ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;(4)

Η Εξέγερση της Μονάδας – Πώς βγαίνεις από την Κερκίδα;

Αν ο οπαδισμός είναι η «φυσική μας κατάσταση», τότε η λογική είναι η επανάστασή μας.

Το να βγεις από την ψηφιακή κερκίδα δεν σημαίνει να μην έχεις άποψη. Σημαίνει να έχεις την κυριότητα της άποψής σου. Σημαίνει να αρνείσαι να είσαι το «πιόνι» σε ένα παιχνίδι που στήθηκε για να σε κρατάει οργισμένο και πειθαρχημένο.

Τα εργαλεία της απόδρασης:

1. Η Αποσύνδεση από το «Πακέτο»: Μπορείς να είσαι υπέρ της επιστήμης χωρίς να γίνεις φανατικός πιστός της. Μπορείς να αγαπάς την ελευθερία χωρίς να γίνεις "αναρχικός". Μάθε να επιλέγεις τις ιδέες σου μία-μία, σαν να διαλέγεις καρπούς, και όχι να αγοράζεις το «έτοιμο καλάθι» της παράταξής σου.

2. Η Ύποπτη Ταχύτητα: Ο αλγόριθμος θέλει να αντιδράσεις τώρα. Αμέσως. Με θυμό. Το Τελευταίο Οχυρό χτίζεται με την παύση. Αν κάτι σε κάνει να θέλεις να ουρλιάξεις ψηφιακά, είναι η στιγμή που πρέπει να σωπάσεις και να σκεφτείς.

3. Η Γενναιότητα της Αμφιβολίας: Η πιο επαναστατική φράση σήμερα είναι το «Δεν ξέρω ακόμα, πρέπει να το ψάξω». Στην κερκίδα, αυτή η φράση θεωρείται ήττα. Στο Οχυρό μας, είναι η μεγαλύτερη νίκη.

Το Τίμημα της Ελευθερίας

Όποιος βγαίνει από την κερκίδα, μένει για λίγο μόνος. Θα σε κατηγορήσουν οι «δικοί σου» ως προδότη και οι «άλλοι» ως ύποπτο. Αυτό είναι το κόστος του να είσαι σκεπτόμενος.

Αλλά εκεί έξω, στο «κενό» ανάμεσα στις κερκίδες, υπάρχει ο καθαρός αέρας. Εκεί συναντάς τους άλλους δραπέτες. Εκεί χτίζεται η πραγματική κοινωνία, όχι από στρατιώτες ιδεολογιών, αλλά από ελεύθερες μονάδες.

Το Τελευταίο Οχυρό του Σκεπτόμενου δεν είναι τοίχοι. Είναι οι άνθρωποι που αρνούνται να γίνουν μάζα.

Σημ:Η αναρχία ως πολιτική φιλοσοφία (από τον Κροπότκιν μέχρι τον Μπακούνιν) είναι ένα συγκροτημένο σύστημα με βαθύ ανθρωπισμό και πίστη στην αυτοοργάνωση. Δεν είναι "χάος".

Όμως, στην κερκίδα του σήμερα, η λέξη "αναρχικός" χρησιμοποιείται συχνά ως μπαμπούλας ή ως ταμπέλα για να τσουβαλιάσει όποιον θέλει ελευθερία.

ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;(3)

Οπαδισμός: Η Επιστροφή στις Εργοστασιακές Ρυθμίσεις

Γιατί είναι τόσο εύκολο να γίνουμε οπαδοί και τόσο δύσκολο να παραμείνουμε σκεπτόμενοι;

Η απάντηση κρύβεται στο DNA μας. Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτιόταν από την ένταξή του σε μια ομάδα. Αν ήσουν μόνος, ήσουν νεκρός. Η «αγέλη» σού παρείχε τροφή, ζεστασιά και προστασία.

Σήμερα, δεν χρειαζόμαστε την ομάδα για να κυνηγήσουμε μαμούθ, αλλά την χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ασφαλείς μέσα στο χάος της πληροφορίας.

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ (2)

Πέρα από τον Τρικούπη: Όταν η Ερμούπολη «δίκαζε» την επικαιρότητα στους δρόμους

Αν νομίζετε ότι το επεισόδιο του Λομβαρδά ήταν μια μεμονωμένη στιγμή, οι αρχειακές στήλες των εφημερίδων «Ερμής», «Πατρίς» και «Ήλιος» έχουν άλλη άποψη. Η Ερμούπολη του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσε τις Απόκριες ως ένα ζωντανό κοινωνικό δίκτυο, όπου κάθε «ποστ» γινόταν με μεταμφίεση και κάθε «σχόλιο» με ζωντανή σάτιρα.

1. Η «Μάχη του Φωτός»: Σκοτάδι και Δημοτική Αρχή

Πριν ο ηλεκτρισμός αλλάξει τη νύχτα της πόλης, ο φωτισμός με πετρέλαιο ήταν το μόνιμο παράπονο των Συριανών. Μια χρονιά, μια ομάδα μεταμφιέστηκε σε «Σκιές του Δήμου», κρατώντας σπασμένα φανάρια και σβησμένες λάμπες, ακολουθώντας τους δημοτικούς συμβούλους στους δρόμους και φωνάζοντας ρυθμικά «Φως! Φως!». Ήταν μια διαμαρτυρία ντυμένη με γέλιο, που ανάγκασε τη δημοτική αρχή να

Όταν η Σάτιρα Συνάντησε τις Λόγχες

Ερμούπολη 1890: Όταν η Σάτιρα Συνάντησε τις Λόγχες – Η Πολιτική «Έκρηξη» μιας Αποκριάς Η Ερμούπολη του 1890 δεν ήταν μια ήσυχη, τυπική επαρχιακή πόλη. Ήταν ένα ζωντανό αστικό κέντρο με βαθιά πολιτική συνείδηση, έντονη δημόσια ζωή και πολίτες που ήξεραν να γλεντούν — αλλά και να σατιρίζουν με χειρουργική ακρίβεια. Την Κυριακή των Αποκρεών του 1890 (2 Μαρτίου με το παλαιό ημερολόγιο), η πόλη έγινε το θέατρο ενός επεισοδίου που κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια η εφημερίδα «Ήλιος» (φ. 288, 15 Φεβρουαρίου 1890). Δεν ήταν απλώς ένα γλέντι· ήταν η στιγμή που η σάτιρα συγκρούστηκε με την κρατική καταστολή.Το «Κομιτάτο» και η Προσμονή της ΠόληςΌλα

ξεκίνησαν με τη σύσταση του «Κομιτάτου των Αποκρεών», μιας οργανωμένης επιτροπής που είχε προκηρύξει χρηματικά βραβεία για τις πιο ευφυείς μεταμφιέσεις. Παρά το τσουχτερό ψύχος και τη βροχή, το πλήθος είχε κατακλύσει την οδό Ερμού. Οι μεταμφιεσμένοι παρήλαυναν μπροστά από τον εξώστη της Λέσχης του κ. Γοζαδίνου, όπου η επιτροπή έκρινε τους συμμετέχοντες. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, μέχρι που εμφανίστηκε μια φιγούρα που έμελλε να μείνει στην ιστορία.Γεώργιος Λομβαρδάς: Ο «Πρωθυπουργός» της ΑποκριάςΟ Γεώργιος Λομβαρδάς, ένας καλλιεργημένος απόφοιτος Φιλολογίας, δεν επέλεξε μια τυχαία μεταμφίεση. Εμφανίστηκε ως Χαρίλαος Τρικούπης, αλλά η παρουσία του ήταν ένα αιχμηρό πολιτικό μανιφέστο:Το Φορτίο: Συνοδευόταν από έναν όνο (γαϊδούρι) που έφερε τις επιγραφές: «Μονοπώλια, φόροι καὶ πάλιν φόροι, δάνεια καὶ πάλιν

ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;(2)

Η Ψηφιακή Κερκίδα και η Τυραννία του «Πακέτου»

Στην εποχή των αλγορίθμων, κανείς δεν επιτρέπεται να είναι μόνος. Η ψηφιακή αρένα δεν αντέχει τους περιπατητές· απαιτεί οπαδούς.

Προσέξτε πώς λειτουργεί ο μηχανισμός: Το σύστημα δεν σου ζητάει απλώς μια γνώμη για ένα θέμα. Σε αναγκάζει να αγοράσεις ένα ολόκληρο «ιδεολογικό πακέτο».

• Αν συμφωνείς με το Α, πρέπει υποχρεωτικά να αποδεχτείς και το Β, το Γ και το Δ.

Ο ΧΑΡΟΛΝΤ ΝΙΚΟΛΣΟΝ ΚΑΙ Ο ΝΤΑΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΑ ΠΕΥΚΑΚΙΑ

Ήταν Ιούνιος του 1954, μια εποχή που η Ελλάδα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της και να φορέσει το «ευρωπαϊκό» της πρόσωπο, όταν μια συνάντηση στα Πευκάκια στάθηκε ικανή να προκαλέσει διπλωματικό σεισμό. Πρωταγωνιστής, ο ΣΕΡ ΧΑΡΟΛΝΤ ΝΙΚΟΛΣΟΝ, μια εμβληματική φυσιογνωμία της βρετανικής διανόησης, πρώην διπλωμάτης και σύζυγος της περίφημης Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ.

Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ «ΠΙΚΡΟΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Αμέτρητοι στοχαστές, ήδη από την εποχή του Αριστοτέλη, έχουν προσπαθήσει να απαντήσουν σε ένα παράδοξο: αν και δεν μας αρέσει να είμαστε λυπημένοι στην πραγματική ζωή, απολαμβάνουμε την τέχνη που μας κάνει να νιώθουμε έτσι. Κάποιοι υποστηρίζουν πως η μουσική προσφέρει μια κάθαρση των αρνητικών συναισθημάτων, ενώ άλλοι

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ...

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Πολλοί θεωρούν τη σύγχρονη εποχή σκληρή, όμως η αλήθεια είναι πως ο κόσμος ήταν πάντα έτσι, ίσως μάλιστα και χειρότερος σε παλαιότερα χρόνια. Μπορεί σήμερα να μας τρομάζει η ταχύτητα και η αποξένωση, αλλά στο παρελθόν η σκληρότητα ήταν συχνά θεσμοθετημένη και η μοίρα των ανθρώπων προδιαγεγραμμένη από τη στενοκεφαλιά της κοινωνίας.

Αν ανατρέξουμε στις ιστορίες του τόπου μας, θα δούμε πως ο χλευασμός για τον πόνο

ΡΙΕΝΤΖΙ: Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ – ΕΝΓΚΕΛΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΒΑΓΚΝΕΡ

Η ιστορία του τελευταίου Τριβούνου της Ρώμης λειτούργησε ως «πεδίο δοκιμών» για δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Ενώ ο Βάγκνερ δημιούργησε ένα μουσικό υπερθέαμα που εστιάζει στο άτομο, ο Ένγκελς σχεδίασε μια «κοινωνική όπερα» που εστιάζει στην τάξη.

1. Ο ΗΡΩΑΣ: ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ VS ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ: Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΩΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Ο ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ (1820–1895) δεν υπήρξε μόνο ο συνδιαμορφωτής του ιστορικού υλισμού, αλλά και ένας από τους πιο οξυδερκείς κριτικούς λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Για τον Ένγκελς, η λογοτεχνική δημιουργία δεν ήταν μια απομονωμένη πνευματική δραστηριότητα, αλλά μια ανώτερη μορφή κοινωνικής συνείδησης που αντανακλά τις υλικές συνθήκες και τις ταξικές συγκρούσεις της εποχής της. 

 Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η «ΤΥΠΙΚΟΤΗΤΑ»

 Η μεγαλύτερη συνεισφορά του Ένγκελς στη λογοτεχνική θεωρία είναι ο ορισμός του ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ. Σε αντίθεση με τον απλό νατουραλισμό, που καταγράφει επιφανειακά τις λεπτομέρειες, ο Ένγκελς υποστήριξε ότι ο αληθινός ρεαλισμός προϋποθέτει την «πιστή αναπαραγωγή τυπικών χαρακτήρων κάτω από τυπικές συνθήκες». Αυτό σημαίνει ότι ένας σπουδαίος λογοτέχνης δεν περιγράφει απλώς άτομα, αλλά χαρακτήρες που ενσαρκώνουν τις κοινωνικές δυνάμεις της εποχής τους. Η λογοτεχνία γίνεται

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ ΚΑΙ ΤΙ Η ΜΑΤΡΙΟΣΚΑ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ ΚΑΙ ΤΙ Η ΜΑΤΡΙΟΣΚΑ;

Αν και συχνά χρησιμοποιούμε τις δύο λέξεις για το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα έχουν διαφορετική σημασία και προέλευση.

Εδώ είναι οι βασικές τους διαφορές:

1. Η ΜΑΤΡΙΟΣΚΑ (MATRYOSHKA)

Είναι το επίσημο όνομα της διάσημης ξύλινης κούκλας που ανοίγει και κρύβει μέσα της άλλες μικρότερες κούκλες.

• Προέλευση ονόματος: Προέρχεται από το ρωσικό γυναικείο όνομα "Ματριόνα" (Matryona), που έχει τις ρίζες του στη λατινική λέξη mater (μητέρα).
• Συμβολισμός: Συμβολίζει τη μητρότητα, τη γονιμότητα και την οικογενειακή συνέχεια. Το γεγονός ότι η μία κούκλα βρίσκεται μέσα στην άλλη αντιπροσωπεύει τη μάνα που φέρει μέσα της το παιδί της και τη διαδοχή των γενεών.
• Εμφάνιση: Παραδοσιακά απεικονίζει μια χωριατοπούλα με μαντήλι και ποδιά, αλλά πλέον υπάρχουν αμέτρητα σχέδια.

2. Η ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ (BABUSHKA)

Στα ρωσικά, η λέξη σημαίνει κυριολεκτικά «γιαγιά».

• Στον υπόλοιπο κόσμο: Έχει επικρατήσει να αποκαλούμε έτσι τις ξύλινες κούκλες (τις ματριόσκες), κυρίως επειδή η μορφή τους θυμίζει μια ηλικιωμένη γυναίκα με μαντήλι.
• Στη Ρωσία: Αν πείτε "μπάμπουσκα", οι Ρώσοι θα σκεφτούν την πραγματική τους γιαγιά ή μια ηλικιωμένη κυρία στον δρόμο, και όχι το ξύλινο παιχνίδι.
• Στο παραμύθι:  Η ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ είναι η ηρωίδα του θρύλου των Χριστουγέννων, η γιαγιά που αναζητά το Θείο Βρέφος.

Η Coca-Cola εφηύρε τον Άγιο Βασίλη;

Μία από τις πιο γνωστές πτυχές των βρετανικών, αμερικανικών και – ολοένα και περισσότερο – παγκόσμιων Χριστουγέννων είναι η μορφή του Άγιου Βασίλη. Εκατομμύρια παιδιά λατρεύουν να πιστεύουν στον χοντρό κόκκινο ντυμένο γέρο που – με τους μαγικούς του τάρανδους και την παράξενη

Ο δικός μας Άγιος Βασίλης είναι ο Santa Claus των Ευρωπαϊων και των Αμερικανών που είναι ο δικός μας Άγιος Νικόλαος. Ε; Κι όμως

Στην Αγγλία, μια εύσωμη μορφή με πράσινη φορεσιά είχε κάνει την εμφάνισή της ήδη στη λαϊκή αντίληψη από τον 16ο αιώνα. Ο Father Christmas, όπως ονομάστηκε θεωρήθηκε ως πνεύμα της καλής υγείας και αργότερα ταυτίστηκε με το πνεύμα των Χριστουγέννων που περιέγραψε ο Τσαρλς Ντίκενς στη διάσημη ιστορία του για τον Εμπενέζερ Σκρούτζ. Υπάρχουν ακόμα θεωρίες, που εντοπίζουν την πρώιμη μορφή του Santa Claus σε μια αρχέτυπη, παγανιστική παράδοση των βόρειων λαών πριν την εγκαθίδρυση των Χριστουγέννων, όπου ο θεός Οντίν με μακριά άσπρη γενειάδα και καβάλα σε ένα ασημένιο άλογο ηγούταν μιας σειράς από υπερφυσικά γεγονότα.

Η εικόνα είναι μια διάσημη εικονογράφηση του Thomas Nast με τίτλο "Ο Άγιος Βασίλης στο Στρατόπεδο", η οποία δημοσιεύτηκε στο Harper's Weekly στις 3 Ιανουαρίου 1863. 

 

Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου και έδειχνε τον Άγιο Βασίλη να επισκέπτεται ένα στρατόπεδο της Ένωσης για να μοιράσει δώρα στους στρατιώτες. 

Ο Thomas Nast, πολιτικός σκιτσογράφος, δημιούργησε τη σύγχρονη εικόνα του Άι Βασίλη που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα

 Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς και αγαπημένους αγίους μικρών και μεγάλων. Ντυμένος στα κόκκινα, γελαστός, με λευκή γενεάδα και κρατώντας στη πλάτη του τσουβάλι με δώρα, γυρίζει όλο τον

Το Σπήλαιο της Γεννήσεως (Φάτνη). Από αρχέγονο σύμβολο στη χριστιανική ενανθρώπιση.

✏️ Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου

Το σπήλαιο και η φάτνη ως τόπος γεννήσεως αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα και βαθύτερα αρχετυπικά σύμβολα της ανθρωπότητας. Από την προϊστορία έως τον χριστιανισμό το σπήλαιο νοείται ως ιερός χώρος μεταβάσεως, ως η μήτρα της Μητέρας Γης από τα έγκατα της οποίας αναδύεται η ζωή, το φως και η σωτηρία. Ο προϊστορικός άνθρωπος βρίσκει στο σπήλαιο καταφύγιο, ασφάλεια και προστασία. Εκεί

Από το Φως του Ήλιου στο Φως της Γέννησης

Η ιστορικότητα των Χριστουγέννων και οι προχριστιανικές τους ρίζες....Από το Φως του Ήλιου στο Φως της Γέννησης

🦉 Εισαγωγικό σχόλιο προσωπικής τοποθέτησης

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να αμφισβητήσω την πίστη κανενός, αλλά για να φωτίσω τη μνήμη μας.

Γιατί η παράδοση δεν γεννιέται από το μηδέν· πλάθεται μέσα στον χρόνο, μεταμορφώνεται, ντύνεται με νέα σύμβολα και επιβιώνει ακριβώς επειδή οι άνθρωποι έχουν ανάγκη το φως, την ελπίδα και τη συνέχεια. Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα των Χριστουγέννων, δεν αποδομούμε τη γιορτή , αντιθέτως, την κατανοούμε βαθύτερα, ως μέρος μιας μακράς πολιτισμικής διαδρομής που ξεκινά πολύ πριν από εμάς και συνεχίζει μέσα από εμάς.

Τι υπήρχε πριν από την αρχή του σύμπαντος ;

Της Αικ.Γ. Δασκαλοπούλου

Η ερώτηση για το τι υπήρχε πριν από την αρχή του σύμπαντος μοιάζει απλή, σχεδόν παιδική, κι όμως αγγίζει τα βαθύτερα όρια της ανθρώπινης σκέψης. Όταν η σύγχρονη κοσμολογία μιλά για μια αρχή «σε μια στιγμή», εννοεί το σημείο όπου γεννήθηκαν ταυτόχρονα ο χώρος, ο χρόνος, η ενέργεια και οι νόμοι που διέπουν την ύλη. Εκεί, η ίδια η έννοια του «πριν» καταρρέει, διότι χωρίς χρόνο δεν υπάρχει ακολουθία, μνήμη ή προσμονή. Το ερώτημα θυμίζει το παράδοξο του να αναζητά κανείς τι βρίσκεται βορειότερα από τον Βόρειο Πόλο. Η γλώσσα συνεχίζει, αλλά το νόημα χάνεται.

Κι όμως, ο ανθρώπινος νους δεν αρκείται στη σιωπή. Η επιστήμη, με τόλμη που συχνά αγγίζει τη φιλοσοφία, προτείνει υποθέσεις. Άλλοτε μιλά για κβαντικές διακυμάνσεις μέσα σε μια άχρονη κατάσταση, όπου το απρόβλεπτο γίνεται σπέρμα δημιουργίας. Άλλοτε φαντάζεται ένα κοσμικό αναπήδημα, έναν κύκλο κατά τον οποίο ένα προηγούμενο σύμπαν κατέρρευσε και ξαναγεννήθηκε, μεταμορφωμένο σε κάτι που μόλις αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε. Υπάρχουν ακόμη θεωρίες για ένα πολυσύμπαν, έναν άπειρο ωκεανό όπου αναδύονται σύμπαντα όπως φυσαλίδες, το καθένα με τον δικό του χρόνο, τη δική του αρχή και το δικό του τέλος.

Αυτές οι σύγχρονες ιδέες δεν είναι τόσο ξένες όσο φαίνονται. 

Οι αρχαίοι Έλληνες στοχαστές, χωρίς τηλεσκόπια και εξισώσεις, είχαν ήδη συλλάβει ότι η αρχή των όντων δεν μπορεί να είναι ένα απλό χρονικό γεγονός. 

Όταν συνάντησα το Νίκο Τσιφόρο!.. »

 Όταν συνάντησα το Νίκο Τσιφόρο!.. »           

                         ( Χριστουγεννιάτικο Διήγημα  )

                Διασκευάζει  ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος » 

                           « Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα »

                                     Πριν ξεκινήσουμε...

Όταν ο Καζαντζάκης « συνάντησε » τον Νίτσε στην Παριζιάνικη Βιβλιοθήκη της Αγίας Γενεβιέβης ( με τη μεσολάβηση κάποιας φοιτήτριας )...δεν ήξερε τίποτα-μα τίποτα γι΄αυτόν!.. Ήταν που το μοιραίο βιβλίο του « Ζαρατούστρα »...τους γνώρισε!..

Όταν στα εφηβικά-μαθητικά μου χρόνια « συνάντησα » ( με τη μεσολάβηση του μεγάλου μου αδελφού ) το Νίκο Τσιφόρο...δεν ήξερα τίποτα-μα τίποτα γι΄αυτόν!..Ήταν που οι βδομαδιάτικες του τότε « Ρομάντζου » - « Ιστορίες που γράφει η ζωή » - με φέραν σε πρώτη γνωριμία μαζί του!..

''Κι έτσι που ο μύθος των Χριστουγέννων έγινε δίσκος τουρισμού, ζωγραφική σε λαϊκή αγορά, σύνθημα αυτοκόλλητο σε πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ ..........

Μάνος Χατζιδάκις:

''Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ” τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις -πλην ανατολικών- και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ” ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι αμεριμνησία.

Ούτε για τα παιδιά δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ένα σπίτι που τις μέρες αυτές δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση — ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που

"Ταράτσεν πάρτι":

"Ταράτσεν πάρτι": (απο διήγημα του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά για την μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944): "Η μέρα είναι λαμπρή. Κάτω απ’ το σπίτι μου συμβαίνουν πράγματα περίεργα. Στέκομαι στο παράθυρο και βλέπω πολλά παιδιά με όπλα κι έναν που φαίνεται αρχηγός τους να τους λέη: "Ακούστε συναγωνιστές. Εσείς θα ακροβολιστήτε εδώ..οι άλλοι εκεί. Εσείς οι δέκα πιάστε αμέσως εκείνη την ταράτσα. Αν οι Εγγλέζοι δεν χτυπήσουν, δεν θα ρίξετε. Αν σας χτυπήσουν, βαράτε στο ψαχνό. Πάρτε πυρομαχικά! Ο αρχηγός δείχνει την δική μου ταράτσα κι εξηγεί στα παιδιά πώς να ταμπουρωθούν. Αρχίζω να μην αισθάνωμαι καλά γιατί απ’ όσα αντιλαμβάνομαι πρόκειται να συμβούν τα εξής ευχάριστα: Σε 5 λεπτά θα έχω πάνω απ’ το κεφάλι μου μια ομάδα με ντουφέκια, ένα πολυβόλο και

''Η θρησκεία του Κεφαλαίου''

Αυτά έγραφε ο Πωλ Λαφάργκ το μακρινό 1887:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.

Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;

Α: Ο πατέρας μου ήταν μισθωτός, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππους μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομαζόταν Φτώχεια.

Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις;

Α: Έρχομαι από τη Φτώχεια και πηγαίνω στην Εξαθλίωση, περνώντας από το νοσοκομείο, όπου το κορμί μου θα χρησιμεύσει για πειράματα στα καινούργια σας φάρμακα και για τις έρευνες των γιατρών που περιθάλπουν τους προνομιούχους του Κεφαλαίου.

Ε: Πού γεννήθηκες;

Α: Σε μια σοφίτα, κάτω από την στέγη του σπιτιού που έχτισε ο πατέρας μου και οι συνάδελφοί