ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΙ ΕΛΕΝΗ

• Η Ελένη μαζί με τον Πάρη. Πίνακας του Ζακ-Λουί Νταβίντ.
• 
  
• Δημιουργήθηκε: 1788

Ρούπερτ Μπρουκ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΙ ΕΛΕΝΗ

Ι

Μες απ’ τα ερείπια της Τροίας μπήκε ο Μενέλαος

                           αλαφιασμένος

Στο παλάτι του Πριάμου, κρατώντας το σπαθί στο χέρι,

Να χορτάσει, πάνω στην άπιστη την πόρνη, δέκα χρόνων μίσος

Και την τιμή του βασιλιά. Δρασκελώντας ματωμένα πτώματα,

μες από καπνούς και ουρλιαχτά κι από ήσυχους διαδρόμους

φτάνει εντέλει μπρος την κάμαρη που στα ενδότερα βρισκόταν.

Το σπαθί ψηλά κραδαίνει και χτυπά στην τρυφηλή

και σκοτεινή παστάδα, λάμποντας σαν θεός!

Ψηλά καθόταν εκθαμβωτική η Ελένη, ήρεμη και μόνη.

Είχε λησμονήσει πως ήταν τόσο όμορφη κι ωραία,

Και πως ο λαιμός της λύγιζε με τέτοια χάρη·

Ένοιωθε κουρασμένος. Πέταξε το σπαθί του πέρα,

Και της φίλησε τα πόδια, και γονάτισε εκεί μπροστά της,

Ο ιδανικός Ιππότης μπρος στην τέλεια Βασίλισσα.

ΙΙ

Προτομή της Ελένης από τον Αντόνιο Κανόβα.

Μέχρις εδώ ο ποιητής. Πώς θα μπορούσε να μαντέψει

Το ταξίδι στην πατρίδα, τη μακρά συζυγική ζωή;

Δεν σας λέει πως η εκθαμβωτική Ελένη γεννώντας

Ρούπερτ Τσώνερ Μπρουκ 2 «Αιώνια Ποίηση»

Αιώνιας Ποίηση

ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας είναι μιά ρωγμή στον τοίχο, μια παραβιασμένη

Πύλη, που όταν μπαίνει μέσα εκεί, δεν ξαναφεύγει·

Ο έρωτας ξεπουλάει τ’ οχυρό της περήφανης καρδιάς

Στη Μοίρα. Ένοιωσαν ντροπιασμένοι αυτοί που αγαπούν

Μα δεν αγαπήθηκαν καθόλου. Και τότε ακόμα, όταν δυό

Στόματα, το ένα για τ’ άλλο διψασμένα, σβήσουν τη δίψα τους,

Ο σπαραγμός τους έχει ξεχαστεί, και η κραυγή των εύπιστων

Καρδιών στον ουρανό σιγήσει, – άλλο δεν έχουν, παρά

                                να πάρουν

Αγκαλιά τα φτωχικά τους όνειρα, και να ξαπλώσει ο καθένας

Χωριστά με το δικό του φάντασμα στη μοναξιά της δικής του

                                       νύχτας.

Κάποιοι περνούν τη νύχτα αυτή μαζί. Μα ξέρουνε αυτοί,

                                   ο έρωτας

Με τον καιρό ψυχραίνει, γίνεται πληκτικό και ψεύτικο αυτό

Που πριν ήταν γλυκό, ως επί το πλείστον, ψέμα.

Η έκπληξη δεν έρχεται στο χέρι πια ούτε στον ώμο,

Αλλά θαμπώνει κι από φιλί σε φίλημα αργοπεθαίνει.

Όλ’ αυτά είναι έρωτας· κι όλος ο έρωτας αυτό είναι μόνο.

Πολύ κοντά στα δυο μουσεία της Σκύρου βόρεια του Χωριού, βρίσκεται το άγαλμα, η «Αιώνια Ποίηση», αφιερωμένο στον Άγγλο φιλέλληνα ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ. Τον Φεβρουάριο του 1915,ο ποιητής, σε ηλικία 28 ετών άφησε την τελευταία του πνοή πλέοντας με μοίρα του Αγγλικού στόλου για την επιχείρηση των Δαρδανελίων
Όταν το πλοίο του πέρασε από το Σούνιο γεμάτος συγκίνηση είχε φωνάξει: «Και τώρα που της Αττικής είδα το άγιο χώμα, ας πεθάνω».Το όλο έργο φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Μ. Τόμπρο, ο οποίος όπως λέγεται, είχε σαν μοντέλο τον Αλέξανδρο Ιόλα, ένα νέο έφηβο, ώραίο και ανερχόμενο τότε χορευτή.

Ρούπερτ Τσώνερ Μπρουκ 1

Ποιητής, ακαδημαϊκός, υπέρμαχος του κινήματος του Αισθητισμού και στρατιώτης, ο Ρούπερτ Μπρουκ ήταν ένα ενεργό κράμα των τάσεων που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Γιος του Ουΐλλιαμ Πάρκερ Μπρουκ και της Ρούθ Μα ίρη Κότεριλ, γεννήθηκε το 1887 στο Ράγκμπυ της