ΤΙΤΛΟΣ: Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ΛΥΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΫΠΕΡΒΑΣΗΣ

Πώς μπορεί μια πυκνή και συχνά παρεξηγημένη φιλοσοφία, όπως αυτή του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ, να τραγουδιέται σε πλατείες και να συγκινεί το κοινό ενός λαϊκού γλεντιού; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ και οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ προσέγγισαν το έργο του Γερμανού φιλοσόφου. Ο Αποστολάκης δεν μελοποίησε απλώς κείμενα, αλλά μετέφρασε αισθήματα, ντύνοντας τον «Ζαρατούστρα» με την τραχύτητα των βουνών και τη δύναμη της κρητικής παράδοσης. 

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΩΝ ΧΑΙΝΗΔΩΝ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

Στο μεταίχμιο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, εκεί που τα σύννεφα χαμηλώνουν και το ξεροβόρι δακρύζει, ο άνθρωπος καλείται να χορέψει με το «αστροπελέκι» της δικής του αλήθειας. Το τραγούδι αυτό δεν είναι απλώς ένας στίχος· είναι μια νιτσεϊκή κραυγή που αναζητά τον ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ μέσα από τη συντριβή των παλιών ειδώλων.

Όταν ο Ζαρατούστρα βγαίνει από τη σπηλιά του, δεν φέρνει παρηγοριά, αλλά την ευθύνη της ελευθερίας. Μας θυμίζει πως η «συμπόνια» μπορεί να γίνει φυλακή και πως ο μόνος δρόμος για τα αστέρια περνά από την περήφανη βουτιά στο γκρεμό. Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ που ξεπροβάλλει στο τέλος, είναι η ψυχή που τόλμησε να σπάσει το γκρίζο κουκούλι της υποκρισίας, αναζητώντας μια χαραυγή που ανήκει μόνο στους τολμηρούς, τους τρελούς και τα παιδιά.

Εχαμηλώσανε τα σύννεφα στα όρη
και δακρυσμένο σεργιανά το ξεροβόρι
ούτε ξερό δεντρί δε βρίσκεται παρέκει
κι εγώ χορεύοντας καλώ τ’ αστροπελέκι.
Από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου
και φίδια μαύρα κυματίζουν στα μαλλιά μου
μ’ άγρια νύχια ξύνω της ψευτιάς τα λούστρα
εγώ ‘μαι ο μέγας ο προφήτης Ζαρατούστρα.
Πεταλούδα, πεταλούδα χόρεψε στον ουρανό
για να πάρει ο κόσμος χρώμα μες στο γκρίζο δειλινό
πέτα πεταλούδα
Τρέχει σαν δαίμονας ετούτος ο αιώνας
σκλήρυνε η πλάτη μου σαν καύκαλο χελώνας
κάποιος Θεός περνά χορδές, με κάνει λύρα
να τραγουδήσει τη μελλούμενη πλημμύρα
Μιαν ανεμόσκαλα κρατώ στα δυο μου χέρια
όποιοι τολμήσουνε θ’ αγγίξουνε τ’ αστέρια
κι όσοι νοιαστούνε για τη γη και τη σοδειά τους
σκλάβοι θα μείνουνε κι αυτοί και τα παιδιά τους
Πεταλούδα, πεταλούδα, ποιός αντέχει να σε δει
και στης ομορφιάς την πόρτα ποιός γυρίζει το κλειδί
πέτα πεταλούδα
Πες μου πώς θέλεις τον εχθρό σου ν’ αγαπήσεις
άμα το φίλο δεν μπορέσεις να μισήσεις
και πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια
αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια.
Ο δυνατός κολυμβητής να μη σε σκιάζει
μα του αδύναμου ο φόβος σε βουλιάζει
και διαλαλώ με του τελάλη τα πνεμόνια
υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια.
Πεταλούδα, πεταλούδα, στου ονείρου τα κλαδιά
που σ’ αγάπησαν με πάθος οι τρελοί και τα παιδιά
πέτα πεταλούδα
Έχω στο μέτωπο αγκάθινο στεφάνι
με κληματόβεργες πλεξούδα το ‘χω κάνει
σμίγει το αίμα κι ο χυμός απ’ το σταφύλι
σα δυο Θεοί, παλιοί εχθροι, να γίναν φίλοι
Θέλω το δάκρυ το στερνό μου να κυλήσει
πάνω στου κόσμου το κουκούλι, να ραγίσει
να βγει η λεύτερη ψυχή η πεταλούδα
σα χαραυγή μέσα απ’της νύχτας τα βελούδα
Πεταλούδα, πεταλούδα, άλλου κόσμου πεθυμιά
κει που ξένοιαστα τα λάφια παίζουνε στην ποταμιά
πέτα πεταλούδα

1. Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Ο Νίτσε χρησιμοποιεί τον Ζαρατούστρα ως το σύμβολο του ανθρώπου που αποσύρεται στα όρη για να βρει την αλήθεια, μακριά από την «αγέλη».

• Στο τραγούδι: «Από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου». Η σπηλιά και τα βουνά συμβολίζουν την πνευματική απομόνωση και την επαφή με τις πρωτόγονες, σκοτεινές δυνάμεις της φύσης (τα «φίδια στα μαλλιά»), που είναι απαραίτητες για τη γέννηση του νέου ανθρώπου.

2. Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ (ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝ)

Μια κεντρική νιτσεϊκή έννοια είναι η ένωση του διονυσιακού στοιχείου (πάθος, κρασί, έκσταση) με το απολλώνιο (τάξη, φως).

• Στο τραγούδι: «Σμίγει το αίμα κι ο χυμός απ’ το σταφύλι / σα δυο Θεοί, παλιοί εχθροί, να γίναν φίλοι». Εδώ περιγράφεται η συμφιλίωση των αντιθέτων. Το «αγκάθινο στεφάνι» από κληματόβεργες συνδέει το χριστιανικό μαρτύριο με τη διονυσιακή μέθη, προτείνοντας μια νέα ηθική.

3. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΤΟ

Ο Νίτσε θεωρούσε τον «οίκτο» (pity) ως μια αδυναμία που κρατά την ανθρωπότητα δέσμια της μετριότητας.

• Στο τραγούδι: «Υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια». Ο στίχος επιτίθεται στην παραδοσιακή ηθική, υποστηρίζοντας ότι η ψευτο-συμπόνια εμποδίζει τον άνθρωπο από το να εξελιχθεί σε ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ ($Übermensch$).

  

  Η εικόνα  αποδίδει τη δύναμη και τον συμβολισμό της μεταμόρφωσης.

  Μπορείς να παρατηρήσεις το αγκάθινο στεφάνι από κληματόβεργες, τη σύζευξη των αντιθέτων μέσω των σταγόνων αίματος και κρασιού, καθώς και τη γιγαντιαία πεταλούδα με τα «αστρικά» φτερά που ξεπροβάλλει προς τη χαραυγή, συμβολίζοντας την απελευθέρωση.

4. Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Στον Ζαρατούστρα, η ψυχή πρέπει να περάσει από στάδια (την καμήλα που υπομένει, το λιοντάρι που επαναστατεί) για να φτάσει στο «παιδί» – την απόλυτη ελευθερία και δημιουργία.

• Στο τραγούδι: Η «πεταλούδα» είναι το σύμβολο της λυτρωμένης ψυχής που σπάει το «κουκούλι» (τους κοινωνικούς και ηθικούς περιορισμούς) για να πετάξει προς το άπειρο. Είναι η «άλλου κόσμου πεθυμιά», η επιθυμία για μια ύπαρξη πέρα από το καλό και το κακό.

5. Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ

Ο Νίτσε έγραφε: «Πρέπει να έχεις χάος μέσα σου για να γεννήσεις ένα αστέρι που χορεύει».

• Στο τραγούδι: «Πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια / αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια». Η άνοδος απαιτεί την αποδοχή του κινδύνου και της πτώσης. Η «ανεμόσκαλα» προς τα αστέρια είναι ανοιχτή μόνο για όσους τολμούν να απαρνηθούν την ασφάλεια της «σοδειάς» και της γης.

---

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ	ΝΙΤΣΕΪΚΗ ΕΝΝΟΙΑ
Αγκάθινο στεφάνι από κλήμα	Σύνθεση Χριστιανισμού και Διονυσιασμού
Πεταλούδα	Η τελική μεταμόρφωση / Το Παιδί
Γκρεμός / Αστροπελέκι	Η επικίνδυνη πορεία προς την αυτογνωσία
Φόβος του αδύναμου	Η ηθική των δούλων που φθείρει τον δυνατό
Σκλάβοι της σοδειάς	Ο «Τελευταίος Άνθρωπος» (αυτός που κοιτάζει μόνο την άνεση)

Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΡΣΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ (ή Ζωροάστρης) υπήρξε μια εμβληματική μορφή της αρχαιότητας, ένας Πέρσης προφήτης και ιδρυτής του Ζωροαστρισμού. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη δυαρχική αντίληψη για τον κόσμο, περιγράφοντας τη συνεχή μάχη ανάμεσα στο Καλό (Φως) και το Κακό (Σκοτάδι). Αιώνες αργότερα, ο ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ «δανείζεται» αυτή τη μορφή για να γράψει το συγκλονιστικότερο ίσως έργο του, το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα». Η επιλογή δεν είναι τυχαία, αλλά βαθιά ειρωνική: Ο Νίτσε επιλέγει τον άνθρωπο που πρώτος χώρισε τον κόσμο σε «καλό» και «κακό», για να γίνει εκείνος που θα καταργήσει αυτές τις έννοιες και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα πέρα από τα δεσμά της παραδοσιακής ηθικής. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Στο τραγούδι των ΧΑΪΝΗΔΩΝ, ο Ζαρατούστρα δεν είναι μια ιστορική αναφορά, αλλά ένα σύμβολο πνευματικής επανάστασης. Η σύνδεσή του με τη φιλοσοφία του Νίτσε κωδικοποιείται στα εξής σημεία: Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ: Όπως ο νιτσεϊκός Ζαρατούστρα αποσύρεται στα βουνά για να βρει τη σοφία, έτσι και στο τραγούδι «από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου». Είναι η φωνή εκείνου που έχει κατακτήσει την αλήθεια μέσα από τη μοναξιά και την αυτογνωσία. ΤΟ ΞΥΣΙΜΟ ΤΩΝ «ΛΟΥΣΤΡΩΝ»: Ο Ζαρατούστρα του Νίτσε μισεί την υποκρισία και τις «καθωσπρέπει» κοινωνικές συμβάσεις. Με «άγρια νύχια» ξύνει τα λούστρα της ψευτιάς, αποκαλύπτοντας την ωμή, αλλά αληθινή φύση της ύπαρξης. Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: Η πεταλούδα του τραγουδιού είναι η λυτρωμένη ψυχική κατάσταση που οραματίστηκε ο Νίτσε. Είναι ο άνθρωπος που έχει απαρνηθεί τον φόβο, έχει βουτήξει στον γκρεμό με περηφάνεια και έχει μεταμορφωθεί σε κάτι νέο, ελεύθερο και δημιουργικό. Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚΤΟΥ: Η φράση «υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια» απηχεί τη σκληρή κριτική του Νίτσε προς την «ηθική των δούλων», υποστηρίζοντας ότι ο αληθινός σεβασμός κερδίζεται μέσα από τη δύναμη και την αυτονομία, όχι μέσα από τον οίκτο που υποτιμά τον άλλον. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ» ΠΟΥ «ΚΟΥΜΠΩΝΟΥΝ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ Για τον κίνδυνο και το ύψος: «Ο άνθρωπος είναι ένα σχοινί τεντωμένο ανάμεσα στο κτήνος και τον Υπεράνθρωπο — ένα σχοινί πάνω από μια άβυσσο. Το να περάσεις απέναντι είναι επικίνδυνο...» (Αντιστοιχία: «Πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια / αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια») Για τη μεταμόρφωση: «Πρέπει να έχεις χάος μέσα σου για να μπορέσεις να γεννήσεις ένα αστέρι που χορεύει.» (Αντιστοιχία: «Κι εγώ χορεύοντας καλώ τ’ αστροπελέκι») Για την ελευθερία: «Θέλετε να πετάξετε ψηλά; Τότε πρέπει να μάθετε πρώτα να στέκεστε, να περπατάτε, να τρέχετε και να χορεύετε. Δεν μαθαίνει κανείς να πετάει πετώντας.» (Αντιστοιχία: «Να βγει η λεύτερη ψυχή η πεταλούδα») Το Gemini είπε Η επιτυχία του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ έγκειται στο γεγονός ότι δεν προσπάθησε να κάνει ένα «μάθημα φιλοσοφίας», αλλά μετέτρεψε την υπαρξιακή αγωνία του Νίτσε σε έναν διονυσιακό, λαϊκό χρησμό. Ακολουθεί η εισαγωγή για τη δημοσίευσή σου: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΟΡΟΣ: Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΙΤΣΕΪΚΟΣ ΛΥΡΙΣΜΟΣ Πώς μπορεί μια πυκνή, «δύσκολη» και συχνά παρεξηγημένη φιλοσοφία, όπως αυτή του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ, να τραγουδιέται σε πλατείες και να συγκινεί το κοινό ενός λαϊκού γλεντιού; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ και οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ προσέγγισαν το έργο του Γερμανού φιλοσόφου. Ο Αποστολάκης δεν μελοποίησε κείμενα, αλλά μετέφρασε αισθήματα. Πήρε τον «Ζαρατούστρα» και τον έντυσε με την τραχύτητα των βουνών και τη δύναμη της κρητικής παράδοσης. Κατάφερε να αποδείξει ότι οι έννοιες του «Υπερανθρώπου», της «αυτοϋπέρβασης» και του «γκρεμού» δεν ανήκουν μόνο στα σκονισμένα ράφια των βιβλιοθηκών, αλλά είναι βιώματα καθημερινά. Μέσα από τη μουσική του, η νιτσεϊκή θεωρία αποκτά σάρκα και οστά: Ο ρυθμός γίνεται ο χορός πάνω από την άβυσσο. Ο στίχος γίνεται το αγκάθινο στεφάνι που ανθίζει. Η ερμηνεία γίνεται η κραυγή της πεταλούδας που σπάει το κουκούλι της. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή τέχνη, όπως και η αληθινή φιλοσοφία, δεν σκοπεύει να μας καθησυχάσει, αλλά να μας «ξυπνήσει», καλώντας μας να γίνουμε οι δημιουργοί της δικής μας μοίρας.

ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΕΝΤΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ (1)

Η ανθρώπινη ψυχή ανέκαθεν αποτελούσε ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τη λογική και το ένστικτο. Αυτή η οντολογική σύγκρουση παίρνει σάρκα και οστά μέσα από δύο εμβληματικά έργα: το τραγούδι «Η ΤΙΓΡΗ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ και το διήγημα «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ

Ο Σπύρος Γραμμένος συναντά τον Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη στο στούντιο του...

Χαϊνηδες - Το Δρακοδοντι / Chainides - To Drakodonti

“Αρχή παραμυθιού, καλήν εσπέραν άρχοντες...” Το “Δρακοδόντι” είναι ένα έμμετρο παραμύθι, βασισμένο στη δισκογραφία των Χαΐνηδων και σε χορογραφία της ομάδας “Κι όμως κινείται”. Πρόκειται για την ιστορία ενός νεαρού που υπόσχεται στην αγαπημένη του ένα δρακοδόντι. Αποφασίζει, λοιπόν, να το αναζητήσει, όταν τελικά ανακαλύπτει την εξωπραγματική αλήθεια, ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει και κινείται πάνω στην πλάτη ενός δράκου

ΧΑΙΝΗΔΕΣ

Μερικά από τα συμπτώματα μιας χώρας σε κατάσταση κρίσης: φοβικότητα (και συνεπώς επιθετικότητα), ατομικισμός (άρα απουσία οράματος), έλλειψη τόλμης και μόχθου(μοιρολατρεία-ηττοπάθεια), αντιπαραγωγικότητα.

Ε λοιπόν οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ δεν είναι απ’ αυτή τη χώρα και το αποδεικνύουν περίτρανα όχι με μια αλλά με δυο διαφορετικές και ρηξικέλευθες προτάσεις: τα ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ και τα ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ.

Η πρώτη έχει αφορμή τις quasi-closed (ημικλειστές) κοινωνίες (οι δυο τελευταίες στη νότια Ευρώπη είναι αυτές των κρητικών και των ρομά) και συνδιαλλέγεται με minimal γλωσσικές και μουσικές φόρμες της ανατολικής Μεσογείου προσδίδοντας σε πανάρχαιες κατηγορίες νέο σημασιολογικό περιεχόμενο. Σ’ αυτό το εγχείρημα συνέπραξαν μοναδικοί και διαφορετικοί ερμηνευτές απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης: Κ. Αβυσσινός, Μ. Λιαπάκης, Γ. Ξυλούρης(Ψαρογιώργης), Γ. Παπαδάκης, Μ. Τζουγανάκης και ο Ψαραντώνης.

Η δεύτερη πρόταση κατοπτρίζει τις αγωνίες μεταβιομηχανικών κοινωνιών και την αλληλεπίδραση πολλών ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων, μέσα από πιο σύνθετες γλωσσικές και μουσικές δομές. Σ’ αυτή την προσπάθεια εκτός από το Θ.Ρέλλο που ήταν μαζί μας στην καρδιά του πειράματος, συμμετείχε και ο Δ.Πουλικάκος.