Όταν ο Χένρι Μίλερ έφτασε στην Ελλάδα, δεν αναζητούσε μόνο αρχαίες πέτρες, αλλά μια ζωντανή δύναμη που θα τον λύτρωνε από τον πνευματικό θάνατο της Ευρώπης. Τη δύναμη αυτή τη βρήκε στο πρόσωπο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ, ενός ανθρώπου που έγινε για εκείνον το σύμβολο της αιώνιας Ελλάδας. Ο τίτλος του βιβλίου του, «Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ», δεν αναφέρεται σε κάποιο μάρμαρο, αλλά στον πληθωρικό αυτόν άνδρα που κατοικούσε στο Αμαρούσιο.
Το θέατρο του παραλόγου, με κύριο εκπρόσωπο τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΙΟΝΕΣΚΟ, δεν δημιουργήθηκε απλώς για να προκαλέσει αμηχανία, αλλά για να καθρεφτίσει την πιο τρομακτική αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης: την ευκολία με την οποία το άτομο μπορεί να απεμπολήσει την ταυτότητά του για να ενσωματωθεί στη μάζα.
Ο «ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ», γραμμένος το 1959, αποτελεί μια αλληγορία για την άνοδο των ολοκληρωτικών
Η ιστορική μνήμη της Ελλάδας κρεμόταν κάποτε από μια λαδόκολλα. Αν σήμερα γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της Επανάστασης του 1821, δεν το οφείλουμε μόνο στις επίσημες αρχές, αλλά στην τύχη και στην παρατηρητικότητα ενός ανθρώπου που είδε την ιστορία να σερβίρεται ως περιτύλιγμα για σαρδέλες.
Στην Αθήνα του 19ου αιώνα, το κακό ξεκίνησε από τα ίδια τα σπλάχνα του κράτους. Λόγω μιας απίστευτης γραφειοκρατικής ακαταστασίας και έλλειψης χώρου, τεράστιοι όγκοι εγγράφων από τα χρόνια του Αγώνα —πρακτικά κυβερνητικών συνεδριάσεων, διατάγματα και επιστολές οπλαρχηγών— μπερδεύτηκαν με
Ακολουθεί η παρουσίαση που μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως ειδικό αφιέρωμα στον Pouqueville, ακολουθώντας τη δομή που έχουμε ορίσει:
Αν ο 18ος αιώνας ήταν η εποχή των καλλιτεχνών, ο 19ος ανήκει στους ιστορικούς και τους διπλωμάτες που πίστεψαν στην αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Ο FRANÇOIS POUQUEVILLE, Γάλλος γιατρός, διπλωμάτης και ακαδημαϊκός, υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του Φιλελληνισμού. Το έργο του "VOYAGE DE LA GRÈCE" δεν είναι απλώς ένα οδοιπορικό, αλλά μια βαθιά ιστορική και κοινωνική μελέτη που
.jpg)
Πριν από την Ελληνική Επανάσταση, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα ένας τόπος "κρυμμένος" στην ομίχλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ένας Γάλλος ευγενής και ένας χαρισματικός ζωγράφος αποφάσισαν να την αποκαλύψουν στα μάτια της Ευρώπης.
Πριν από την Ελληνική Επανάσταση, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα ένας τόπος "κρυμμένος" στην ομίχλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ένας Γάλλος ευγενής και ένας χαρισματικός ζωγράφος αποφάσισαν να την αποκαλύψουν στα μάτια της Ευρώπης.
Ο Κόμης MARIE-GABRIEL-FLORENT-AUGUSTE DE CHOISEUL-GOUFFIER και ο καλλιτέχνης JEAN-BAPTISTE HILAIRE ξεκίνησαν το 1776 ένα ταξίδι που θα άλλαζε την ιστορία του Φιλελληνισμού. Μέσα από το μνημειώδες έργο τους "VOYAGE PITTORESQUE DE LA GRÈCE" (ΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ), κατέγραψαν με απαράμιλλη λεπτομέρεια τα αρχαία μνημεία, τα κάστρα, τα λιμάνια και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων της εποχής.
Στα αφιερώματα που ακολουθούν, παρουσιάζουμε κάθε φωτογραφία ξεχωριστά, συνοδευόμενη από το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο και την ελληνική του μετάφραση. Πρόκειται για μια μοναδική περιήγηση στον χρόνο, όπου η φωτογραφική ακρίβεια του HILAIRE συναντά την ποιητική και στοχαστική πένα του CHOISEUL-GOUFFIER, προσφέροντάς μας ένα παράθυρο στην Ελλάδα του 18ου αιώνα.
Στην απεικόνιση της Πάτμου, ο JEAN-BAPTISTE HILAIRE εστιάζει στην επιβλητική παρουσία της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, η οποία δεσπόζει σαν στέμμα πάνω από τη Χώρα. Η Πάτμος του 18ου αιώνα εμφανίζεται ως ένας τόπος γαλήνης αλλά και πνευματικής έντασης. Ο Hilaire χρησιμοποιεί το φως του Αιγαίου για να αναδείξει τη λευκότητα των σπιτιών της Χώρας, που μοιάζουν να σκαρφαλώνουν στον βράχο για να προστατευτούν στη σκιά του μοναστηριού-φρουρίου.
"L'aspect de Patmos est austère et sacré. En approchant de cette île, le voyageur est saisi par la silhouette massive du monastère qui couronne le sommet de la montagne. C'est ici, dans le silence des grottes et le fracas des vagues, que Saint Jean a entendu les voix du ciel. Hilaire a rendu avec une grande piété cette atmosphère de retraite spirituelle. On voit les chemins escarpés où montent les pèlerins, et les maisons blanches qui se serrent contre les murs du couvent comme pour y chercher refuge. Ici, la foi a bâti une citadelle que le temps semble respecter, dominant une mer qui fut le témoin des plus grands mystères."
«Η όψη της Πάτμου είναι αυστηρή και ιερή. Πλησιάζοντας αυτό το νησί, ο ταξιδιώτης κυριεύεται από τη μαζική σιλουέτα του μοναστηριού που στεφανώνει την κορυφή του βουνού. Είναι εδώ, μέσα στη σιωπή των σπηλαίων και τον παφλασμό των κυμάτων, που ο Άγιος Ιωάννης άκουσε τις φωνές του ουρανού. Ο Ιλέρ απέδωσε με μεγάλη ευσέβεια αυτή την ατμόσφαιρα της πνευματικής απομόνωσης. Βλέπουμε τα απόκρημνα μονοπάτια όπου ανεβαίνουν οι προσκυνητές, και τα λευκά σπίτια που σφίγγονται πάνω στους τοίχους της μονής σαν να αναζητούν εκεί καταφύγιο. Εδώ, η πίστη έχτισε ένα οχυρό που ο χρόνος μοιάζει να σέβεται, δεσπόζοντας πάνω σε μια θάλασσα που υπήρξε μάρτυρας των μεγαλύτερων μυστηρίων».
ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ-ΦΡΟΥΡΙΟ: Ο Hilaire αποδίδει με ακρίβεια τις επάλξεις και τους ψηλούς τοίχους της Μονής, τονίζοντας ότι στην περίοδο της πειρατείας, το μοναστήρι δεν ήταν μόνο θρησκευτικό κέντρο αλλά και το κύριο οχυρό προστασίας των κατοίκων.
Η ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ: Τα σπίτια απεικονίζονται με την παραδοσιακή αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική τους. Ο καλλιτέχνης δίνει έμφαση στην πυκνή δόμηση γύρω από το μοναστήρι, στοιχείο που μαρτυρά την ανάγκη για ασφάλεια.
ΟΙ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ: Στα μονοπάτια που οδηγούν προς τη Μονή, διακρίνονται ενήλικες άνδρες, μοναχοί και ταξιδιώτες με τις ενδυμασίες της εποχής, δίνοντας ζωή στο τοπίο και τονίζοντας τον χαρακτήρα της Πάτμου ως τόπου παγκόσμιου προσκυνήματος.
Το μνημειώδες έργο VOYAGE PITTORESQUE DE LA GRÈCE του CHOISEUL-GOUFFIER, με την καλλιτεχνική επιμέλεια του JEAN-BAPTISTE HILAIRE, αφιερώνει ένα πολύ σημαντικό μέρος του πρώτου και του δεύτερου τόμου στην Αθήνα και την Αττική.
Συνολικά, υπάρχουν περίπου 20 έως 25 κύριοι πίνακες (plates) που είναι αφιερωμένοι αποκλειστικά στην Αθήνα, χωρίς να υπολογίζουμε τα μικρότερα σχέδια, τους χάρτες και τις λεπτομέρειες των αρχιτεκτονικών μελών
Στις υδατογραφίες του για την Αθήνα, ο JEAN-BAPTISTE HILAIRE καταφέρνει κάτι μοναδικό: δεν περιορίζεται στην ψυχρή αρχαιολογική αποτύπωση των μνημείων, αλλά τα εντάσσει μέσα σε ένα ζωντανό, "ρομαντικό" τοπίο. Η Αθήνα του 18ου αιώνα, μια πόλη που τότε περιοριζόταν γύρω από την Πλάκα, απεικονίζεται ως ένας τόπος όπου οι βοσκοί και οι έμποροι αναπαύονται πάνω σε πεσμένα κιονόκρανα, την ώρα που ο Παρθενώνας στέκει στο βάθος, φέροντας ακόμα τα σημάδια από την ανατίναξη του Μοροζίνι και φιλοξενώντας στο εσωτερικό του ένα μικρό τζαμί.
Στην εισαγωγή του κεφαλαίου για την Αθήνα, ο CHOISEUL-GOUFFIER γράφει ένα από τα πιο διάσημα αποσπάσματα του βιβλίου, το οποίο ο HILAIRE μετέφερε στο χαρτί με μοναδική ευαισθησία.
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (FRANÇAIS):
"Il ne reste d'Athènes que son nom et ses décombres. Mais quels décombres! Chaque pierre raconte une histoire, chaque colonne soupire sous le poids des siècles. Hilaire a su saisir ce moment fugitif où le soleil couchant dore les marbres du Parthénon, rendant à ces ruines une vie que les hommes leur ont ravie. Nous avons parcouru ces lieux, non comme des conquérants, mais comme des pèlerins venant rendre hommage au génie humain."
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
«Δεν έχει απομείνει από την Αθήνα παρά το όνομά της και τα ερείπιά της. Αλλά τι ερείπια! Κάθε πέτρα διηγείται μια ιστορία, κάθε κίονας στενάζει κάτω από το βάρος των αιώνων. Ο Ιλέρ κατάφερε να συλλάβει αυτή τη φευγαλέα στιγμή που ο ήλιος που δύει χρυσίζει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αποδίδοντας σε αυτά τα ερείπια μια ζωή που οι άνθρωποι τους την αφαίρεσαν. Διασχίσαμε αυτούς τους τόπους, όχι ως κατακτητές, αλλά ως προσκυνητές που έρχονται να αποτίσουν φόρο τιμής στην ανθρώπινη μεγαλοφυΐα».
ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (FRANÇAIS)
"On ne saurait approcher de ces lieux sacrés sans une émotion profonde. Athènes, bien que déchue de sa splendeur antique, conserve un air de majesté que le temps et la barbarie n'ont pu effacer. En parcourant les plaines de l'Attique, l'œil est frappé par la pureté de l'air και l'élégance des ruines qui surgissent de toutes parts. Les colonnes du Temple de Jupiter Olympien se dressent comme des sentinelles solitaires d'un âge d'or révolu. Ici, le voyageur ne voit plus les foules de citoyens libres, mais une population résignée qui cherche l'ombre sous les monuments de ses ancêtres. Le contraste est frappant entre la grandeur des marbres et la simplicité des cabanes qui s'appuient contre eux."
«Δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει αυτούς τους ιερούς τόπους χωρίς μια βαθιά συγκίνηση. Η Αθήνα, αν και ξεπεσμένη από την αρχαία της λαμπρότητα, διατηρεί έναν αέρα μεγαλείου που ο χρόνος και η βαρβαρότητα δεν μπόρεσαν να σβήσουν. Διασχίζοντας τις πεδιάδες της Αττικής, το μάτι εντυπωσιάζεται από την καθαρότητα του αέρα και την κομψότητα των ερειπίων που ξεπροβάλλουν από παντού. Οι κίονες του Ναού του Ολυμπίου Διός υψώνονται σαν μοναχικοί φρουροί μιας χρυσής εποχής που έχει παρέλθει. Εδώ, ο ταξιδιώτης δεν βλέπει πια τα πλήθη των ελεύθερων πολιτών, αλλά έναν πληθυσμό υπομονετικό που αναζητά τη σκιά κάτω από τα μνημεία των προγόνων του. Η αντίθεση είναι συγκλονιστική ανάμεσα στο μεγαλείο των μαρμάρων και την απλότητα των καλυβών που στηρίζονται πάνω τους».
ΕΙΔΟΣ: Θεατρικό Δράμα ΘΕΜΑ: Η άνοδος και η πτώση των ιδεαλιστικών κινημάτων από τη δεκαετία του '70 έως σήμερα.
Το έργο ακολουθεί μια παρέα φίλων στο Λιντς, ξεκινώντας από την εποχή που ήταν νεαροί αναρχικοί και ζούσαν σε κοινόβια (squats).
ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΣΕ ΠΕΖΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ SAMUEL TAYLOR COLERIDGE Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ Έξω από την ορθάνοιχτη πόρτα ενός σπιτιού όπου γιο...
