ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

Το Gemini είπε

Μια σπάνια φωτογραφική μαρτυρία από το 1927, που αποτυπώνει το τέλος μιας εποχής για την ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Η εικόνα δείχνει τη στιγμή που ο «εξωτικός» χαρακτήρας της Αθήνας θυσιάζεται στον βωμό του εκσυγχρονισμού και της αστικής ανάπτυξης.

ΜΑΡΙΑΓΕ GREC A ATHENES (ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)

Το Gemini είπε

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: LOUIS DUPRE

Η εξαιρετική αυτή λιθογραφία του LOUIS DUPRE, προερχόμενη από το μνημειώδες λεύκωμά του "VOYAGE A ATHENES ET CONSTANTINOPLE" (Παρίσι, 1825), αποτυπώνει

ΤΟ "ΟΜΟΡΦΟ"

Είχε κάνει το ντεμπούτο του ως καφέ και ζαχαροπλαστείο, όπως και παρέμεινε μέχρι το 1983.

.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τη συνέχεια της ιστορίας μέσα από αυτές τις δύο εικόνες. 

Η Εξέλιξη στον Χρόνο

Ενώ η πρώτη φωτογραφία του 1930 μας μετέφερε σε μια εποχή με χωμάτινους δρόμους και πέτρινους τοίχους κάτω από έναν γυμνό Λυκαβηττό, η σημερινή εικόνα αντικατοπτρίζει την αστική εξέλιξη της

ΧΑΣΙΑ

ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΣΤΗ ΧΑΣΙΑ (1929)

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΦΙΑΔΑΚΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ΕΛΙΑ)

Στο κέντρο της σύνθεσης, δύο γυναίκες, ντυμένες με τις παραδοσιακές σκουρόχρωμες ενδυμασίες της εποχής, στέκονται πάνω στην υπερυψωμένη τσιμεντένια βάση του πηγαδιού. Με κινήσεις συντονισμένες και δουλεμένες από την επανάληψη, τραβούν το νερό από τα σπλάχνα της γης. Η μία εξ αυτών σκύβει

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥ (1920)

 

 Σε αυτή τη μνημειώδη φωτογραφία του 1920, ο φακός απαθανατίζει μια εμβληματική μορφή της παλαιάς Αθήνας. Πρόκειται για τον φύλακα του Παναθηναϊκού Σταδίου, ο οποίος ποζάρει με απαράμιλλη περηφάνια μπροστά από την Πύλη του Αδριανού. Ο γέροντας φορά την πλήρη ευζωνική στολή, ενώ στα μανίκια της κεντημένης φέρμελης διακρίνονται καθαρά τα διακριτικά του επιλοχία, μαρτυρώντας το

στρατιωτικό του παρελθόν και το ήθος που τον διακρίνει. Με το ξίφος στη μέση και τα χέρια ακουμπισμένα στους γοφούς, η παρουσία του επιβάλλεται στον χώρο. Το κάδρο της Πύλης λειτουργεί ως πύλη στον χρόνο: μέσα από το άνοιγμα της καμάρας διακρίνεται το Μνημείο του Λυσικράτους (το γνωστό «Φανάρι του Διογένη») και στο βάθος τα τείχη της Ακρόπολης. Η λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής, με το κάρο και το άλογο που διασχίζουν τον δρόμο, έρχεται σε δημιουργική αντίθεση με τη στατική, σχεδόν άγαλματινή μορφή του επιλοχία-φύλακα. Η φωτογραφία αυτή, πέρα από την καλλιτεχνική της αξία, αποτελεί ένα ζωντανό ιστορικό τεκμήριο για τους ανθρώπους που υπηρετούσαν τα μνημεία της πόλης, διατηρώντας ζωντανή την παράδοση στις αρχές του 20ού αιώνα. 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "PEOPLE OF ALL NATIONS" ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΗΓΗΣ: C. UCHTER KNOX (ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, 1856-1933)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΑΘΗΝΩΝ – ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Η ιστορία του αστικού σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς συνδέεται άρρηκτα με τα γεγονότα και συμβάντα της νεότερης ιστορίας μας. Πριν ενάμιση αιώνα, το 1869, κατασκευάζεται η Γραμμή Κηφισιά – Πειραιάς, καθιστώντας τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο το πλέον αγαπημένο και αξιόπιστο μέσο μαζικής μεταφοράς. Από τον Φεβρουάριο του 1869, όταν πανηγυρικά εγκαινιάστηκε η λειτουργία του ως

ΘΗΣΕΙΟ, 1917: Η ΠΙΑΤΣΑ ΤΩΝ ΑΡΑΜΠΑΔΩΝ

Στην καρδιά της Αθήνας του 1917, η οδός Αγίων Ασωμάτων στο ΘΗΣΕΙΟ σφύζει από ζωή, αλλά με έναν ρυθμό που σήμερα φαντάζει νοσταλγικός και μακρινός. Η φωτογραφία αποτυπώνει την καθημερινότητα δίπλα στον σταθμό του τρένου, εκεί όπου οι αραμπάδες —τα «ταξί» της εποχής— περίμεναν υπομονετικά τους επιβάτες τους.

---

Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ

Το σκηνικό κυριαρχείται από τα αμαξάκια και τα άλογα, που αποτελούσαν το κύριο μέσο μεταφοράς στην πόλη. Οι αραμπάδες είναι παρατεταγμένοι στην πιάτσα, έτοιμοι να μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα στα χωμάτινα σοκάκια της παλιάς Αθήνας. Οι αμαξάδες, φιγούρες γνώριμες και απαραίτητες για την κίνηση της πρωτεύουσας, φροντίζουν τα ζώα τους εν αναμονή της επόμενης διαδρομής.

ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

• Ο ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ: Στο βάθος της εικόνας δεσπόζει ο βυζαντινός Ναός των Αγίων Ασωμάτων, ένα τοπόσημο που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν της περιοχής.

• Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ: Τα κτίρια που περιβάλλουν την πλατεία και τον σταθμό διακρίνονται για την απλότητα και την κλασική αθηναϊκή αρχιτεκτονική των αρχών του 20ού αιώνα, πριν η ασφαλτόστρωση και η έντονη ανοικοδόμηση αλλάξουν οριστικά το πρόσωπο του Θησείου.

Η εικόνα αυτή αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο μιας Αθήνας που μεταβαίνει από την παραδοσιακή εποχή στον μοντερνισμό, διατηρώντας ακόμα την αυθεντικότητα της γειτονιάς και την εξάρτηση από τη δύναμη των ζώων για τις καθημερινές μετακινήσεις.

Η φωτογραφία αυτή, που απεικονίζει την πιάτσα των αραμπάδων στο Θησείο το 1917, ανήκει στο πλούσιο αρχείο του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΥΛΙΔΗΣ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους του φωτορεπορτάζ στην Ελλάδα. Με τον φακό του κατέγραψε με μοναδική λεπτομέρεια την καθημερινή ζωή, τις κοινωνικές αλλαγές και τα ιστορικά γεγονότα της Αθήνας κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο αποτελεί μέρος της συλλογής του που σήμερα φυλάσσεται στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, το οποίο διασώζει χιλιάδες αρνητικά του δημιουργού, προσφέροντάς μας μια πολύτιμη ματιά στην ατμόσφαιρα της παλιάς πόλης. 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ε. ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΣ

 Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας από αυτή τη «πειραγμένη» φωτογραφία που έγινε viral και μας έδωσε την αφορμή να ανακαλύψουμε τον πραγματικό πρωτοπόρο της αθηναϊκής ομορφιάς.

ΜΕΡΟΣ 1ο: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ "ΤΡΕΛΑΝΕ" ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Όλοι έχουμε δει αυτή την εικόνα: Μια παλιά πρόσοψη καταστήματος στη Στοά Αρσακείου με την επιγραφή «Δ. ΠΟΥΤΣΑΡΑΚΟΣ» και το ερώτημα «Άσπρισαν τα μαλλιά σας;». Αν και το διαδίκτυο τη λάτρεψε για το προφανές λογοπαίγνιο με τη σύγχρονη αργκό, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και εξίσου εντυπωσιακή.

Η φωτογραφία είναι προϊόν επεξεργασίας (photoshop). Το πραγματικό όνομα ήταν ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ε. ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΣ. Ένα και μόνο γράμμα («Μ») αρκούσε για να μετατρέψει έναν σοβαρό επιχειρηματία του 1900 σε σύγχρονο meme!

ΜΕΡΟΣ 2ο: Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ε. ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΣ

ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΑΜΑΛΙΑΣ (ΑΘΗΝΑ, 1847)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: PHILIBERT PERRAUD

Μια σπάνια και ιστορική απεικόνιση των γυναικών που πλαισίωναν την αυλή της Βασίλισσας Αμαλίας στην Αθήνα του 1847. Η φωτογραφία λήφθηκε από τον PHILIBERT PERRAUD (γεν. 8.8.1815 – † μετά το 1863), ο οποίος έδρασε στην Ελλάδα από τα τέλη Νοεμβρίου του 1846 έως τον Μάρτιο του 1847.

ΔΑΦΝΙ

ΔΑΦΝΗ, ΜΑΪΟΣ 1936: ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του LUCIANO MORPURGO, που τραβήχτηκε τον Μάιο του 1936 στο ΔΑΦΝΙ, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε μια σκηνή καθημερινής παιδικής αθωότητας και μόχθου. Στο κέντρο της σύνθεσης, ένα μικρό κορίτσι στέκεται δίπλα σε δύο μεταλλικούς κουβάδες, έχοντας μόλις πάρει νερό από την πηγή. Το

ΠΟΔΟΝΗΦΤΗΣ

Ο ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ είναι ένα από τα ιστορικότερα ρέματα της Αττικής, ένας φυσικός αγωγός που για αιώνες διαμόρφωνε το τοπίο στα βορειοανατολικά προάστια της Αθήνας. Το όνομά του, μάλιστα, είναι ιδιαίτερα γλαφυρό: προέρχεται από το γεγονός ότι το νερό του ήταν τόσο λίγο και ρηχό σε ορισμένα σημεία, που επέτρεπε στους περαστικούς απλώς να «νίβουν» (να πλένουν) τα πόδια τους. Ας δούμε την πορεία του μέσα στον χρόνο και στον χώρο: ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕ; (ΟΙ ΠΗΓΕΣ) Ο Ποδονίφτης πηγάζει από τις νότιες πλαγιές του ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΥ ΟΡΟΥΣ. Οι κύριοι κλάδοι του ξεκινούν από την περιοχή της Πεντέλης και των Βριλησσίων. Καθώς κατηφορίζει, ενισχύεται από τη γνωστή ΡΕΜΑΤΙΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, η οποία αποτελεί τον κεντρικό του τροφοδότη. ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΓΕ; Στην αρχική του, φυσική μορφή, ο Ποδονίφτης διέσχιζε μια τεράστια έκταση: Ξεκινούσε από το ΧΑΛΑΝΔΡΙ (όπου είδαμε και τις φωτογραφίες του 1920). Περνούσε από τη ΦΙΛΟΘΕΗ και την ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ (Νέα Ιωνία). Διέσχιζε τη ΝΕΑ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ και τα ΠΑΤΗΣΙΑ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κατέληγε στον ΚΗΦΙΣΟ ΠΟΤΑΜΟ, όντας ένας από τους σημαντικότερους παραποτάμους του. Μαζί με τον Κηφισό, τα νερά του έφταναν τελικά στον Φαληρικό Όρμο. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; (Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ) Η εικόνα του Ποδονίφτη σήμερα είναι δραματικά διαφορετική από εκείνη του Χαράλαμπου Γκούβα: ΥΠΟΓΕΙΟΠΟΙΗΣΗ: Το μεγαλύτερο μέρος του ρέματος έχει μπαζωθεί ή εγκιβωτιστεί (έχει κλειστεί σε τσιμεντένιους αγωγούς) κάτω από δρόμους και πολυκατοικίες κατά τις δεκαετίες του '50, '60 και '70. ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ: Σήμερα, ο Ποδονίφτης παραμένει «ζωντανός» και ορατός μόνο σε λίγα σημεία: Στη ΡΕΜΑΤΙΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, όπου αποτελεί έναν προστατευμένο πνεύμονα πρασίνου. Σε ένα μικρό τμήμα στη ΦΙΛΟΘΕΗ. Σε ένα τμήμα περίπου 1,5 χιλιομέτρου στα σύνορα ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ και ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ (περιοχή Περισσού), το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ: Πολλές σύγχρονες οδοί έχουν κατασκευαστεί ακριβώς πάνω από την παλιά του κοίτη. Για παράδειγμα, η οδός που φέρει το όνομά του στη Νέα Χαλκηδόνα μαρτυρά την υπόγεια παρουσία του. ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: Παρά την υπογειοποίηση, ο Ποδονίφτης παραμένει ενεργός υδρολογικά. Σε περιπτώσεις έντονων βροχοπτώσεων, το ρέμα «θυμάται» την παλιά του κοίτη, γεγονός που συχνά προκαλεί πλημμυρικά φαινόμενα στις περιοχές από όπου διέρχεται υπογείως. ΧΑΛΑΝΔΡΙ 1920: ΑΝΑΨΥΧΗ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΝΗΦΤΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΟΥΒΑΣ

Στην κορυφή αυτής της σπάνιας καρτ-ποστάλ, η λεζάντα «ΕΞΟΧΑΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΝ. Η

ΑΘΗΝΑ: ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΥΛΙΔΗΣ

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ ΑΕ - ΜΟΥΣΕΙΟ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Στην ασπρόμαυρη αυτή λήψη του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ, μεταφερόμαστε σε μια γειτονιά της Αθήνας κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Καθαρής Δευτέρας. Η εικόνα αποτελεί ένα ζωντανό τεκμήριο των λαϊκών εθίμων και της κοινωνικής ζωής στα μέσα του 20ού αιώνα.

ΑΘΗΝΑ. ΟΜΑΔΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ

Η περίοδος του Μεσοπολέμου στην Αθήνα, και ειδικότερα η δεκαετία του 1920 στην οποία τοποθετείται η φωτογραφία του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ, χαρακτηρίζεται από μια έντονη προσπάθεια κοινωνικής και αστικής ανασυγκρότησης. Ο ομαδικός γάμος στο ΖΑΠΠΕΙΟ δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική τελετή, αλλά ένα κορυφαίο κοινωνικό γεγονός με βαθύτερες προεκτάσεις. 

ΜΑΡΟΥΣΙ 1930: ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΒΗ

Στη φωτογραφία αυτή, που χρονολογείται γύρω στο 1930, βλέπουμε ένα από τα πρώτα οχήματα διανομής της εταιρείας αναψυκτικών ΗΒΗ. Η εταιρεία είχε ιδρυθεί μόλις λίγα χρόνια πριν, το 1926, από τον ΝΙΚΟ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ, ο οποίος αγόρασε ένα μικρό εργοστάσιο αναψυκτικών στο ΜΑΡΟΥΣΙ και το

ΑΘΗΝΑ 1930: Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΥ ΑΓΟΡΑΣ

Το Gemini είπε

ΑΘΗΝΑ 1930: Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΥ ΑΓΟΡΑΣ

Η Βαρβάκειος Αγορά το 1930 αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο της αθηναϊκής καθημερινότητας, έχοντας ήδη διανύσει δεκαετίες ιστορίας ως το κεντρικό σημείο εφοδιασμού της πρωτεύουσας. Στη φωτογραφία, η οδός Αθηνάς σφύζει από ζωή, αποτυπώνοντας την αυθεντική ατμόσφαιρα μιας εποχής όπου η προσωπική επαφή και το μεράκι του επαγγελματία ήταν στο επίκεντρο.

ΠΑΓΚΡΑΤΙ 1931: Η ΟΔΟΣ ΑΣΤΥΔΑΜΑΝΤΟΣ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ

Στην οδό ΑΣΤΥΔΑΜΑΝΤΟΣ στο ΠΑΓΚΡΑΤΙ του 1931, η εικόνα της καθημερινότητας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις δυσκολίες των υποδομών και τη λάσπη που κυριαρχούσε μετά από κάθε βροχή. Η φωτογραφία αποκαλύπτει έναν δρόμο γεμάτο βαθιές λούμπες και λιμνάζοντα νερά, μαρτυρώντας τις συνθήκες μιας εποχής όπου η ασφαλτόστρωση ήταν ακόμα πολυτέλεια για τις γειτονιές της Αθήνας. Το να επιστρέφει κανείς στο σπίτι του με τα παπούτσια βουτηγμένα στη λάσπη ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Τα Σανδαλοποιεία στο Μοναστηράκι

Η φωτογραφία αυτή του Fred Boissonas από το 1920 αποτελεί ένα σπάνιο παράθυρο στην καθημερινή ζωή και το εμπόριο της Αθήνας του μεσοπολέμου. Το Μοναστηράκι ήταν ήδη από τότε το κέντρο της βιοτεχνικής δραστηριότητας, με εξειδικευμένες γειτονιές για κάθε συντεχνία.

Ιστορικό Πλαίσιο & Παρατήρηση

Στην εικόνα βλέπουμε την παραδοσιακή δομή των καταστημάτων της εποχής, όπου ο χώρος εργασίας και ο χώρος πώλησης ταυτίζονταν.

• Τα Σανδαλοποιεία: Τα καταστήματα αυτά δεν ήταν απλώς σημεία πώλησης, αλλά εργαστήρια. Παρατηρήστε τα δεκάδες ζευγάρια παπούτσια και σανδάλια που κρέμονται στην είσοδο, χρησιμεύοντας ταυτόχρονα ως εμπορεύματα και ως διαφήμιση της τέχνης του μάστορα.

ΟΔΟΣ ΣΑΡΡΗ: Η ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΡΟΜΟΥ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η οδός Σαρρή πήρε το όνομά της από τον Νικόλαο Σαρρή, Αθηναίο οπλαρχηγό και αγωνιστή του 1821. Πολέμησε στο πλευρό του Οδυσσέα Ανδρούτσου και δολοφονήθηκε στην Ακρόπολη το 1823 με διαταγή του φρούραρχου Γιάννη Γκούρα.

Η οδός Σαρρή δεν είναι ένας τυχαίος δρόμος. Είναι το δυτικό σύνορο που οριοθετεί την περιοχή του Ψυρρή, ξεκινώντας από την οδό Αριστοφάνους και καταλήγοντας στην πλατεία Αγίων Ασωμάτων. Μια διαδρομή πέντε λεπτών που συμπυκνώνει την ιστορία της Αθήνας από την εποχή της Επανάστασης μέχρι τη σύγχρονη καλλιτεχνική αναγέννηση.

Ο Μόχθος του 1917 μέσα από τον φακό του Πουλίδη

Στη σπάνια φωτογραφία του Πέτρου Πουλίδη (περ. 1917), η διασταύρωση της Σαρρή με την Αγίων Αναργύρων μας αποκαλύπτει την καθημερινότητα μιας Αθήνας που κινούνταν με υποζύγια. Ο

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ (1937)

Μια σπάνια αναδρομή στο 1937, στο σημείο όπου διασταυρώνονται δύο από τις πιο κεντρικές αρτηρίες της Αθήνας, οι λεωφόροι Βασιλίσσης Σοφίας και Αλεξάνδρας. Η εικόνα αποτυπώνει την καθημερινότητα μιας άλλης εποχής στους Αμπελόκηπους, με το τραμ να διασχίζει τον δρόμο και τα παραδοσιακά

Η ΝΕΑ ΑΝΑΤΟΛΗ - ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΗΓΗ: Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Η φωτογραφία αυτή αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο από τη συνοικία «Νέα Ανατολή», η οποία βρισκόταν στο σημείο όπου σήμερα υψώνεται το μέγαρο της ΓΑΔΑ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Η εικόνα αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο τις συνθήκες διαβίωσης και την οργάνωση του χώρου σε μια περιοχή που καθόρισε την κοινωνική ιστορία της Αθήνας.