"MY GENERATION"

Το έργο "MY GENERATION",  είναι ουσιαστικά η «πνευματική αυτοβιογραφία» της ALICE NUTTER (Anne Holden)

ΤΟ ΕΡΓΟ: "MY GENERATION" (2013)

ΕΙΔΟΣ: Θεατρικό Δράμα ΘΕΜΑ: Η άνοδος και η πτώση των ιδεαλιστικών κινημάτων από τη δεκαετία του '70 έως σήμερα.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ (ΠΛΗΡΗΣ ΕΚΤΑΣΗ)

Το έργο ακολουθεί μια παρέα φίλων στο Λιντς, ξεκινώντας από την εποχή που ήταν νεαροί αναρχικοί και ζούσαν σε κοινόβια (squats).

• Πρώτο Μέρος (Η Ελπίδα): Βλέπουμε την ενέργεια της δεκαετίας του '70 και του '80. Καταλήψεις, πορείες ενάντια στα πυρηνικά, οργάνωση συσσιτίων για τους απεργούς ανθρακωρύχους και η πίστη ότι «ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με ένα τραγούδι».

• Δεύτερο Μέρος (Η Σύγκρουση): Η παρέα έρχεται αντιμέτωπη με την επιτυχία και το χρήμα (εδώ υπάρχουν σαφείς αναφορές στην εποχή του "Tubthumping"). Πώς διαχειρίζεσαι τις αρχές σου όταν γίνεσαι μέρος του συστήματος που πολεμούσες;

• Τρίτο Μέρος (Η Κατακάθι): Το έργο μεταφέρεται στο σήμερα. Οι ήρωες είναι πλέον γονείς, έχουν συμβιβαστεί ή έχουν απογοητευτεί. Η Nutter εξετάζει αν οι θυσίες τους άξιζαν τον κόπο και τι κληρονομιά αφήνουν στη νέα γενιά.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

• Ο Ιδεαλιστής: Αυτός που αρνείται να αλλάξει και μένει φτωχός αλλά πιστός στις αρχές του.

• Ο Συμβιβασμένος: Αυτός που χρησιμοποίησε την επανάσταση ως εφαλτήριο για μια καριέρα στα media (πιθανή αυτοκριτική της ίδιας της Nutter).

• Η Νέα Γενιά: Τα παιδιά των πρωταγωνιστών που κοιτάζουν τους γονείς τους με απορία, θεωρώντας τις μάχες τους γραφικές ή ξεπερασμένες.

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

1. Η "Μόδα" της Επανάστασης: Η Nutter καυτηριάζει το πώς η ριζοσπαστική πολιτική μετατρέπεται συχνά σε lifestyle για τη μεσαία τάξη.

2. Η Δύναμη της Κοινότητας: Παρά την απογοήτευση, το έργο υμνεί την αλληλεγγύη των ανθρώπων που ζουν μαζί και μοιράζονται τα πάντα.

3. Ο Χρόνος ως Δικαστής: Το ερώτημα παραμένει: «Πού πήγε όλη εκείνη η οργή;».

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ;

Για την Alice Nutter, το "My Generation" ήταν ο τρόπος της να «κλείσει τους λογαριασμούς» της με το παρελθόν των Chumbawamba. Στο έργο δεν κρύβει τίποτα: ούτε τα ναρκωτικά, ούτε τις εσωτερικές προδοσίες, ούτε την αφέλεια της νιότης.

Η ALICE NUTTER ΓΙΑ ΤΟ "MY GENERATION" ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ: "Δεν ήθελα να γράψω ένα έργο που να λέει 'κοιτάξτε πόσο σπουδαίοι ήμασταν'. Ήθελα να γράψω για το πώς είναι να πιστεύεις ότι θα ανατρέψεις τον καπιταλισμό και τελικά να καταλήγεις να αγοράζεις βιολογικά λαχανικά από το σούπερ μάρκετ. Ήθελα την αλήθεια, όσο κι αν πονάει."

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ "TUBTHUMPING": "Η επιτυχία ήταν σαν ένα ατύχημα που συνέβη σε μια παρέα φίλων. Ξαφνικά είχαμε χρήματα, αλλά οι αρχές μας παρέμεναν οι ίδιες. Το έργο εξετάζει ακριβώς αυτό: πώς το σύστημα σε καταπίνει ακόμα κι όταν προσπαθείς να το φτύσεις."

ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ: "Οι νέοι σήμερα δεν έχουν την πολυτέλεια που είχαμε εμείς να ζούμε με επιδόματα και να κάνουμε καταλήψεις. Αλλά έχουν την ίδια οργή. Το 'My Generation' είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε εμάς που γεράσαμε και σε αυτούς που τώρα ξεκινούν να αμφισβητούν τα πάντα."

ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΕΡΓΟ: "Στους Chumbawamba ήμασταν μια κολεκτίβα. Στο γράψιμο είμαι μόνη μου. Αλλά η φωνή είναι η ίδια. Είναι η φωνή του Λιντς, της εργατικής τάξης, των γυναικών που δεν σκύβουν το κεφάλι. Η Alice Nutter του 1612 δεν μίλησε στη δίκη της· εγώ γράφω για να μιλήσω αντί για εκείνη."

Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΙΩΠΗΣΕ ΠΟΤΕ

Η διαδρομή της ALICE NUTTER –από την αγχόνη του Pendle το 1612, στις σκηνές του MTV το 1997 και από εκεί στα θεατρικά σανίδια του σήμερα– είναι μια υπενθύμιση ότι η αντίσταση δεν είναι μια στιγμή, αλλά μια στάση ζωής. Είτε μέσα από έναν κουβά παγωμένο νερό, είτε μέσα από έναν στίχο που τραγουδάει όλος ο πλανήτης, είτε μέσα από ένα σενάριο που ξεγυμνώνει τις κοινωνικές αδικίες, το μήνυμα παραμένει το ίδιο: «Πέφτουμε κάτω, αλλά σηκωνόμαστε ξανά». Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σιωπήσουν, η ιστορία των Chumbawamba θα συνεχίζει να γράφεται