ΓΚΡΕΪΣ ΣΛΙΚ: Η "ACID QUEEN" ΤΟΥ ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΗΣ

Η Γκρέις Σλικ (Grace Barnett Wing) γεννήθηκε το 1939 στο Ιλινόις και μεγάλωσε σε ένα εύπορο

περιβάλλον στην Καλιφόρνια. Παρά την αριστοκρατική της καταγωγή και τις σπουδές της σε κορυφαία κολέγια, όπως το Finch και το Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, η Γκρέις δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τους ρόλους που επέβαλλε η εποχή της. Μετά από μια σύντομη καριέρα ως μοντέλο, εισέβαλε στη μουσική σκηνή του Σαν Φρανσίσκο το 1965 με το συγκρότημα The Great Society.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ RAVEL ΚΑΙ ΤΟΝ MILES DAVIS ΣΤΗΝ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΤΟΥ WHITE RABBIT (2)

Η Γκρέις Σλικ δεν ήταν μια απλή τραγουδίστρια, ήταν μια γυναίκα που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της. Είτε έβριζε την υψηλή κοινωνία στο Μουσείο Whitney, είτε προκαλούσε τους αστυνομικούς, το έκανε με ένα θράσος που οι περισσότεροι ριζοσπάστες της εποχής δεν τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν. Αυτή η «τρέλα» βγήκε με τον πιο εμβληματικό τρόπο στο Woodstock το 1969. Ανέβηκαν στη σκηνή στις 8 το πρωί, μέσα στις λάσπες και την κούραση, με την Γκρέις να φωνάζει στο πλήθος: «Εντάξει φίλοι, ώρα για την πρωινή μουσική των μανιακών». Εκεί, μέσα στο πρωινό φως, η ερμηνεία της στο "White Rabbit" ακούστηκε σαν θρησκευτική εμπειρία.

Είναι πραγματικά συναρπαστικό το πώς κατάφερε να συνθέσει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ύμνους της δεκαετίας του '60, αντλώντας έμπνευση από δύο φαινομενικά ετερόκλητα έργα της κλασικής μουσικής και της τζαζ: το BOLÉRO του Μωρίς Ραβέλ (1928) και το άλμπουμ SKETCHES OF SPAIN του Μάιλς Ντέιβις (1960). Αυτή η σύνδεση δεν είναι απλώς μια μουσική υποσημείωση, αλλά η καρδιά της καλλιτεχνικής της ιδιοφυΐας.

Η Σύνδεση με το "Boléro" του Ραβέλ: Η Δομή της Κλιμάκωσης

Η Σλικ, θέλοντας να ξεφύγει από τις συνηθισμένες δομές, υιοθέτησε τον επαναλαμβανόμενο, στρατιωτικό ρυθμό του Boléro. Το έργο του Ραβέλ χτίζεται μέσα από ένα ατελείωτο crescendo που καταλήγει σε μια εκκωφαντική κορύφωση. Στο "White Rabbit", επέβαλε αυτόν τον αυστηρό, υπνωτικό ρυθμό στο μπάσο και το ταμπούρο. Το τραγούδι ξεκινά ήρεμα και, καθώς προχωρά, η ένταση αυξάνεται σταδιακά, κάνοντας τη μουσική να ακούγεται πιο «επικίνδυνη» και επιβλητική.

Η Σύνδεση με το "Sketches of Spain" του Μάιλς Ντέιβις: Το Χρώμα και η Ατμόσφαιρα

Από τον Μάιλς Ντέιβις, η Σλικ δανείστηκε τη μελαγχολική και εξωτική ατμόσφαιρα. Έχοντας ακούσει το άλμπουμ επί ώρες, υιοθέτησε τις ισπανικές κλίμακες, δίνοντας στο κομμάτι έναν σκοτεινό και ελαφρώς απειλητικό χαρακτήρα. Η φωνή της δεν τραγουδούσε απλώς, αλλά λειτουργούσε σαν ένα όργανο που δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα έντασης, ξεφεύγοντας από τις συνηθισμένες ποπ μελωδίες.

Η Σύνθεση: Μυαλό και Κότσια

Η Γκρέις Σλικ πήρε το κύρος του Ραβέλ και την κουλτούρα του Μάιλς Ντέιβις και τα χρησιμοποίησε ως «δούρειο ίππο» για να βάλει την επανάσταση των hippies στα σπίτια όλης της Αμερικής. Χρησιμοποίησε το παραμύθι της Αλίκης για να ξεμπροστιάσει την υποκρισία των γονιών της, που διάβαζαν στα παιδιά τους για περίεργα μανιτάρια και μαγικά φίλτρα, αλλά μετά σοκάρονταν με τη γενιά των 60s.

Στο τέλος, το "Feed your head" που ούρλιαζε στη σκηνή του Woodstock, δεν ήταν μόνο για τις ουσίες· ήταν μια προτροπή να ανοίξει ο κόσμος το μυαλό του, να διαβάσει και να σταματήσει να υπακούει τυφλά. Ήταν η στιγμή που η Γκρέις Σλικ απέδειξε ότι μπορείς να είσαι και διαβασμένη και επικίνδυνη ταυτόχρονα.

ΕΤΟΣ	ΕΡΓΟ	ΣΗΜΑΣΙΑ
1928	Μωρίς Ραβέλ – BOLÉRO	Εισάγει τη δομή του ασταμάτητου crescendo.
1960	Μάιλς Ντέιβις – SKETCHES OF SPAIN	Φέρνει τις ισπανικές κλίμακες στη δυτική ποπ/τζαζ κουλτούρα.
1965	Γκρέις Σλικ – WHITE RABBIT	Συνδυάζει τις δύο παραπάνω επιρροές σε ένα ροκ κομμάτι.
1967	Κυκλοφορία του single.	Το τραγούδι γίνεται ο ύμνος της ψυχεδέλειας.

ΠΗΓΕΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 

 Στην εισαγωγή και στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου της "Somebody to Love? A Rock-and-Roll Memoir" (1998), η Γκρέις Σλικ περιγράφει την ατμόσφαιρα της εποχής και τις επιρροές της. Συγκεκριμένα για τη σύνθεση του White Rabbit, αναφέρει: Η έμπνευση: Έγραψε το τραγούδι σε ένα παλιό πιάνο στο οποίο έλειπαν πλήκτρα, στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Miles Davis: Επιβεβαιώνει ότι άκουγε ασταμάτητα το άλμπουμ Sketches of Spain και ήθελε να μεταφέρει αυτόν τον «ισπανικό» ήχο στο ροκ, κάτι που ήταν τελείως ξένο για την τότε μουσική σκηνή. Ο Ravel: Εξηγεί ότι η δομή του τραγουδιού βασίστηκε στο Boléro, επειδή την γοήτευε ο τρόπος που ένα μουσικό θέμα μπορεί να ξεκινά από έναν σχεδόν ανεπαίσθητο ψίθυρο και να καταλήγει σε μια πανίσχυρη ηχητική έκρηξη. Η ίδια τονίζει ότι η χρήση αυτών των κλασικών και τζαζ στοιχείων ήταν ένας συνειδητός τρόπος να δώσει βάθος και μια αίσθηση «σοβαρότητας» ή «ιεροτελεστίας» στην ψυχεδελική μουσική των Jefferson Airplane.

JEFFERSON AIRPLANE

Οι JEFFERSON AIRPLANE δεν ήταν απλώς ένα συγκρότημα· ήταν ο ηχητικός πυρήνας της

αντικουλτούρας του Σαν Φρανσίσκο και η «φωνή» του Καλοκαιριού της Αγάπης το 1967. Ήταν το πρώτο γκρουπ από την ψυχεδελική σκηνή του Bay Area που πέτυχε παγκόσμια εμπορική επιτυχία, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα στο folk-rock και τον σκληρό, πειραματικό ήχο.

Ιδρύθηκαν το 1965 από τον Marty Balin και τον Paul Kantner, αλλά η πορεία τους άλλαξε οριστικά όταν προσχώρησε η Grace Slick. Με την προσθήκη της, το συγκρότημα απέκτησε μια μοναδική δυναμική: τρεις διαφορετικές φωνές (Slick, Balin, Kantner) που μπλέκονταν σε περίπλοκες αρμονίες, πάνω από το καινοτόμο μπάσο του Jack Casady και την κιθάρα του Jorma Kaukonen.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ RAVEL ΚΑΙ ΤΟΝ MILES DAVIS ΣΤΗΝ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΤΟΥ WHITE RABBIT (1)

Η Γκρέις Σλικ  ήταν μια γυναίκα που δεν καταλάβαινε από «πρέπει» και εξουσίες. Είτε τα έχωνε στην υψηλή κοινωνία, είτε προκαλούσε κατά πρόσωπο την αστυνομία, είχε ένα θράσος που οι περισσότεροι ριζοσπάστες της εποχής δεν τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν.

Αυτή η τσαμπουκαλίδικη στάση αποτυπώθηκε ιστορικά στο Woodstock, το πρωί της 17ης Αυγούστου 1969. Μετά από μια νύχτα χάους και βροχής, οι JEFFERSON AIRPLANE ανέβηκαν στη σκηνή στις 8:00 το πρωί. Η Γκρέις, πλησιάζοντας το μικρόφωνο, καλωσόρισε τις 500.000 κόσμου με τη φράση που έμεινε στην ιστορία: «Εντάξει φίλοι, ώρα για την πρωινή μουσική των μανιακών» (Mornin' maniac music). Μέσα στο πρώτο φως της ημέρας, η φωνή της ακούστηκε σαν μια σκοτεινή ιεροτελεστία που ξύπνησε τις συνειδήσεις.

Το WHITE RABBIT, που ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο του 1966 για το άλμπουμ Surrealistic Pillow, ήταν μια ευφυής μουσική «ληστεία». Η Σλικ το συνέθεσε σε ένα παλιό όρθιο πιάνο που του έλειπαν δέκα πλήκτρα, αλλά όπως είπε η ίδια, «μπορούσε να ακούσει τις νότες που έλειπαν στο κεφάλι της». Οι επιρροές της ήταν ξεκάθαρες: πήρε τον υπνωτικό ρυθμό και το διαρκές κρεσέντο από το BOLÉRO του MAURICE RAVEL και τη δραματική, ισπανική αύρα από το SKETCHES OF SPAIN του MILES DAVIS. Ήθελε κάτι σκοτεινό, ένα «ισπανικό εμβατήριο» που να ξεφεύγει από τα αναμενόμενα της εποχής.

Χρησιμοποιώντας τις εικόνες του Lewis Carroll από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», η Σλικ έστησε μια παγίδα στην υποκρισία των γονιών της. Ήταν ένα κάλεσμα αφύπνισης για εκείνους που διάβαζαν στα παιδιά τους παραμύθια με μαγικά μανιτάρια και φίλτρα, αλλά μετά σοκάρονταν με τη γενιά των hippies. Για την Γκρέις, η Αλίκη ήταν το πρότυπο της γυναίκας που προχωρά μόνη της, ακολουθώντας την περιέργειά της — το δικό της «Λευκό Κουνέλι».

Όταν ούρλιαζε το "Feed your head" στο τέλος, δεν μιλούσε μόνο για τα ψυχεδελικά. Ήταν μια διαταγή προς τον κόσμο να «ταΐσει» το μυαλό του με γνώση, να διαβάσει βιβλία και να σταματήσει να υπακούει τυφλά. Εκείνη τη μέρα στο Woodstock, η Γκρέις Σλικ απέδειξε ότι η πραγματική επανάσταση δεν θέλει μόνο φωνή· θέλει κότσια, περιέργεια και πάνω από όλα, μυαλό.