Μερικά από τα συμπτώματα μιας χώρας σε κατάσταση κρίσης: φοβικότητα (και συνεπώς επιθετικότητα), ατομικισμός (άρα απουσία οράματος), έλλειψη τόλμης και μόχθου(μοιρολατρεία-ηττοπάθεια), αντιπαραγωγικότητα.
Ε λοιπόν οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ δεν είναι απ’ αυτή τη χώρα και το αποδεικνύουν περίτρανα όχι με μια αλλά με δυο διαφορετικές και ρηξικέλευθες προτάσεις: τα ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ και τα ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ.
Η πρώτη έχει αφορμή τις quasi-closed (ημικλειστές) κοινωνίες (οι δυο τελευταίες στη νότια Ευρώπη είναι αυτές των κρητικών και των ρομά) και συνδιαλλέγεται με minimal γλωσσικές και μουσικές φόρμες της ανατολικής Μεσογείου προσδίδοντας σε πανάρχαιες κατηγορίες νέο σημασιολογικό περιεχόμενο. Σ’ αυτό το εγχείρημα συνέπραξαν μοναδικοί και διαφορετικοί ερμηνευτές απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης: Κ. Αβυσσινός, Μ. Λιαπάκης, Γ. Ξυλούρης(Ψαρογιώργης), Γ. Παπαδάκης, Μ. Τζουγανάκης και ο Ψαραντώνης.
Η δεύτερη πρόταση κατοπτρίζει τις αγωνίες μεταβιομηχανικών κοινωνιών και την αλληλεπίδραση πολλών ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων, μέσα από πιο σύνθετες γλωσσικές και μουσικές δομές. Σ’ αυτή την προσπάθεια εκτός από το Θ.Ρέλλο που ήταν μαζί μας στην καρδιά του πειράματος, συμμετείχε και ο Δ.Πουλικάκος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.