Little Black Angel" Death in June

Ο αέρας μύριζε καμένο ξύλο και παγωμένο σίδερο. Η πόλη πίσω του είχε βυθιστεί σε μια σιωπή που μόνο τα ερείπια ξέρουν να κρατούν, ενώ η ομίχλη αγκάλιαζε αργά τους άδειους δρόμους.

Περπατούσε ανάμεσα στις σκιές, με τα στρατιωτικά του μποτάκια να αφήνουν βαριά ίχνη στη φρέσκια λάσπη. Στην τσέπη του παλτού του, το χέρι του έσφιγγε ένα μικρό, ξύλινο αγαλματίδιο. Ήταν ο Μικρός Μαύρος Άγγελος. Τα φτερά του ήταν σκαλισμένα με προσοχή, αλλά βαμμένα με μια μπογιά σκοτεινή, σαν να είχε ρουφήξει όλο το φως της ημέρας που είχε χαθεί.

«Δεν υπάρχει επιστροφή», ψιθύρισε η φωνή μέσα στο κεφάλι του, ξανά και ξανά, σαν ρυθμικός χτύπος από τύμπανο που ακούγεται από μακριά.

Ο άγγελος δεν υποσχόταν σωτηρία. Στους καιρούς της κατάρρευσης, οι λευκοί άγγελοι είχαν πετάξει μακριά, τρομαγμένοι από τις φωτιές και το αίμα. Μόνο ο μαύρος άγγελος είχε μείνει πίσω. Στεκόταν φύλακας στις γέφυρες που καίγονταν, μάρτυρας των όρκων που σπάσανε και των ονείρων που έγιναν στάχτη.

Σταμάτησε μπροστά στα συντρίμμια της παλιάς πλατείας. Στο κέντρο, ένα σπασμένο σιντριβάνι συγκρατούσε ακόμη λίγο βρώμικο νερό. Κοίταξε το αγαλματίδιο στην παλάμη του. Τα μάτια του αγγέλου, αν και λαξευμένα στο ξύλο, έμοιαζαν να κοιτούν κατευθείαν στην ψυχή του—όχι με οργή, αλλά με μια βαθιά, παγωμένη αποδοχή.

Ο κόσμος γύρω του άλλαζε, τα σύνορα μετακινούνταν, οι σημαίες ξεθώριαζαν και έπεφταν στο χώμα. Όμως ο Μικρός Μαύρος Άγγελος παρέμενε εκεί, σιωπηλός συνταξιδιώτης στο τελευταίο ταξίδι προς το άγνωστο.

Έβαλε ξανά το αγαλματίδιο στην τσέπη του, έσφιξε το γιακά του παλτού του ενάντια στον παγωμένο άνεμο και συνέχισε να βαδίζει μες στη νύχτα.

Το «Little Black Angel» είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αναγνωρίσιμα τραγούδια των Death in June (του neofolk project του Douglas P.), το οποίο κυκλοφόρησε το 1992 μέσα από το εμβληματικό άλμπουμ But, What Am I To Do? (αλλά έγινε ευρύτερα γνωστό στο But, What Am I To Do? / Rose Clouds of Holocaust era).

Θεματική & Στίχοι

Το τραγούδι συνδυάζει την κλασική ακουστική, μελαγχολική ατμόσφαιρα του neofolk με σκοτεινές, συμβολικές εικόνες:

• Ο Μικρός Μαύρος Άγγελος: Λειτουργεί ως σύμβολο απώλειας, αθωότητας που διαβρώθηκε, ή ως ένας σκοτεινός προστάτης/άγγελος του θανάτου.

• Πόλεμος και Παρακμή: Οι στίχοι αναφέρονται σε καταστρεμμένα τοπία, στρατιωτικούς συμβολισμούς και την αναπόφευκτη φθορά των πραγμάτων.

Διασκευές

Το κομμάτι απέκτησε επιπλέον δημοφιλία στη gothic / industrial σκηνή χάρη στη διασκευή των Ladytron, καθώς και άλλων συγκροτημάτων του χώρου.

Ο Γιώργος Ορφανός και ο «Νοέμβριος» του Τσαρούχη

 

Η αινιγματική ζωή ενός αριστοκράτη της περιθωριακής τέχνης, από τα σκηνικά του Βισκόντι και του Τζεφιρέλι στον καμβά του Γιάννη Τσαρούχη

Εισαγωγή: Η Ποιητική Σύμπτωση ενός Τέλους

Υπάρχουν κάποιες ζωές που δεν διαγράφουν μια ευθύγραμμη πορεία προς τη δόξα, αλλά κινούνται σαν σκιές στις παρυφές των μεγάλων καλλιτεχνικών ρευμάτων, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους όχι μέσα από την πληθώρα των επιτευγμάτων, αλλά μέσα από τη δύναμη της παρουσίας και της μορφής τους. Μια τέτοια μορφή υπήρξε ο ηθοποιός Γιώργος Ορφανός.

Το ημερολόγιο έγραφε 30 Νοεμβρίου 2009 όταν ο Γιώργος Ορφανός άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 65 ετών. Η ημερομηνία αυτή δεν ήταν απλώς μια τυχαία χρονική στιγμή, αλλά η σφραγίδα μιας παράξενης, σχεδόν μεταφυσικής συμμετρίας: ο άνθρωπος που το 1972 απαθανατίστηκε από τον Γιάννη Τσαρούχη ως η αλληγορική προσωποποίηση του μήνα Νοεμβρίου,

έφυγε από τη ζωή την τελευταία ακριβώς μέρα του ίδιου μήνα.

Η ιστορία του Γιώργος Ορφανού είναι η ιστορία ενός ταλαντούχου, ανήσυχου και ασυμβίβαστου καλλιτέχνη, ο οποίος έζησε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής και ελληνικής αβανγκάρντ, συναναστράφηκε τα «ιερά τέρατα» της σκηνοθεσίας και της ζωγραφικής, και στη συνέχεια επέλεξε συνειδητά τη σιωπή, το περιθώριο και την αποστασιοποίηση από τους μηχανισμούς της καλλιτεχνικής αγοράς.

1. Τα Πρώτα Βήματα και η Φυγή στο Παρίσι

Ο Γιώργος Ορφανός ξεκίνησε τις σπουδές του στην Υποκριτική στην Αθήνα, φοιτώντας στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Ήταν ένας νέος με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά, ψηλόλιγνος, μελαχρινός, με χαρακτηριστικά που εξέπεμπαν ταυτόχρονα μια κλασική ελληνικότητα και μια μοντέρνα, σχεδόν αριστοκρατική μελαγχολία.