ΕΛΛΑΔΑ 1955: Η ΑΝΥΠΟΔΗΤΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

Στην καρδιά της ελληνικής υπαίθρου, το έτος 1955, ο φακός του GEORGE HUNTER συλλαμβάνει μια στιγμή που μοιάζει να έχει σταματήσει ο χρόνος. Μια γυναίκα, με το βλέμμα στραμμένο με περιέργεια και ίσως μια δόση αμηχανίας προς τον ξένο περιηγητή, στέκεται στο κατώφλι του πέτρινου σπιτιού της.

ΤΟ "ΟΜΟΡΦΟ"

Είχε κάνει το ντεμπούτο του ως καφέ και ζαχαροπλαστείο, όπως και παρέμεινε μέχρι το 1983.

.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τη συνέχεια της ιστορίας μέσα από αυτές τις δύο εικόνες. 

Η Εξέλιξη στον Χρόνο

Ενώ η πρώτη φωτογραφία του 1930 μας μετέφερε σε μια εποχή με χωμάτινους δρόμους και πέτρινους τοίχους κάτω από έναν γυμνό Λυκαβηττό, η σημερινή εικόνα αντικατοπτρίζει την αστική εξέλιξη της

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ

Αυτό το εμβληματικό έργο του PIETER BRUEGEL ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ, οι Αυτό το εμβληματικό έργο του PIETER BRUEGEL ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ, οι «ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ» (1559), αποτελεί μια πραγματική εγκυκλοπαίδεια της ανθρώπινης φύσης. Ο Bruegel δεν ζωγραφίζει απλώς χωρικούς, αλλά δημιουργεί έναν κόσμο «ανάποδα», όπου ο παραλογισμός είναι ο κανόνας.

Ακολουθεί η αναλυτική καταγραφή των παροιμιών και των συμβολισμών τους, όπως εμφανίζονται στον πίνακα, ξεκινώντας από την κάτω αριστερή γωνία και προχωρώντας προς το βάθος και τα δεξιά:

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ (ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ)

1. Δένει τον διάβολο στο μαξιλάρι: Μια γυναίκα που είναι τόσο πεισματάρα ή ικανή που μπορεί να δαμάσει ακόμα και τον διάβολο (συμβολίζει την κακία ή την υπερβολική επιμονή).

«Η ΚΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΞΙΜ»

Ποιες ήταν οι «Παξιμαδοκλέφτρες»

• Η κοινωνική τους προέλευση: Επρόκειτο για «σμήνη θηλέων» που αποτελούνταν κυρίως από νεαρές εργάτριες, μοδιστρούλες ή πρώην υπηρέτριες.

• Η αλλαγή στον τρόπο ζωής: Οι κοπέλες αυτές εγκατέλειπαν τη «βελόνη της ράπτριας», το «σάρωθρον» (σκούπα) ή τον αργαλειό, αναζητώντας «λευκόν

ΧΑΣΙΑ

ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΣΤΗ ΧΑΣΙΑ (1929)

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΦΙΑΔΑΚΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ΕΛΙΑ)

Στο κέντρο της σύνθεσης, δύο γυναίκες, ντυμένες με τις παραδοσιακές σκουρόχρωμες ενδυμασίες της εποχής, στέκονται πάνω στην υπερυψωμένη τσιμεντένια βάση του πηγαδιού. Με κινήσεις συντονισμένες και δουλεμένες από την επανάληψη, τραβούν το νερό από τα σπλάχνα της γης. Η μία εξ αυτών σκύβει