ΟΙ ΑΥΛΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ: ΜΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Η ΦΛΟΓΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: ΑΠΟ ΤΟΝ JACOB SPON ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ

Η ελληνική φλογέρα δεν είναι απλώς ένα μουσικό όργανο, αλλά ένα αντικείμενο που ενώνει τη φύση, τη θρησκεία και την τέχνη. Οι πληροφορίες που διασώζονται συνδυάζουν τις παρατηρήσεις των πρώτων περιηγητών με τις προφορικές παραδόσεις των Ελλήνων βοσκών. 1. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ JACOB SPON (1675-1676) Στο βιβλίο του «VOYAGE D'ITALIE, DE DALMATIE, DE GRÈCE ET DU LEVANT» (Τόμος Ι, σελ. 263-264), ο Γάλλος περιηγητής καταγράφει την πρώτη συστηματική αναφορά στην κατασκευή αυλών από οστά στην Ελλάδα. Το Πρωτότυπο Κείμενο: «...leurs flûtes, dont les plus communes sont de roseau : mais ils en font aussi d’os d'ailes de pélicans, ou d'autres grands

oiseaux, qu'ils font blanchir & polir fort proprement...» Η Σημασία της Αναφοράς: Ο Spon εντυπωσιάζεται από την ικανότητα των νησιωτών και των βοσκών να μετατρέπουν τα οστά των φτερών του πελεκάνου σε όργανα που «λευκαίνουν και γυαλίζουν με μεγάλη επιμέλεια». Μας μεταφέρει την εικόνα μιας Ελλάδας όπου η μουσική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής επιβίωσης στην ύπαιθρο. https://archive.org/.../voyageditalie.../page/36/mode/2up... 2. Η ΛΑΪΚΗ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ Ενώ ο Spon εστιάζει στην εξωτερική εμφάνιση, η

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ CHARLES BAUDELAIRE ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο CHARLES BAUDELAIRE (1821-1867) δεν υπήρξε απλώς ένας ποιητής, αλλά ο αρχιτέκτονας της μοντέρνας ευαισθησίας. Το έργο του, με επίκεντρο τη συλλογή ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (LES FLEURS DU MAL), αποτέλεσε μια βίαιη ρήξη με τον ρομαντισμό της εποχής του, εισάγοντας τη μουσικότητα του «καταραμένου», του περιθωριακού και του σκοτεινού. Η επιρροή του στη μουσική του 20ού αιώνα είναι δομική, καθώς έδωσε το δικαίωμα στους δημιουργούς να αναζητήσουν την ομορφιά ακόμα και μέσα στη σήψη. Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗΣ: LÉO FERRÉ Το 1967, ο LÉO FERRÉ κυκλοφορεί τον διπλό δίσκο LÉO FERRÉ CHANTE BAUDELAIRE, ο οποίος θεωρείται η κορυφαία στιγμή συνάντησης της γαλλικής σχολής του τραγουδιού (Chanson) με την υψηλή ποίηση. Ο FERRÉ δεν «ντύνει» απλώς τους στίχους με μουσική· τους ερμηνεύει με μια σχεδόν ιερή αγωνία. Στο ποίημα LA BEAUTÉ (Η ΟΜΟΡΦΙΑ), η μουσική υπογραμμίζει την ακινησία της ομορφιάς που μοιάζει με «πέτρινο όνειρο», μια ομορφιά που είναι ταυτόχρονα θείο δώρο και κατάρα. Στον ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ (L'ALBATROS), ο FERRÉ χρησιμοποιεί τη φωνή του για να περιγράψει την τραγωδία του ποιητή: έναν βασιλιά των αιθέρων που, όταν βρεθεί στη γη ανάμεσα στους κοινούς ανθρώπους, γίνεται δυσκίνητος και αντικείμενο χλευασμού. Η ΜΠΩΝΤΛΕΡΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟ ROCK Πέρα από την απευθείας μελοποίηση, ο BAUDELAIRE επηρέασε το Rock 'n' Roll μέσω της έννοιας του Dandy. Ο Dandy είναι ο καλλιτέχνης που, παρά την εσωτερική του απόγνωση (το περίφημο Spleen), διατηρεί μια ακραία κομψότητα και απάθεια. Αυτή η στάση υιοθετήθηκε από είδωλα όπως ο MICK JAGGER και ο DAVID BOWIE, μετατρέποντας τη σκηνική παρουσία σε μια πράξη μπωντλερικής πρόκλησης. Η θεματική των «Ανθέων του Κακού» —ο ερωτισμός, οι παραισθήσεις και η αστική μοναξιά— αποτέλεσε το θεμέλιο για τη σκοτεινή πλευρά της ψuχεδέλειας και του μεταγενέστερου Punk και Gothic κινήματος.

Ο ΕΚΛΕΠΤΥΣΜΕΝΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ BULGAKOV, BAUDELAIRE ΚΑΙ ROLLING STONES

 

 

 Το τραγούδι SYMPATHY FOR THE DEVIL των ROLLING STONES (1968) δεν είναι ένας απλός ροκ ύμνος, αλλά ένα σύνθετο λογοτεχνικό μωσαϊκό. Η γέννησή του οφείλεται στην τυχαία αλλά μοιραία επαφή του MICK JAGGER με το απαγορευμένο αριστούργημα του MIKHAIL BULGAKOV, Ο ΜΑΪΣΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, αλλά και στην βαθιά επιρροή της μπωντλερικής αισθητικής. Ο WOLAND ΩΣ

SYMPATHY FOR THE DEVIL (JAGGER / RICHARDS) Please allow me to introduce myself I'm a man of wealth and taste I've been around for a long, long years Stole many a man's soul and faith I was 'round when Jesus Christ Had his moment of doubt and pain Made damn sure that Pilate Washed his hands and sealed his fate Pleased to meet you Hope you guess my name But what's puzzling you Is the nature of my game I stuck around St. Petersburg When I saw it was a time for a change Killed the Tsar and his ministers Anastasia screamed in vain I rode a tank Held a general's rank When the blitzkrieg raged And the bodies stank Pleased to meet you Hope you guess my name, oh yeah Ah, what's puzzling you Is the nature of my game, oh yeah I watched with glee While your kings and queens Fought for ten decades For the gods they made I shouted out, "Who killed the Kennedys?" When after all It was you and me Let me please introduce myself I'm a man of wealth and taste And I laid traps for troubadours Who get killed before they reached Bombay Pleased to meet you Hope you guessed my name, oh yeah But what's puzzling you Is the nature of my game, oh yeah, get down, baby Just as every cop is a criminal And all the sinners saints As heads is tails Just call me Lucifer 'Cause I'm in need of some restraint So if you meet me Have some courtesy Have some sympathy, and some taste Use all your well-learned politesse Or I'll lay your soul to waste, um yeah Pleased to meet you Hope you guessed my name, um yeah But what's puzzling you Is the nature of my game, um mean it, get down

 

ΤΙΤΛΟΣ: Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ΛΥΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΫΠΕΡΒΑΣΗΣ

Πώς μπορεί μια πυκνή και συχνά παρεξηγημένη φιλοσοφία, όπως αυτή του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ, να τραγουδιέται σε πλατείες και να συγκινεί το κοινό ενός λαϊκού γλεντιού; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ και οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ προσέγγισαν το έργο του Γερμανού φιλοσόφου. Ο Αποστολάκης δεν μελοποίησε απλώς κείμενα, αλλά μετέφρασε αισθήματα, ντύνοντας τον «Ζαρατούστρα» με την τραχύτητα των βουνών και τη δύναμη της κρητικής παράδοσης. 

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΩΝ ΧΑΙΝΗΔΩΝ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

Στο μεταίχμιο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, εκεί που τα σύννεφα χαμηλώνουν και το ξεροβόρι δακρύζει, ο άνθρωπος καλείται να χορέψει με το «αστροπελέκι» της δικής του αλήθειας. Το τραγούδι αυτό δεν είναι απλώς ένας στίχος· είναι μια νιτσεϊκή κραυγή που αναζητά τον ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ μέσα από τη συντριβή των παλιών ειδώλων.

Όταν ο Ζαρατούστρα βγαίνει από τη σπηλιά του, δεν φέρνει παρηγοριά, αλλά την ευθύνη της ελευθερίας. Μας θυμίζει πως η «συμπόνια» μπορεί να γίνει φυλακή και πως ο μόνος δρόμος για τα αστέρια περνά από την περήφανη βουτιά στο γκρεμό. Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ που ξεπροβάλλει στο τέλος, είναι η ψυχή που τόλμησε να σπάσει το γκρίζο κουκούλι της υποκρισίας, αναζητώντας μια χαραυγή που ανήκει μόνο στους τολμηρούς, τους τρελούς και τα παιδιά.

Εχαμηλώσανε τα σύννεφα στα όρη
και δακρυσμένο σεργιανά το ξεροβόρι
ούτε ξερό δεντρί δε βρίσκεται παρέκει
κι εγώ χορεύοντας καλώ τ’ αστροπελέκι.
Από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου
και φίδια μαύρα κυματίζουν στα μαλλιά μου
μ’ άγρια νύχια ξύνω της ψευτιάς τα λούστρα
εγώ ‘μαι ο μέγας ο προφήτης Ζαρατούστρα.
Πεταλούδα, πεταλούδα χόρεψε στον ουρανό
για να πάρει ο κόσμος χρώμα μες στο γκρίζο δειλινό
πέτα πεταλούδα
Τρέχει σαν δαίμονας ετούτος ο αιώνας
σκλήρυνε η πλάτη μου σαν καύκαλο χελώνας
κάποιος Θεός περνά χορδές, με κάνει λύρα
να τραγουδήσει τη μελλούμενη πλημμύρα
Μιαν ανεμόσκαλα κρατώ στα δυο μου χέρια
όποιοι τολμήσουνε θ’ αγγίξουνε τ’ αστέρια
κι όσοι νοιαστούνε για τη γη και τη σοδειά τους
σκλάβοι θα μείνουνε κι αυτοί και τα παιδιά τους
Πεταλούδα, πεταλούδα, ποιός αντέχει να σε δει
και στης ομορφιάς την πόρτα ποιός γυρίζει το κλειδί
πέτα πεταλούδα
Πες μου πώς θέλεις τον εχθρό σου ν’ αγαπήσεις
άμα το φίλο δεν μπορέσεις να μισήσεις
και πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια
αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια.
Ο δυνατός κολυμβητής να μη σε σκιάζει
μα του αδύναμου ο φόβος σε βουλιάζει
και διαλαλώ με του τελάλη τα πνεμόνια
υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια.
Πεταλούδα, πεταλούδα, στου ονείρου τα κλαδιά
που σ’ αγάπησαν με πάθος οι τρελοί και τα παιδιά
πέτα πεταλούδα
Έχω στο μέτωπο αγκάθινο στεφάνι
με κληματόβεργες πλεξούδα το ‘χω κάνει
σμίγει το αίμα κι ο χυμός απ’ το σταφύλι
σα δυο Θεοί, παλιοί εχθροι, να γίναν φίλοι
Θέλω το δάκρυ το στερνό μου να κυλήσει
πάνω στου κόσμου το κουκούλι, να ραγίσει
να βγει η λεύτερη ψυχή η πεταλούδα
σα χαραυγή μέσα απ’της νύχτας τα βελούδα
Πεταλούδα, πεταλούδα, άλλου κόσμου πεθυμιά
κει που ξένοιαστα τα λάφια παίζουνε στην ποταμιά
πέτα πεταλούδα

1. Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Ο Νίτσε χρησιμοποιεί τον Ζαρατούστρα ως το σύμβολο του ανθρώπου που αποσύρεται στα όρη για να βρει την αλήθεια, μακριά από την «αγέλη».

• Στο τραγούδι: «Από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου». Η σπηλιά και τα βουνά συμβολίζουν την πνευματική απομόνωση και την επαφή με τις πρωτόγονες, σκοτεινές δυνάμεις της φύσης (τα «φίδια στα μαλλιά»), που είναι απαραίτητες για τη γέννηση του νέου ανθρώπου.

2. Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ (ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝ)

Μια κεντρική νιτσεϊκή έννοια είναι η ένωση του διονυσιακού στοιχείου (πάθος, κρασί, έκσταση) με το απολλώνιο (τάξη, φως).

• Στο τραγούδι: «Σμίγει το αίμα κι ο χυμός απ’ το σταφύλι / σα δυο Θεοί, παλιοί εχθροί, να γίναν φίλοι». Εδώ περιγράφεται η συμφιλίωση των αντιθέτων. Το «αγκάθινο στεφάνι» από κληματόβεργες συνδέει το χριστιανικό μαρτύριο με τη διονυσιακή μέθη, προτείνοντας μια νέα ηθική.

3. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΤΟ

Ο Νίτσε θεωρούσε τον «οίκτο» (pity) ως μια αδυναμία που κρατά την ανθρωπότητα δέσμια της μετριότητας.

• Στο τραγούδι: «Υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια». Ο στίχος επιτίθεται στην παραδοσιακή ηθική, υποστηρίζοντας ότι η ψευτο-συμπόνια εμποδίζει τον άνθρωπο από το να εξελιχθεί σε ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ ($Übermensch$).

  

  Η εικόνα  αποδίδει τη δύναμη και τον συμβολισμό της μεταμόρφωσης.

  Μπορείς να παρατηρήσεις το αγκάθινο στεφάνι από κληματόβεργες, τη σύζευξη των αντιθέτων μέσω των σταγόνων αίματος και κρασιού, καθώς και τη γιγαντιαία πεταλούδα με τα «αστρικά» φτερά που ξεπροβάλλει προς τη χαραυγή, συμβολίζοντας την απελευθέρωση.

4. Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Στον Ζαρατούστρα, η ψυχή πρέπει να περάσει από στάδια (την καμήλα που υπομένει, το λιοντάρι που επαναστατεί) για να φτάσει στο «παιδί» – την απόλυτη ελευθερία και δημιουργία.

• Στο τραγούδι: Η «πεταλούδα» είναι το σύμβολο της λυτρωμένης ψυχής που σπάει το «κουκούλι» (τους κοινωνικούς και ηθικούς περιορισμούς) για να πετάξει προς το άπειρο. Είναι η «άλλου κόσμου πεθυμιά», η επιθυμία για μια ύπαρξη πέρα από το καλό και το κακό.

5. Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ

Ο Νίτσε έγραφε: «Πρέπει να έχεις χάος μέσα σου για να γεννήσεις ένα αστέρι που χορεύει».

• Στο τραγούδι: «Πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια / αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια». Η άνοδος απαιτεί την αποδοχή του κινδύνου και της πτώσης. Η «ανεμόσκαλα» προς τα αστέρια είναι ανοιχτή μόνο για όσους τολμούν να απαρνηθούν την ασφάλεια της «σοδειάς» και της γης.

---

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ	ΝΙΤΣΕΪΚΗ ΕΝΝΟΙΑ
Αγκάθινο στεφάνι από κλήμα	Σύνθεση Χριστιανισμού και Διονυσιασμού
Πεταλούδα	Η τελική μεταμόρφωση / Το Παιδί
Γκρεμός / Αστροπελέκι	Η επικίνδυνη πορεία προς την αυτογνωσία
Φόβος του αδύναμου	Η ηθική των δούλων που φθείρει τον δυνατό
Σκλάβοι της σοδειάς	Ο «Τελευταίος Άνθρωπος» (αυτός που κοιτάζει μόνο την άνεση)

Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΠΕΡΣΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ (ή Ζωροάστρης) υπήρξε μια εμβληματική μορφή της αρχαιότητας, ένας Πέρσης προφήτης και ιδρυτής του Ζωροαστρισμού. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη δυαρχική αντίληψη για τον κόσμο, περιγράφοντας τη συνεχή μάχη ανάμεσα στο Καλό (Φως) και το Κακό (Σκοτάδι). Αιώνες αργότερα, ο ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ «δανείζεται» αυτή τη μορφή για να γράψει το συγκλονιστικότερο ίσως έργο του, το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα». Η επιλογή δεν είναι τυχαία, αλλά βαθιά ειρωνική: Ο Νίτσε επιλέγει τον άνθρωπο που πρώτος χώρισε τον κόσμο σε «καλό» και «κακό», για να γίνει εκείνος που θα καταργήσει αυτές τις έννοιες και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα πέρα από τα δεσμά της παραδοσιακής ηθικής. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Στο τραγούδι των ΧΑΪΝΗΔΩΝ, ο Ζαρατούστρα δεν είναι μια ιστορική αναφορά, αλλά ένα σύμβολο πνευματικής επανάστασης. Η σύνδεσή του με τη φιλοσοφία του Νίτσε κωδικοποιείται στα εξής σημεία: Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ: Όπως ο νιτσεϊκός Ζαρατούστρα αποσύρεται στα βουνά για να βρει τη σοφία, έτσι και στο τραγούδι «από του δράκου τη σπηλιά βγαίνει η μιλιά μου». Είναι η φωνή εκείνου που έχει κατακτήσει την αλήθεια μέσα από τη μοναξιά και την αυτογνωσία. ΤΟ ΞΥΣΙΜΟ ΤΩΝ «ΛΟΥΣΤΡΩΝ»: Ο Ζαρατούστρα του Νίτσε μισεί την υποκρισία και τις «καθωσπρέπει» κοινωνικές συμβάσεις. Με «άγρια νύχια» ξύνει τα λούστρα της ψευτιάς, αποκαλύπτοντας την ωμή, αλλά αληθινή φύση της ύπαρξης. Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: Η πεταλούδα του τραγουδιού είναι η λυτρωμένη ψυχική κατάσταση που οραματίστηκε ο Νίτσε. Είναι ο άνθρωπος που έχει απαρνηθεί τον φόβο, έχει βουτήξει στον γκρεμό με περηφάνεια και έχει μεταμορφωθεί σε κάτι νέο, ελεύθερο και δημιουργικό. Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΟΙΚΤΟΥ: Η φράση «υποκρισία η βοήθεια κι η συμπόνια» απηχεί τη σκληρή κριτική του Νίτσε προς την «ηθική των δούλων», υποστηρίζοντας ότι ο αληθινός σεβασμός κερδίζεται μέσα από τη δύναμη και την αυτονομία, όχι μέσα από τον οίκτο που υποτιμά τον άλλον. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ» ΠΟΥ «ΚΟΥΜΠΩΝΟΥΝ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ Για τον κίνδυνο και το ύψος: «Ο άνθρωπος είναι ένα σχοινί τεντωμένο ανάμεσα στο κτήνος και τον Υπεράνθρωπο — ένα σχοινί πάνω από μια άβυσσο. Το να περάσεις απέναντι είναι επικίνδυνο...» (Αντιστοιχία: «Πώς ν’ ανοίξεις τα φτερά προς τα ουράνια / αν δε βουτήξεις στο γκρεμό με περηφάνεια») Για τη μεταμόρφωση: «Πρέπει να έχεις χάος μέσα σου για να μπορέσεις να γεννήσεις ένα αστέρι που χορεύει.» (Αντιστοιχία: «Κι εγώ χορεύοντας καλώ τ’ αστροπελέκι») Για την ελευθερία: «Θέλετε να πετάξετε ψηλά; Τότε πρέπει να μάθετε πρώτα να στέκεστε, να περπατάτε, να τρέχετε και να χορεύετε. Δεν μαθαίνει κανείς να πετάει πετώντας.» (Αντιστοιχία: «Να βγει η λεύτερη ψυχή η πεταλούδα») Το Gemini είπε Η επιτυχία του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ έγκειται στο γεγονός ότι δεν προσπάθησε να κάνει ένα «μάθημα φιλοσοφίας», αλλά μετέτρεψε την υπαρξιακή αγωνία του Νίτσε σε έναν διονυσιακό, λαϊκό χρησμό. Ακολουθεί η εισαγωγή για τη δημοσίευσή σου: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΟΡΟΣ: Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΙΤΣΕΪΚΟΣ ΛΥΡΙΣΜΟΣ Πώς μπορεί μια πυκνή, «δύσκολη» και συχνά παρεξηγημένη φιλοσοφία, όπως αυτή του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ, να τραγουδιέται σε πλατείες και να συγκινεί το κοινό ενός λαϊκού γλεντιού; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ και οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ προσέγγισαν το έργο του Γερμανού φιλοσόφου. Ο Αποστολάκης δεν μελοποίησε κείμενα, αλλά μετέφρασε αισθήματα. Πήρε τον «Ζαρατούστρα» και τον έντυσε με την τραχύτητα των βουνών και τη δύναμη της κρητικής παράδοσης. Κατάφερε να αποδείξει ότι οι έννοιες του «Υπερανθρώπου», της «αυτοϋπέρβασης» και του «γκρεμού» δεν ανήκουν μόνο στα σκονισμένα ράφια των βιβλιοθηκών, αλλά είναι βιώματα καθημερινά. Μέσα από τη μουσική του, η νιτσεϊκή θεωρία αποκτά σάρκα και οστά: Ο ρυθμός γίνεται ο χορός πάνω από την άβυσσο. Ο στίχος γίνεται το αγκάθινο στεφάνι που ανθίζει. Η ερμηνεία γίνεται η κραυγή της πεταλούδας που σπάει το κουκούλι της. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή τέχνη, όπως και η αληθινή φιλοσοφία, δεν σκοπεύει να μας καθησυχάσει, αλλά να μας «ξυπνήσει», καλώντας μας να γίνουμε οι δημιουργοί της δικής μας μοίρας.

Η ΣΦΙΓΓΑ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ

Η ΣΦΙΓΓΑ

ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ

Κατά τη διάρκεια της τρομερής βασιλείας της χολέρας στη Νέα Υόρκη, είχα αποδεχτεί την πρόσκληση ενός συγγενή μου να περάσω δεκαπέντε ημέρες μαζί του στη δροσιά και την απομόνωση ενός cottage orné στις όχθες του ποταμού Χάντσον. Είχαμε εκεί μαζί μας όλα τα συνήθη μέσα αναψυχής του καλοκαιριού: περιπάτους στο δάσος, βαρκάδες, ψάρεμα, διάβασμα και μουσική. Ωστόσο, η τρομερή κατάσταση της πόλης που αφήσαμε πίσω μας εισέβαλλε συχνά στις σκέψεις μας. Κάθε αύρα από το νότο φαινόταν να μεταφέρει τη μυρωδιά του θανάτου. Οι ειδήσεις για την απώλεια κάποιου φίλου έφταναν καθημερινά,