Το ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Το ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της Αττικής, συνδεδεμένο άρρηκτα με την ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους και την κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας.

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΗΦΙΣΟΥ Η φωτογραφία αυτή, τραβηγμένη από τον ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ, μας μεταφέρει στην καρδιά του ΚΕΦΑΛΑΡΙΟΥ κατά το τέλος του 19ου αιώνα. Στο σημείο αυτό αναβλύζουν οι πηγές του ΚΗΦΙΣΟΥ, του μεγαλύτερου ποταμού της Αττικής, ο οποίος υπήρξε ο κύριος υδάτινος πόρος για την ύδρευση και την άρδευση της περιοχής από την

ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;(4)

Η Εξέγερση της Μονάδας – Πώς βγαίνεις από την Κερκίδα;

Αν ο οπαδισμός είναι η «φυσική μας κατάσταση», τότε η λογική είναι η επανάστασή μας.

Το να βγεις από την ψηφιακή κερκίδα δεν σημαίνει να μην έχεις άποψη. Σημαίνει να έχεις την κυριότητα της άποψής σου. Σημαίνει να αρνείσαι να είσαι το «πιόνι» σε ένα παιχνίδι που στήθηκε για να σε κρατάει οργισμένο και πειθαρχημένο.

Τα εργαλεία της απόδρασης:

1. Η Αποσύνδεση από το «Πακέτο»: Μπορείς να είσαι υπέρ της επιστήμης χωρίς να γίνεις φανατικός πιστός της. Μπορείς να αγαπάς την ελευθερία χωρίς να γίνεις "αναρχικός". Μάθε να επιλέγεις τις ιδέες σου μία-μία, σαν να διαλέγεις καρπούς, και όχι να αγοράζεις το «έτοιμο καλάθι» της παράταξής σου.

2. Η Ύποπτη Ταχύτητα: Ο αλγόριθμος θέλει να αντιδράσεις τώρα. Αμέσως. Με θυμό. Το Τελευταίο Οχυρό χτίζεται με την παύση. Αν κάτι σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις ψηφιακά, είναι η στιγμή που πρέπει να σωπάσεις και να σκεφτείς.

3. Η Γενναιότητα της Αμφιβολίας: Η πιο επαναστατική φράση σήμερα είναι το «Δεν ξέρω ακόμα, πρέπει να το ψάξω». Στην κερκίδα, αυτή η φράση θεωρείται ήττα. Στο Οχυρό μας, είναι η μεγαλύτερη νίκη.

Το Τίμημα της Ελευθερίας

Όποιος βγαίνει από την κερκίδα, μένει για λίγο μόνος. Θα σε κατηγορήσουν οι «δικοί σου» ως προδότη και οι «άλλοι» ως ύποπτο. Αυτό είναι το κόστος του να είσαι σκεπτόμενος.

Αλλά εκεί έξω, στο «κενό» ανάμεσα στις κερκίδες, υπάρχει ο καθαρός αέρας. Εκεί συναντάς τους άλλους δραπέτες. Εκεί χτίζεται η πραγματική κοινωνία, όχι από στρατιώτες ιδεολογιών, αλλά από ελεύθερες μονάδες.

Το Τελευταίο Οχυρό του Σκεπτόμενου δεν είναι τοίχοι. Είναι οι άνθρωποι που αρνούνται να γίνουν μάζα.

Σημ:Η αναρχία ως πολιτική φιλοσοφία (από τον Κροπότκιν μέχρι τον Μπακούνιν) είναι ένα συγκροτημένο σύστημα με βαθύ ανθρωπισμό και πίστη στην αυτοοργάνωση. Δεν είναι "χάος".

Όμως, στην κερκίδα του σήμερα, η λέξη "αναρχικός" χρησιμοποιείται συχνά ως μπαμπούλας ή ως ταμπέλα για να τσουβαλιάσει όποιον θέλει ελευθερία.

ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;(3)

Οπαδισμός: Η Επιστροφή στις Εργοστασιακές Ρυθμίσεις

Γιατί είναι τόσο εύκολο να γίνουμε οπαδοί και τόσο δύσκολο να παραμείνουμε σκεπτόμενοι;

Η απάντηση κρύβεται στο DNA μας. Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτιόταν από την ένταξή του σε μια ομάδα. Αν ήσουν μόνος, ήσουν νεκρός. Η «αγέλη» σού παρείχε τροφή, ζεστασιά και προστασία.

Σήμερα, δεν χρειαζόμαστε την ομάδα για να κυνηγήσουμε μαμούθ, αλλά την χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ασφαλείς μέσα στο χάος της πληροφορίας.

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ (2)

Πέρα από τον Τρικούπη: Όταν η Ερμούπολη «δίκαζε» την επικαιρότητα στους δρόμους

Αν νομίζετε ότι το επεισόδιο του Λομβαρδά ήταν μια μεμονωμένη στιγμή, οι αρχειακές στήλες των εφημερίδων «Ερμής», «Πατρίς» και «Ήλιος» έχουν άλλη άποψη. Η Ερμούπολη του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσε τις Απόκριες ως ένα ζωντανό κοινωνικό δίκτυο, όπου κάθε «ποστ» γινόταν με μεταμφίεση και κάθε «σχόλιο» με ζωντανή σάτιρα.

1. Η «Μάχη του Φωτός»: Σκοτάδι και Δημοτική Αρχή

Πριν ο ηλεκτρισμός αλλάξει τη νύχτα της πόλης, ο φωτισμός με πετρέλαιο ήταν το μόνιμο παράπονο των Συριανών. Μια χρονιά, μια ομάδα μεταμφιέστηκε σε «Σκιές του Δήμου», κρατώντας σπασμένα φανάρια και σβησμένες λάμπες, ακολουθώντας τους δημοτικούς συμβούλους στους δρόμους και φωνάζοντας ρυθμικά «Φως! Φως!». Ήταν μια διαμαρτυρία ντυμένη με γέλιο, που ανάγκασε τη δημοτική αρχή να

Όταν η Σάτιρα Συνάντησε τις Λόγχες

Ερμούπολη 1890: Όταν η Σάτιρα Συνάντησε τις Λόγχες – Η Πολιτική «Έκρηξη» μιας Αποκριάς Η Ερμούπολη του 1890 δεν ήταν μια ήσυχη, τυπική επαρχιακή πόλη. Ήταν ένα ζωντανό αστικό κέντρο με βαθιά πολιτική συνείδηση, έντονη δημόσια ζωή και πολίτες που ήξεραν να γλεντούν — αλλά και να σατιρίζουν με χειρουργική ακρίβεια. Την Κυριακή των Αποκρεών του 1890 (2 Μαρτίου με το παλαιό ημερολόγιο), η πόλη έγινε το θέατρο ενός επεισοδίου που κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια η εφημερίδα «Ήλιος» (φ. 288, 15 Φεβρουαρίου 1890). Δεν ήταν απλώς ένα γλέντι· ήταν η στιγμή που η σάτιρα συγκρούστηκε με την κρατική καταστολή.Το «Κομιτάτο» και η Προσμονή της ΠόληςΌλα

ξεκίνησαν με τη σύσταση του «Κομιτάτου των Αποκρεών», μιας οργανωμένης επιτροπής που είχε προκηρύξει χρηματικά βραβεία για τις πιο ευφυείς μεταμφιέσεις. Παρά το τσουχτερό ψύχος και τη βροχή, το πλήθος είχε κατακλύσει την οδό Ερμού. Οι μεταμφιεσμένοι παρήλαυναν μπροστά από τον εξώστη της Λέσχης του κ. Γοζαδίνου, όπου η επιτροπή έκρινε τους συμμετέχοντες. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, μέχρι που εμφανίστηκε μια φιγούρα που έμελλε να μείνει στην ιστορία.Γεώργιος Λομβαρδάς: Ο «Πρωθυπουργός» της ΑποκριάςΟ Γεώργιος Λομβαρδάς, ένας καλλιεργημένος απόφοιτος Φιλολογίας, δεν επέλεξε μια τυχαία μεταμφίεση. Εμφανίστηκε ως Χαρίλαος Τρικούπης, αλλά η παρουσία του ήταν ένα αιχμηρό πολιτικό μανιφέστο:Το Φορτίο: Συνοδευόταν από έναν όνο (γαϊδούρι) που έφερε τις επιγραφές: «Μονοπώλια, φόροι καὶ πάλιν φόροι, δάνεια καὶ πάλιν