Το Θέατρο της Σκληρότητας (Le Théâtre de la Cruauté)

 Το Θέατρο της Σκληρότητας (Le Théâtre de la Cruauté) δεν είναι ένα θεατρικό είδος, μια τεχνική υποκριτικής ή ένα απλό αισθητικό ρεύμα. Είναι μια θεωρητική και πνευματική επανάσταση που συλλαμβάνει ο Γάλλος ποιητής, ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεωρητικός Αντονέν Αρτώ (Antonin Artaud) κατά τη δεκαετία του 1930, με αποκορύφωμα τη συλλογή δοκιμίων του «Το Θέατρο και το Είδωλό του» (1938). Ο Αρτώ οραματίστηκε μια μορφή θεάτρου που εγκαταλείπει τον λόγο, την ψυχολογία και την αστική ψυχαγωγία, για να μετατραπεί σε μια βίαιη, μεταφυσική και καθαρτική εμπειρία ικανή να μεταμορφώσει ριζικά τον θεατή.

Η σχέση ανάμεσα στον Αντονέν Αρτώ (Antonin Artaud) και την ηθοποιό Γενικά Αθανασίου (Genica Athanasiou)

 Η σχέση ανάμεσα στον Αντονέν Αρτώ (Antonin Artaud) και την ηθοποιό Γενικά Αθανασίου (Genica Athanasiou) υπήρξε μία από τις πιο παθιασμένες, βασανιστικές και καθοριστικές καλλιτεχνικές σχέσεις του 20ού αιώνα.

Η Γενικά δεν ήταν απλώς η ερωμένη του· υπήρξε η μούσα του, η σύντροφος στα πρώτα του θεατρικά βήματα στο Παρίσι, η ερμηνεύτρια των ιδεών του και ο άνθρωπος στον οποίο ο Αρτώ απεύθυνε μερικές από τις πιο σπαρακτικές, απόλυτες και υπαρξιακές επιστολές της λογοτεχνίας.

Η θυελλώδης σχέση τους

• Η συνάντηση και η καλλιτεχνική συμπόρευση: Γνωρίστηκαν στο Παρίσι στις αρχές της

  
  
  δεκαετίας του 1920, σε μια περίοδο που ο Αρτώ παγίωνε το όραμά του για το θέατρο και πάλευε με τα χρόνια ψυχικά και σωματικά του άλγη (τα οποία αντιμετώπιζε με βαριά ναρκωτικά και όπιο). Η Γενica, χαρισματική ηθοποιός με έντονη θεατρική παρουσία, εντάχθηκε στον κύκλο της Πρωτοπορίας.

• Το πάθος και η καταστροφή: Η σχέση τους βασίστηκε σε μια ακραία συναισθηματική εξάρτηση. Ο Αρτώ, στοιχειωμένος από την αίσθηση του εσωτερικού του κατακερματισμού, ζητούσε από τη Γενικά μια απόλυτη, πνευματική και σωματική ένωση, απαλλαγμένη από τις συμβάσεις της αστικής

Γενίκα Αθανασίου

 

Με αφορμή την παράσταση «Genica: ο πίδακας του αίματος μου» των Ιόλη Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη στο Θέατρο Σημείο, ξεδιπλώνεται μια από τις πιο συγκλονιστικές, θυελλώδεις και καλλιτεχνικά γόνιμες ιστορίες αγάπης του 20ού αιώνα: εκείνη ανάμεσα στην Ελληνικής καταγωγής πρωταγωνίστρια του βωβού κινηματογράφου και του θεάτρου, Γενίκα (Ιωάννα-Ευγενία) Αθανασίου, και στον αιρετικό θεωρητικό του θεάτρου, ποιητή και δραματουργό Αντονέν Αρτώ.

Μια μοιραία συνάντηση στην καρδιά της Πρωτοπορίας

Η ιστορία της Γενίκα Αθανασίου (Genica Athanasiou) και του Αντονέν Αρτώ δεν είναι απλώς ένα ειδύλλιο· είναι μια οντολογική σύγκρουση δύο ψυχών που σημάδεψαν την ευρωπαϊκή πρωτοπορία του Μεσοπολέμου. Γεννημένη στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας το 1897, με καταγωγή από την Ελλάδα και την Αλβανία, η Γενίκα βρέθηκε στο Παρίσι για να κατακτήσει τη σκηνή. Διέθετε μια σπάνια, αινιγματική φυσιογνωμία, μια υποκριτική φλόγα που συνδύαζε την

αυστηρότητα της