Στράτη Μυριβήλη, «Ο Καπιτάνιος»

Τον Καπιτάνιο μας τόνε φέρανε σπίτι σα μπατάρησε μεσοπέλαγα η τρεχαντήρα μας η Βαγγελίστρα. Χριστούγεννα παραμονή έγινε το κακό, μια μαύρη νύχτα, που ξοριάστηκε και βούλιαξε το καράβι ανάμεσα Μόλυβο και Κάβο-Μπαμπά. Χαθήκανε κι οι δυο ναύτες του πατέρα, κι ούτε βρέθηκαν ποτές τα λείψανά τους. Κι α γλίτωσε ατός του, το χρωστούσε στο

«Η Γυναίκα του Μαλή»

  

«Η Γυναίκα του Μαλή» διήγημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877 – 1940) (Από «Τα διηγήματα», εκδόσεις Νεφέλη, 1990)    

Ελάβαινα συχνά τέτοια γράμματα:               «Ληπών να φρωντήσης ις τον βασιλέα να μου δόσι χάριν να έβγο από την φιλακήν ν’ αφίσο έξω τα κώκκαλά μου.»    Άλλο γράμμα:               «Εδό ις το Ρίον η θάλασσα μπένει μέσα στη φυλακή και οι τοίχοι ίνε βρεμένοι και αισάπισα δεκαπαίνται χρόνια και να κάμεται τα δαίοντα για να τείχω χάρην.»    Άλλο γράμμα: