ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Μας άφησε ο Νίκος Καλογερόπουλος, και η απουσία του ξυπνά τη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς δημιουργών που περπάτησαν στον χώρο της τέχνης με το κεφάλι ψηλά, κόντρα στα ρεύματα και τις ευκολίες της εποχής. Μορφές ανυπότακτες, που δεν έμαθαν ποτέ να μετρούν τη δουλειά τους με το ζύγι του συστήματος ή τα φώτα της τηλεοπτικής τυποποίησης, αφήνοντας πίσω τους έργο ανθεκτικό και αληθινό. Με εξαίρεση τον Άλκη Παναγιωτίδη, που συνεχίζει να βρίσκεται ανάμεσά μας, να τα χιλιάσει, όλοι οι υπόλοιποι πέρασαν πια στην ιστορία, κρατώντας όμως αναμμένη τη φλόγα μιας αντισυμβατικής καλλιτεχνικής κουλτούρας:
Θέμης Μάνεσης (1945–2017) - Ηθοποιός με μια χαρακτηριστική, sui generis ματιά και αυθεντική λαϊκή αύρα, που συνδέθηκε άρρηκτα με τον ποιοτικό και ανεξάρτητο κινηματογράφο, αποφεύγοντας τα φώτα της συνηθισμένης τηλεοπτικής τυποποίησης.
Άλκης Παναγιωτίδης (1944–) - Με τη βαθιά, βραχνή φωνή και την απόλυτα φυσική του παρουσία, ενσάρκωσε μοναδικά περιθωριακούς, μοναχικούς ή
.jpeg)
