5. Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΥΝΙΣΜΟΥ: ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΘΑΡΙ ΣΤΗ ΣΤΩΙΚΗ ΣΤΟΑ

Ζήνων ὁ Κιτιεύς 

Ο Κυνισμός δεν έσβησε με τον θάνατο των μεγάλων του εκπροσώπων· αντίθετα, μεταμορφώθηκε και αποτέλεσε τη μαγιά για ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά ρεύματα της ανθρωπότητας: τον ΣΤΩΙΚΙΣΜΟ.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΑ Ο ιδρυτής του Στωικισμού, ο ΖΗΝΩΝ Ο ΚΙΤΙΕΥΣ, έφτασε στην Αθήνα ως ναυαγός και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καθίσει σε ένα βιβλιοπωλείο και να διαβάσει τα «Απομνημονεύματα» του Ξενοφώντα για τον Σωκράτη. Ενθουσιασμένος, ρώτησε τον βιβλιοπώλη πού μπορεί να βρει τέτοιους ανθρώπους. Εκείνη τη στιγμή περνούσε από μπροστά τους ο ΚΡΑΤΗΣ Ο ΘΗΒΑΙΟΣ. Ο βιβλιοπώλης έδειξε τον Κυνικό φιλόσοφο και είπε: «Ακολούθησε αυτόν».

ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΕ Ο ΣΤΩΙΚΙΣΜΟΣ Ο Ζήνων μαθήτευσε δίπλα στον Κράτη και υιοθέτησε τις βασικές αρχές του Κυνισμού, τις οποίες αργότερα «εξευγένισε» στη δική του σχολή:

4. ΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΙΠΠΑΡΧΙΑ: Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

Μετά τον θάνατο του Διογένη, ο Κυνισμός βρήκε τους πιο ευγενείς εκπροσώπους του στο πρόσωπο του ΚΡΑΤΗ ΤΟΥ ΘΗΒΑΙΟΥ (περ. 365-285 π.Χ.) και της συζύγου του, ΙΠΠΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΡΩΝΕΙΤΙΔΟΣ. Η ιστορία τους είναι μοναδική, καθώς αποτελεί το πρώτο καταγεγραμμένο παράδειγμα φιλοσοφικής συντροφικότητας βασισμένης στην απόλυτη ισότητα και την κοινή απαξίωση του πλούτου. ΚΡΑΤΗΣ: Ο «ΘΥΡΕΠΑΝΟΙΚΤΗΣ» Ο Κράτης ήταν ένας πάμπλουτος κληρονόμος από τη Θήβα. Λέγεται ότι, όταν αποφάσισε να γίνει Κυνικός, πούλησε όλη την περιουσία του, μοίρασε τα χρήματα στους πολίτες και πέταξε τα τελευταία του νομίσματα στη θάλασσα λέγοντας: «Κράτης ελευθερώνει Κράτητα». Ήταν γνωστός ως «ΘΥΡΕΠΑΝΟΙΚΤΗΣ» (αυτός που του ανοίγουν όλες τις πόρτες), γιατί η καλοσύνη και η ηρεμία του ήταν τέτοια που οι Αθηναίοι τον δέχονταν στα σπίτια τους για να συμβουλέψει και να συμφιλιώσει τις

3. ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΣΙΝΩΠΕΥΣ: Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΣΙΝΩΠΕΥΣ (περ. 412-323 π.Χ.) δεν ήταν απλώς ένας μαθητής του Αντισθένη· ήταν ο άνθρωπος που μετέτρεψε την κυνική θεωρία σε μια ζωντανή, προκλητική και ανυποχώρητη παράσταση στους δρόμους της Αθήνας. Αν ο Αντισθένης έθεσε τα θεμέλια, ο Διογένης έγινε το ίδιο το οικοδόμημα του Κυνισμού.

2. ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΝΙΚΟΣ

Ο ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ (περ. 445-365 π.Χ.) υπήρξε ο θεμελιωτής της Κυνικής Φιλοσοφίας και ο άνθρωπος που γεφύρωσε τη σωκρατική ηθική με τον απόλυτο ασκητισμό. Αν και γεννήθηκε από πατέρα Αθηναίο, η μητέρα του ήταν Θράκισσα δούλη, γεγονός που του στερούσε τα πλήρη δικαιώματα του πολίτη, ωθώντας τον ίσως να αμφισβητήσει νωρίς τις κοινωνικές διακρίσεις.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ Ο Αντισθένης ήταν παρών στη θανάτωση του Σωκράτη και έμεινε δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή. Από τον δάσκαλό του κράτησε την ακλόνητη πεποίθηση ότι η ΑΡΕΤΗ είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Ωστόσο, ο Αντισθένης πήγε τη σωκρατική εγκράτεια

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΚΥΝΙΣΜΟ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ

Η Κυνική Φιλοσοφία δεν ήταν απλώς μια θεωρία των θρανίων, αλλά μια ζωντανή ανταρσία ενάντια στον παραλογισμό του πολιτισμού. Εμφανίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., σε μια εποχή που οι ελληνικές πόλεις-κράτη περνούσαν κρίση, και πρότεινε μια ριζική λύση: την επιστροφή στις ρίζες της ανθρώπινης φύσης.

Αμοιβαία βοήθεια

Σαν σήμερα 9/12/1852 γεννιέται ο Ρώσος πρίγκιπας και απ’ τους βασικούς θεωρητικούς του αναρχισμού Πιότρ Κροπότκιν.

 

Η κηδεία του Στη θεωρία της οργάνωσης, η αμοιβαία βοήθεια είναι η εθελοντική αμοιβαία ανταλλαγή πόρων και υπηρεσιών για αμοιβαίο όφελος. Τα έργα αλληλοβοήθειας είναι μια μορφή πολιτικής συμμετοχής στην οποία οι άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη να φροντίζουν ο ένας τον άλλον και να αλλάζουν τις πολιτικές συνθήκες. Προέλευση Ο όρος «αμοιβαία βοήθεια» διαδόθηκε από τον Πιοτρ Κροπότκιν στη συλλογή δοκιμίων του Mutual Aid: A Factor of Evolution, ο οποίος υποστήριξε ότι η συνεργασία, όχι ο ανταγωνισμός, ήταν ο κινητήριος μηχανισμός πίσω από την εξέλιξη.Ο Κροπότκιν υποστήριξε ότι η αλληλοβοήθεια έχει ρεαλιστικά πλεονεκτήματα για την επιβίωση ανθρώπων και ζώων και έχει προωθηθεί μέσω της φυσικής επιλογής, και ότι η αλληλοβοήθεια είναι αναμφισβήτητα τόσο αρχαία όσο ο ανθρώπινος πολιτισμός. Αυτή η αναγνώριση του ευρέως διαδεδομένου χαρακτήρα και του ατομικού οφέλους της αμοιβαίας βοήθειας βρισκόταν σε αντίθεση με τις θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού που έδιναν έμφαση στον ατομικό ανταγωνισμό και την επιβίωση του ισχυρότερου και ενάντια στις ιδέες φιλελεύθερων όπως ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, που πίστευαν ότι η συνεργασία είχε κίνητρο, από την καθολική αγάπη