες ήταν οι πιο γόνιμες και ποιες οι πιο στείρες περίοδοι του συγκεκριμένου χώρου; Πότε έγινε άγονο και άνοστο; Kαι πότε άγγιξε και επηρέασε περισσότερο τον παλμό της ζωής μας;

• Λοιπόν θα πρέπει να πούμε ότι οπωσδήποτε πίσω από κάθε underground μουσική υπήρχε και το αντίστοιχο κίνημα. Η κάθε δεκαετία είχε και τους δικούς της συμβολισμούς που εκφραζόταν σε πολλά επίπεδα. Π.Χ. στη δεκαετία του 70 αν θέλουμε να μιλήσουμε ενδυματολογικά, τα ρούχα άνοιγαν κάτω και η αισθητική ήταν flying High. Στο Punk ήταν εξώραφα δηλαδή γυρισμένα ανάποδα για να μιλήσουν για την ιστορία της ραφής για τις εργάτριες που τα γάζωναν. Το new Wave αλλάζει τη μετατόπιση του βάρους και είναι φαρδιά επάνω και μυτερά κάτω (βάτες, κ.λ.π.) δηλαδή ρεαλισμός, καρφωνόμαστε στη γη κ.λ.π. Στη δεκαετία του 70 υπήρχε το κίνημα της αμφισβήτησης beatniks, αντιπολεμικό κίνημα, η ριζοσπαστικότητα του Μάη του 68 κ.λ.π. Το Punk σκάει την ώρα ακριβώς που έπρεπε όταν το Ρόκ έγινε ξενερουά και άρχιζε να ντύνει τις διαφημίσεις στην τηλεόραση. Το Punk ήτανε αυθάδες, βλάσφημο, και βγήκε μέσα απο τον εφιάλτη του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και της ανεργίας. Με το Rave πάλι είδαμε στην νεοπαγανιστική και ψυχεδελική κουλτούρα στα 90’s την αντίσταση των μαζικών μέσων ενημέρωσης με τα "μάνα raver" γιατί δεν ήταν ελέγξιμο είχε εξοβελιστεί σαν κάτι που παρασέρνει τα παιδιά κλπ, κλπ. Εμείς στη δεκαετία του 80 που ξεκινήσαμε ζήσαμε την άνθηση των fanzine σε όλη την Ελλάδα. Ήταν η δεκαετία που ξεκίνησε ο υπόγειος τύπος που δεν είχε ανάγκη να ακολουθήσει την αισθητική και τις κατευθυνόμενες πληροφορίες των περιοδικών, ο καθένας είχε το δικό του μεράκι, το δικό του τρόπο, τα έφτιαχναν με πολύ αγάπη. Άλλα ήταν ζωγραφισμένα στο χέρι και δεν ασχολιόντουσαν με τις maistream μουσικές που έπαιζαν τα ραδιόφωνα. Η βάση ήτανε το πάθος να πουν τις απόψεις τους. Πολύ σημαντικό ρόλο έπαιζαν και οι εναλλακτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, όχι όπως είναι σήμερα οι ραδιοφωνικοί σταθμοί όπου υπάρχει κάποιος επιχειρηματίας κάνει μία έρευνα αγοράς και βλέπει που υπάρχει τρύπα, σε τι ηλικίες, τί εισόδημα, και απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο Target group. Βρίσκει ποιοι άνθρωποι μπορούν να στελεχώσουν το σταθμό του, και πηγαίνει τους ακροατές του στη διαφημιστική αγορά. Από αυτή την πλευρά μπορείς να πεις ξανερουά την δεκαετία του 2000. Ποιες ήταν οι σημαντικότερες αλλαγές που ζήσατε ως άτομα και ως μπάντα όλα αυτά τα χρόνια;

• Οι lost bodies είναι μία μπάντα που έχουν αλλάξει πολλές φορές οι μουσικοί. Δηλαδή 85 με 88 κάναμε τις δουλειές με τον Αντώνη 88 με 97 κάναμε τις δουλειές με τον Μιχάλη. Το 97 επιστρέφει ο Αντώνης ο οποίος δουλεύει μαζί μου μέχρι το 2016 παράλληλα γίνανε μουσικές με τα παιδιά που έπαιζαν στην μπάντα σε αυτά τα χρόνια υπήρξαν τρεις διαφορετικές μπάντες. Η μπάντα που έχουμε τώρα είμαστε περίπου 10 χρόνια μαζί και φτιάχνουμε πολύ ωραίες μουσικές. Το internet βοηθάει να ακουστείς γρηγορότερα και ευρύτερα. Aκούγεσαι όμως καλύτερα μέσα στο σκηνικό διαρκούς διάσπασης προσοχής των υποψηφίων ακροατών;

• Σήμερα υπάρχει μία άλλη δυναμική που έρχεται από το διαδίκτυο και έχει να κάνει με την ευκολία για τους μουσικούς να επικοινωνήσουν με το κοινό τους. Σήμερα η μουσική και γενικά οι τέχνες πλανάρουν, υπάρχουν πολύ ωραίες μουσικές καινούριες αλλά δεν υπάρχει ένα καινούριο μουσικό κίνημα που να μας δώσει νέες φόρμες. Κατά τη γνώμη μου σήμερα πολύ δυνατή μουσική είναι το χίπ χόπ. Στο internet από τη μία έχεις την ευκολία να ακούσουν τη δουλειά σου, από την άλλη η μουσική γίνεται μία εκκρεμότητα. Δηλαδή είναι πολύς κόσμος που κατεβάζει δισκογραφίες ολόκληρες από συγκροτήματα και δεν τις έχει ακούσει ποτέ με αποτέλεσμα να δημιουργείται η ανάγκη να ακούσει έστω και 5-10 δευτερόλεπτα το κάθε κομμάτι και να το πετάξει για να αδειάσει τους σκληρούς δίσκους, άρα δημιουργεί μία εκκρεμότητα στον ακροατή. Έχεις μιλήσει κατά καιρούς για τη βίαιη πολιτικοποίηση που βίωσες στα χρόνια της δικτατορίας. Πώς αντιμετωπίζεις την απολίτικη στάση που κερδίζει συνεχώς έδαφος στις ημέρες μας; Θα μας θάψουν οι αδιάφοροι νοικοκυραίοι; ή κάπως θα ζήσουμε και εμείς;

• Νομίζω ότι πριν από 10 χρόνια περίπου βίαια πολιτικοποιήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας με τα μνημόνια και με την κρίση, βγήκαν στους δρόμους άνθρωποι που δεν είχαν ξανακατέβει ποτέ, γιατί χάσανε τις δουλειές τους, γιατί το μέλλον ήταν και είναι αβέβαιο, γιατί καταστράφηκε η υγεία, η παιδεία, οι μισθοί έγιναν πουρμπουάρ οπότε βγήκαν στους δρόμους. Φυσικά πάντα θα υπάρχει ένα κομμάτι που είναι εντελώς αμέτοχο σε ότι συμβαίνει αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις. Προ ετών ζήσαμε στιγμές πραγματικής αντίστασης στην Ελλάδα. Μετά από όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, πιστεύεις πως θα ξαναβρεθούμε σύντομα στα όρια μιας εξέγερσης;

• Νομίζω ότι αφού δεν έγινε η εξέγερση το 12 ή το 13 δεν βλέπω να γίνεται τώρα. Περισσότερο θλίψη και απάθεια βλέπω γιατί όταν καταστείλουν με βία την εξέγερση σου μπαίνεις σε κατάθλιψη μετά, πράγμα που φυσικά το ξέρανε. Είναι επιστήμονες στην καταστολή... Σε μία συνέντευξη σου είπες ότι το γήρας και η θλίψη έχουν εξοριστεί από την κοινωνία. Η σύγχρονη πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από δυσανεξία στην ανθρώπινη ευαισθησία και αδυναμία, είτε αυτές εκφράζονται ως ασθένεια, είτε ως ανέχεια, ως ανεργία, ή ακόμα και ως γήρας. Τι σκέφτεσαι για αυτό;

• Όλο το κόλπο είναι η κατανάλωση. Όσο οι έφηβοι είχανε ένα γερό χαρτζιλίκι από τους γονείς τους (που ίσως τους το έδιναν και ενοχικά - υποκαθιστώντας την επικοινωνία) τόσο και οι διαφημίσεις απευθύνονταν σε αυτούς. Κινητά, ψυχαγωγία κλπ. Αυτοί ήταν οι κύριοι καταναλωτές. Εάν οι ηλικιωμένοι γίνουνε εν δυνάμει καταναλωτές, θα γίνουν αυτοί το Target group. Βασικά ζούμε σε μία κοινωνία όπου οι αληθινοί άνθρωποι είναι σε διωγμό. Όλοι πρέπει να είμαστε με τετράγωνο θεληματικό πηγούνι, αυτοπεποίθηση να σου φεύγει και από τα μπατζάκια και πλαστικοποιημένες εκδοχές καθηγητών αεροβικής. Θυμάμαι στο τέλος της ταινίας του Μπέργκμαν "Το αυγό του φιδιού", που αναφέρεται στην άνοδο του φασισμού, λέει: “Τέρμα η εποχή της Αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού τώρα μπαίνουμε στην εποχή των δυνατοτήτων”. Οπότε σε ένα τέτοιο project οι ηλικιωμένοι που θεωρούνται αντιπαραγωγικοί δεν έχουν καμία τύχη. Για να μην τους πάρουν χαμπάρι κάνουν μπότοξ, βάφουν μαλλιά, κάνουν πλαστικές, παίρνουν prozac κ.λ.π. καμουφλάζ 🙂 Γενικά σε παλαιότερες κοινωνίες οι ηλικιωμένοι έπαιζαν ένα σημαντικό ρόλο, τώρα βγαίνουν στη σύνταξη στημένοι σαν λεμονόκουπες και δεν έχουν τίποτα να πούνε δυστυχώς.... Συμφωνείς πώς τα σενάρια του Orwell θα ήταν μάλλον καλά σε σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα;

• Αν μας έλεγαν πριν την κρίση ότι τα πράγματα θα γινόντουσαν έτσι όπως έγιναν και το πόσο γρήγορα θα κατέρρεαν τα πάντα κανείς δεν θα το πιστεύει. Θα μίλαγαν όλοι για Θεωρίες Συνωμοσίας.... Τελικά το ζήσαμε όμως και το λουστήκαμε κανονικά. Και περάσανε ότι θέλανε και ξήλωσαν όλες τις κατακτήσεις στα εργασιακά. Έχουν μία πολύ μεγάλη γκάμα από όπλα καταστολής και συνεχίζουν να κάνουν έρευνες σε υπερήχους, σε microwave, κλπ για την διάλυση συγκεντρώσεων. Ότι κάνουν το κάνουν με επιστημονική ακρίβεια είναι απίστευτο το πως έχουν μελετήσει τα πάντα όπως στα λευκά κελιά που φτιάχτηκαν στη Γερμανία, όπου για πρώτη φορά είδαμε να συνεργάζονται αρχιτέκτονες, ψυχίατροι, κοινωνιολόγοι, κλπ. Ωστόσο δεν πιστεύω στην γραμμική εξέλιξη, πιστεύω ότι κάπου θα σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και θα την πατήσουν. Είναι γνωστή η αγάπη σου για τον Μπορίς Βιάν. Ποια έργα του αγαπάς περισσότερο και γιατί;

• Μου αρέσει πάρα πολύ "ο αφρός των ημερών" επίσης μου αρέσει το "φθινόπωρο στο Πεκίνο" και το "να καθαρίσουμε με τους κακομούτσουνους" μου αρέσει γιατί έχει κάτι φρέσκο κάτι αλλόκοτο, κάτι ειρωνικό. Ήταν ένας άνθρωπος αναγεννησιακός έγραφε ποίηση, λογοτεχνία, έπαιζε μουσική, ήταν γλύπτης. Είναι φανερό το μεγάλο εύρος των καλλιτεχνικών αλλά και των ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών επιρροών σου. Θέλω να προσπαθήσεις να ξεχωρίσεις τους καλλιτέχνες, τα έργα και τα γεγονότα που θεωρείς πως σε καθόρισαν καλλιτεχνικά.

• Πάρα πολύ ο κινηματογράφος και το θέατρο φυσικά πάρα πολύ και η λογοτεχνία, τα γεγονότα γύρω μας, η πολιτική όπως την έζησα σε δύσκολες εποχές από την εφηβεία μου, το ότι έζησα στη Βραζιλία έξι χρόνια και είδα έναν άλλο κόσμο και μία εντελώς άλλη νοοτροπία με καλά της και τα κακά της. Καβάφης, Σαχτούρης, Αλεξάνδρου, Ιβάν Γκολ, αλλά και Μπρετόν, Νίτσε, Μπόρχες.... μοιάζετε η πλέον κατάλληλοι να μας ξετρύπωσετε ένα σπουδαίο ποίημα που ίσως μας ξέφυγε. Υπάρχει κάποιο άλλο ποίημα του οποίου και μελοποίηση να βρίσκεται στα σκαριά;

• Ναι φυσικά υπάρχει ετοιμάζουμε αρκετά καινούργια πράγματα. Ήδη είναι στα σκαριά ένας Βραζιλιάνος ποιητής που δεν έχει μεταφραστεί στην Ελλάδα και είναι πολύ ωραίος coming soon. Πρόσφατα απολαύσαμε τη μελοποίηση σας για το “Λαχταρώ” της Sarah kane. Στο κομμάτι σας την απαγγελία κάνει η Σίλια Κόη. Πώς είναι να συνεργάζεσαι μουσικά με την κόρη σου; Επηρεάστηκε η περιπέτεια της πατρότητας από εκείνη της μουσικής; Πώς επέδρασε στη μουσική σου η γονική εμπειρία;

• Με τη Σίλια είχαμε ξαναδουλέψει στο "βροχή" γενικά το έχει με την απαγγελία και την περφόρμανς. Έχει τελειώσει θεατρικές σπουδές και ασχολείται με το θέατρο πολύ ενεργά οπότε το αγαπάει πολύ. Γενικά τώρα το να κόψεις και καμιά σφαλιάρα και να τραβήξεις και τα αυτιά ή τα μαλλιά μέσα στο γονεϊκό project είναι αυτά 🙂 🙂 🙂 Έχετε μία ιδιαίτερη σχέση και με το θέατρο, γράφοντας μουσική για διάφορες παραστάσεις. Όμως η θεατρικότητα της ερμηνείας σου είναι από τα σημαντικότερα διαχρονικά χαρακτηριστικά του ήχου σας. Υπάρχουν ηθοποιοί, ή σκηνοθέτες που έχουν αφήσει σημάδια στον ήχο και την αισθητική των Lost Bodies;

• Τα παλιά ασπρόμαυρα έργα του Βέντερς μου άρεσαν πάρα πολύ ο Σουηδός Roy Anterson πάρα πολύ, ο Καουρισμάκι, η ταινία Ice του Robert Kramer, η ταινία “Equus”, “Το άλογο του Τορίνο” με τη μουσικάρα του, ο Ταρκόφσκι, και φυσικά ο Τσάρλι Τσάπλιν. Σήμερα επανακάμπτουν κοινωνικές αρρώστιες σαν το ρατσισμό και το φασισμό. Θεωρώ πως δεν είχαν ιαθεί ποτέ, αλλά βρίσκονταν σε ύπνωση. Συμφωνείς;

• Ο κόσμος βρέθηκε σε σύγχυση του έλεγαν ότι είναι διεφθαρμένοι, ότι είναι τεμπέληδες, ότι αυτοί φταίνε για την κατάντια μας. Είδαν να εξανεμίζεται η σύνταξή τους έπειτα από 35 χρόνια εργασίας είδαν να μην μπορούν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακά τους όταν θα ήταν ηλικιωμένοι, ούτε μπορούσαν να πάνε στα άθλια νοσοκομεία, έπρεπε να πληρώνουν στα καλά καθούμενα κεφαλικό φόρο και ότι έφταιγαν επειδή είχανε πάρει ένα ψυγείο ένα πλυντήριο και άντε κανένα αμάξι λες και οι φτωχοί πρέπει να τρώνε από εκεί που τρώνε και τα ζώα, όλοι εναντίον όλων και μετά όλοι μαζί μπορούμε........ και ο κόσμος ήταν απίστευτα εξοργισμένος. Ας θυμηθούμε την περίοδο που οι πολιτικοί δεν μπορούσαν να πάνε σε ταβέρνες, θέατρο η να κινηθούν στο δρόμο γιατί δεχόντουσαν επίθεση γιαούρτια και ξύλο. Αυτό που τους ήρθε λουκούμι ήτανε η Χρυσή Αυγή τον έσπρωξαν τον κόσμο εκεί από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης γιατί τους συνέφερε να στρέψουν την οργή του κόσμου από τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς στους πρόσφυγες και την αριστερά. Ο φασισμός είναι ο χρυσός Άσσος στο μανίκι του καπιταλισμού. Στην ουσία ρατσισμός υπάρχει απέναντι στον φτωχό δηλαδή αυτοί οι νοικοκυραίοι που βρίζουν τώρα τους Άραβες πρόσφυγες ίσως στεκόντουσαν στην ουρά κάποιες δεκαετίες πίσω περιμένοντας να πάει στην πισίνα έξω από το ξενοδοχείο του τον πάμπλουτος Σαουδάραβας Ίμπ Σαούντ που οποίος μοίραζε ρολόγια. Έχεις ζήσει σκληρές καταστάσεις και σε προσωπικό επίπεδο. Ποια συμπεράσματά σου από τη ζωή θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

• Είναι δύσκολη η κατάσταση σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο τα άτομα που έχουν ανθρωπιά να κυνηγιούνται και από το νόμο.... υπάρχουν πάρα πολλά φάρμακα για υπέρ ευαίσθητους ανθρώπους και βραβεία και αξιώματα για τα κτήνη. Σίγουρα η διαδικασία έχει να κάνει με τα γεγονότα γύρω μας με τις προσωπικές εμπειρίες και με τα φίλτρα που έχω και ευτυχώς πράγματα που άλλους θα τους γονάτιζαν έχω μία διαδικασία που τα μετατρέπω στην τέχνη μου. Όσο αφορά την περιπέτεια με την προσωπική μου υγεία θα πω ότι είμαστε από τους τελευταίους σακάτηδες της προϊστορίας του μέλλοντος των γενετικά καθαρών. Σε λίγο θα επεμβαίνουν στο DNA και δεν θα υπάρχουν τέτοια κουμάσια σαν και εμάς. Μπορούμε ακόμα (δόξα το θεό) να τρελαινόμαστε, να σερνόμαστε, να εξεγειρόμαστε….. Φυσικά είναι και θέμα αισθητικής. Προσωπικά προτιμάω χίλιες φορές το “Crash” του David Cronenberg από τις Ναζιστικές ταινίες της Leni Riefenstahl που εξυμνούν το σφρίγος της αποβλακωτικής υγείας