ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ, της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου

Εισαγωγή

Το ερώτημα για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο συνοδεύει τον άνθρωπο από τότε που αυτός άρχισε να σκέφτεται. Ο ελληνικός κόσμος, από τα προϊστορικά χρόνια έως την ελληνιστική εποχή, διεμόρφωσε πλήθος αντιλήψεων, άλλοτε μυθικών και άλλοτε φιλοσοφικών, που άλλοτε παρηγορούσαν και άλλοτε τρόμαζαν.

Οι ιδέες αυτές δεν ήταν στατικές, εξελίχθηκαν μαζί με τις κοινωνίες, τις θρησκείες, τις πόλεις, αλλά και με τα πρώτα βήματα της φιλοσοφίας.

Προϊστορικά χρόνια στην Ελλάδα

Πάπας Λέων Γ ́, θύμα δολοφονίας

Χειρόγραφο: Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, BnF, ms. 2813, f.95v Παρίσι, περίπου 1375-1380 Στην εικόνα του folio 95v του γαλλικού χειρόγραφου BnF 2813 είναι ο Πάπας Λέων Γ ́, θύμα δολοφονίας που διαπράχθηκε από τους εχθρούς του. Αυτή η σκηνή απεικονίζει ένα δραματικό επεισόδιο που έλαβε χώρα το 799, πριν τη στέψη του Καρλομάγνου. Ο Λέων Γ ́, Πάπας από το 795 έως το 816, δέχτηκε επίθεση στη Ρώμη από μέλη της αριστοκρατίας που αντιτίθενται στην εξουσία του. Το πιο διάσημο επεισόδιο είναι αυτό της επίθεσης της 25ης Απριλίου 799, όπου οι εχθροί του προσπάθησαν να τον τυφλώσουν και να του κόψουν τη γλώσσα για να τον εμποδίσουν να κυβερνά και να μιλάει. Σώθηκε από θαύμα, σύμφωνα με

Γεωργίου Ασπρέα «Ο Μαύρος Καβαλάρης»

Ιωάννης Βελισσαρίου (Πλοέστι 26 Νοεμβρίου 1861 – Ονιάρ Μαχαλά 13 Ιουλίου 1913).

Στις 26 Νοεμβρίου 1861 γεννήθηκε στο Πλοέστι ο Κυμαίος Ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων Ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου. Για τη σημερινή ημέρα παραθέτω ένα αφιέρωμα που αφορά το θεατρικό έργο του Γεωργίου Ασπρέα «Ο Μαύρος Καβαλάρης»: 12. Η ηρωική πορεία του Βελισσαρίου και του Τάγματός του στους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και ο ηρωικός θάνατος του «Μαύρου Καβαλάρη» στο ύψωμα 1378 έγινε θεατρικό έργο από τον στενό του φίλο (και ίσως «γείτονά» του στην Αθήνα…), συγγραφέα και δημοσιογράφο Γεώργιο Κ. Ασπρέα. Το θεατρικό έργο του Γ. Ασπρέα «Ο Μαύρος Καβαλάρης» ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο της ΑΛΑΜΠΡΑΣ την 18η Αύγουστου 1915, με μεγάλη επιτυχία και συγκίνηση εκ μέρους των θεατών. Σε όλες σχεδόν τις μεγάλες

ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΒΕΖΟΥΒΙΟΥ

 Το 1858 μετά η έκρηξη του Βεζούβιου ήταν τόσο ισχυρή και η λάβα τόση πολυ που γέμισε το  «Fosso Grande» μεγάλο  αδιάβατο γαράγγι έγινε πλέον διαβατό με τα πόδια.Κάθε βράδυ μετά την έκρηξη οι κάτοικοι των πλαγιών του Βεζούβιου άκουγαν δυνατή  κραυγή τόσο γοερή  που  ανατρίχιζαν.Πήγαν στο σημείο αυτό αλλά δεν βρήκαν τιποτα.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ

ΙΛΙΑΔΑ

Μετά το θάνατο του Αχιλλέα, η Θέτις πρόσφερε στους Αχαιούς τα περίφημα όπλα του γιου της που είχε φτιάξει ο Ήφαιστος, με τον όρο να τα πάρει ο "άριστος ανδρών"

Από όλους τους ήρωες, μόνο δύο τόλμησαν να προβάλλουν τον εαυτό τους, σαν τον καλύτερο. Ο Αίας ,καθώς ήταν ο πιο δυνατός και ψυχωμένος μετά τον Αχιλλέα, και ο Οδυσσέας καθώς με την εξυπνάδα του

ΚΗΡΥΚΕΣ

ΚΗΡΥΚΕΣ

Οι κήρυκες ήταν πρόσωπα σεβαστά και απαραβίαστα.

Όπως οι Ολύμπιοι είχαν κήρυκα τον Ερμή, έτσι και οι θνητοί είχαν ήδη από τους Ομηρικούς χρόνους τους κήρυκές τους.

Γενάρχης τους ήταν ο Κήρυξ, γιος του Ερμή και της Αγλαύρου, κόρης του Κέκροπα.

Έμβλημά τους ήταν το κηρύκειο . Σύμφωνα με την παράδοση , ο Ερμής καθώς περπατούσε, είδε δυο φίδια που μάλωναν. Με το ραβδί που κρατούσε προσπάθησε να τα χωρίσει. Τα φίδια τυλίχτηκαν γύρω του συμφιλιομένα, και η ράβδος που ήταν από ξύλο ελιάς, έγινε σύμβολο ομόνοιας .

Στην Ιλιάδα (Δ,192) οι κήρυκες επονομάζονταν "θείοι" και "διίφιλοι" καθώς είχαν προστάτη τους όχι μόνο τον Ερμή αλλά και τον Δία.

Είναι αυτοί που με δυνατή και μελωδική φωνή, προσκαλούσαν τους άνδρες στη μάχη "πόλεμόνδε"

Γνωστοί ομηρικοί κήρυκες ήταν ο Επιός του Αγαμέμνονα, ο Στέντωρ (στεντόρεια φωνή) του Νέστορα, ο Ιδαίος του Πρίαμου και ο Μέδων του Οδυσσέα.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες ο κήρυκας έδινε το το σύνθημα της έναρξης του τέλους αγώνων.