Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ CHARLES BAUDELAIRE ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο CHARLES BAUDELAIRE (1821-1867) δεν υπήρξε απλώς ένας ποιητής, αλλά ο αρχιτέκτονας της μοντέρνας ευαισθησίας. Το έργο του, με επίκεντρο τη συλλογή ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (LES FLEURS DU MAL), αποτέλεσε μια βίαιη ρήξη με τον ρομαντισμό της εποχής του, εισάγοντας τη μουσικότητα του «καταραμένου», του περιθωριακού και του σκοτεινού. Η επιρροή του στη μουσική του 20ού αιώνα είναι δομική, καθώς έδωσε το δικαίωμα στους δημιουργούς να αναζητήσουν την ομορφιά ακόμα και μέσα στη σήψη. Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗΣ: LÉO FERRÉ Το 1967, ο LÉO FERRÉ κυκλοφορεί τον διπλό δίσκο LÉO FERRÉ CHANTE BAUDELAIRE, ο οποίος θεωρείται η κορυφαία στιγμή συνάντησης της γαλλικής σχολής του τραγουδιού (Chanson) με την υψηλή ποίηση. Ο FERRÉ δεν «ντύνει» απλώς τους στίχους με μουσική· τους ερμηνεύει με μια σχεδόν ιερή αγωνία. Στο ποίημα LA BEAUTÉ (Η ΟΜΟΡΦΙΑ), η μουσική υπογραμμίζει την ακινησία της ομορφιάς που μοιάζει με «πέτρινο όνειρο», μια ομορφιά που είναι ταυτόχρονα θείο δώρο και κατάρα. Στον ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ (L'ALBATROS), ο FERRÉ χρησιμοποιεί τη φωνή του για να περιγράψει την τραγωδία του ποιητή: έναν βασιλιά των αιθέρων που, όταν βρεθεί στη γη ανάμεσα στους κοινούς ανθρώπους, γίνεται δυσκίνητος και αντικείμενο χλευασμού. Η ΜΠΩΝΤΛΕΡΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΣΤΟ ROCK Πέρα από την απευθείας μελοποίηση, ο BAUDELAIRE επηρέασε το Rock 'n' Roll μέσω της έννοιας του Dandy. Ο Dandy είναι ο καλλιτέχνης που, παρά την εσωτερική του απόγνωση (το περίφημο Spleen), διατηρεί μια ακραία κομψότητα και απάθεια. Αυτή η στάση υιοθετήθηκε από είδωλα όπως ο MICK JAGGER και ο DAVID BOWIE, μετατρέποντας τη σκηνική παρουσία σε μια πράξη μπωντλερικής πρόκλησης. Η θεματική των «Ανθέων του Κακού» —ο ερωτισμός, οι παραισθήσεις και η αστική μοναξιά— αποτέλεσε το θεμέλιο για τη σκοτεινή πλευρά της ψuχεδέλειας και του μεταγενέστερου Punk και Gothic κινήματος.