Η «Αννούλα του χιονιά»

“Αχ Αννούλα του χιονιά”, έγραψε το Σαράντης Αλιβιζάτος το 1984 και από τότε το μελαγχολικό τραγούδι έγινε ύμνος για κάθε εορτάζουσα στις 9 Δεκεμβρίου. ...  

 Η «Αννούλα του χιονιά» είναι υπαρκτό πρόσωπο; Σαράντης Αλιβιζάτος: Ναι. Μάλιστα, δεν το ξέρει ότι το

έγραψα για εκείνη, ίσως το μάθει τώρα, μέσα από εδώ. Είναι ένα κορίτσι που με εντυπωσίασε και τη γνώρισα όταν ξεκίνησα τις θρησκευτικές μου αναζητήσεις. Πιστεύω πολύ στον Θεό. Κάποια στιγμή είχα βρεθεί στους Ιεχωβάδες (να δω πως είναι) με κάποια Άννα. Στο δίσκο “Ξημερώνει” (1980), η Χαρούλα τραγούδησε το “Δεν Είδες” σε στίχους δικούς μου. Αυτό είχε δημοσιευθεί στα Επίκαιρα ως ποίημα. Εκείνη την εποχή η Άννα... έγραφε κι αυτή ποιήματα κι είχε αντιγράψει από τα Επίκαιρα το δικό μου… το “Δεν είδες τα δάκρυά μου…”. Της λέω: “Αυτό πού το βρήκες;”. Και μου λέει: “Εγώ το έγραψα!”. Εκείνη την ώρα σοκαρίστηκα με το ψέμα της, αλλά είδα πόσο το αγαπούσε και σιώπησα. Μετά έφυγα από τους Ιεχωβάδες και από την Αννούλα… Κι έτσι βγήκε το “Αχ Αννούλα του χιονιά, δεν θα είμαι πια μαζί σου“. Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε με την Άννα». Πρόκειται για το τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκε

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 3 )

( Κάθε Μνημείο κι΄από μια ιστορία )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Προλογικά...

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Δημόσια Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας Λίμνης, με συνοπτικά στοιχεία του κάθε Μνημείου...με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του κάθε καλλιτέχνη...κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με το καλλιτέχνημα, ή το Μνημείο...

« Σε κλαίει λαός! Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι / στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι...ώ παλικάρι!..» - Κωστής Παλαμάς.

Παύλος Μελάς : Κι΄ήταν ο προδρομικός ήρωας ( αδελφός της « Ροβιάτισσας » συμπατριώτισσάς

Μυρτιά – δάφνη – σχίνος

ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Στον ελληνικό πολιτισμικό ορίζοντα, πριν ακόμη το νεοσύστατο κράτος του Όθωνα εισαγάγει τις δικές του «εθιμικές κανονικότητες», ο εορταστικός χρόνος του Δεκεμβρίου δεν είχε ως κεντρικό άξονα το έλατο αλλά ένα άλλο, οργανικά εντοπισμένο, βαθιά ριζωμένο τρίπτυχο πρασίνου: τη μυρτιά, τη δάφνη και τον σχίνο.

Τρία φυτά που δεν λειτουργούσαν ποτέ ως απλή διακόσμηση, αποτελούσαν συστήματα αρχαίων συμβολισμών, πλέγματα νοημάτων που συνέδεαν τον άνθρωπο με τη γη του, τη γη με την ελπίδα, την ελπίδα με το φως της Γέννησης.

Η τοποθέτησή τους στα ανώφλια των σπιτιών δεν ήταν «συνήθεια». Ήταν μια τελετουργική