ΕΡΚΥΝΑ

Η φωτογραφία αυτή της Λειβαδιάς του 1920 ανήκει στο πλούσιο φωτογραφικό αρχείο του ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ. Ο Περικλής Διαμαντόπουλος ήταν ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους της περιόδου, ο οποίος κατέγραψε με μοναδικό τρόπο την καθημερινότητα, την αρχιτεκτονική και τα τοπία της Βοιωτίας και της Στερεάς Ελλάδας στις αρχές του 20ού αιώνα. Το έργο του αποτελεί σήμερα μια ανεκτίμητη ιστορική πηγή για την εξέλιξη της πόλης, των πηγών της Κρύας και του ποταμού Έρκυνα.

Στη φωτογραφία βλέπουμε το σημείο όπου ο ποταμός ΕΡΚΥΝΑ διασχίζει την πόλη, λίγο πριν τις πηγές. Αυτή η περιοχή ήταν το βιομηχανικό και κοινωνικό κέντρο της εποχής, καθώς τα νερά του ποταμού

ΜΙΛΑΝΟ

Ακολουθεί το πλήρες χρονικό της οικογένειας Μιλάνου και της βολιώτικης διασκέδασης, συνθεμένο σε ένα ενιαίο, ροϊκό κείμενο που περιλαμβάνει όλες τις λεπτομέρειες, τους διαλόγους και την ιστορική διαδρομή από την Πορταριά μέχρι τις θρυλικές νύχτες της οδού Ερμού. Η «ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ»: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ Η ιστορία της οικογένειας ΜΙΛΑΝΟΥ δεν είναι απλώς η ιστορία μιας ταβέρνας· είναι το πεντάγραμμο πάνω στο οποίο γράφτηκε η λαϊκή ιστορία του Βόλου για πάνω από έναν αιώνα. Όλα ξεκινούν στα τέλη του 19ου αιώνα στην Πορταριά, όπου ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΛΑΝΟΣ (ή Κολατσής), άνθρωπος με σπάνιο μουσικό αισθητήριο, έπαιζε μπουζούκι στη μπακαλοταβέρνα του. Σε μια εποχή που κυριαρχούσαν τα «Καφέ-Αμάν», εκείνος μετέφερε τον ήχο του μπουζουκιού από τα αστικά κέντρα στις πλαγιές του Πηλίου. Εκεί γεννήθηκε το 1892 ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΙΛΑΝΟΣ, ένας αριστερόχειρας που έμαθε να δαμάζει το μπουζούκι με το δεξί, εξελισσόμενος σε δεξιοτέχνη. Η ζωή του ήταν μια περιπέτεια: ξενιτιά στην Αίγυπτο το 1906 για να προικοδοτήσει τις πέντε αδελφές του, επιστροφή το 1913, εθελοντής στους Βαλκανικούς

Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ: ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ

«Τρελή, να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά, τι τόσο βιάζεσαι;» ❄️🌸 Η συγκλονιστική ιστορία του Γεωργίου Δροσίνη και της Δροσίνας. Ένα αφιέρωμα στο ποίημα που μεγάλωσε γενιές Ελλήνων

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ (ΑΡΑΧΝΗ)

Ἐκούνησε τὴν ἀνθισμένη ἀμυγδαλιὰ μὲ τὰ χεράκια της, καὶ γέμισ’ ἀπὸ τ’ ἄνθη ἡ πλάτη, ἡ ἀγκαλιὰ καὶ τὰ μαλλάκια της.

Ἀχ, χιονισμένη σὰν τὴν εἶδα τὴν τρελή, γλυκὰ τὴ φίλησα, τῆς τίναξα ὅλα τ’ ἄνθη ἀπό τὴν κεφαλὴ κ’ ἔτσι τῆς μίλησα:

—Τρελή, νὰ φέρης στὰ μαλλιά σου τὴ χιονιὰ τί τόσο βιάζεσαι. Μόνη της θά ’ρθη ἡ ἄγρια βαρυχειμωνιά, δὲν τὸ στοχάζεσαι;

Τοῦ κάκου τότε θὰ θυμᾶσαι τὰ παλιὰ τὰ παιγνιδάκια σου, σκυφτὴ γριούλα μὲ τὰ κάτασπρα μαλλιὰ καὶ τὰ γυαλάκια σου.

---

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΤΡΕΛΗ» ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ

Η «Αμυγδαλιά» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1882 στο σατιρικό περιοδικό «ΡΑΜΠΑΓΑΣ», όταν ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ ήταν μόλις 23 ετών και υπέγραφε ακόμη με το ψευδώνυμο «ΑΡΑΧΝΗ». Ο ποιητής είχε μόλις επιστρέψει από τη Γερμανία, όπου σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης —ένας καλλιεργημένος «δάνδης» της εποχής— όταν επισκέφθηκε την οικογένεια της εξαδέλφης του στα Πατήσια.

Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας ήταν η ΔΡΟΣΙΝΑ ΔΡΟΣΙΝΗ, μια 16χρονη τότε μαθήτρια του Αρσακείου, γεμάτη φρεσκάδα και ομορφιά. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η Δροσίνα κούνησε ένα ανθισμένο δέντρο στον κήπο και οι λευκές νιφάδες των ανθέων την έλουσαν κυριολεκτικά. Αν και στην πραγματικότητα το δέντρο ήταν μια νεραντζιά, ο Δροσίνης επέλεξε ποιητική αδεία την αμυγδαλιά, θεωρώντας την πιο ρομαντική και ταιριαστή με τον παραλληλισμό του «χιονιού» των γηρατειών.

Η ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΔΟΣΗ

Το ποίημα έγινε ευρύτερα γνωστό ως τραγούδι (καντάδα), με τη μουσική να αποδίδεται στον Ζακυνθινό ΓΕΩΡΓΙΟ (ΤΖΩΡΤΖΗ) ΚΩΣΤΗ (1871-1959). Η διάδοσή του υπήρξε αστραπιαία κατά την επιστράτευση του 1885. Οι στρατιώτες που το έμαθαν στην Αθήνα, το μετέφεραν με τη λήξη της θητείας τους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, μετατρέποντάς το σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ακούσματα της ελληνικής παράδοσης.

Το τραγούδι μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και γνώρισε δεκάδες εκτελέσεις. Μάλιστα, η ιστορία του μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη στην ταινία «ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ» (σκηνοθεσίας Χρήστου Αποστόλου), όπου τον Δροσίνη ενσάρκωσε ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΑΡΚΟΥΛΗΣ, με τη συνοδεία της χορωδίας του Νίκου Τσιλίφη.

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ

Ο Δροσίνης, στην αυτοβιογραφία του, περιγράφει τη συγκίνηση που ένιωσε όταν πρωτάκουσε το τραγούδι του τυχαία ένα μεσάνυχτα στην οδό Χαριλάου Τρικούπη το 1888. Όμως η πιο δυνατή στιγμή ήρθε δεκαετίες μετά, όταν συνάντησε την ηλικιωμένη πλέον Δροσίνα. Η εικόνα της —μια «σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά και τα γυαλάκια της»— ήταν η ζωντανή εκπλήρωση των στίχων που είχε γράψει για εκείνη όταν ήταν ακόμη έφηβη, επιβεβαιώνοντας πως η ζωή συχνά ακολουθεί το μονοπάτι της ποίησης.

Η Ταυτότητα της «Τρελής»

Η Ταυτότητα της «Τρελής»

Η κοπέλα που ενέπνευσε τον Δροσίνη δεν ήταν άλλη από την εξαδέλφη του, Αρτεμισία (Τασία) Κυριακού. Το περιστατικό: Το συμβάν έγινε στον κήπο του σπιτιού τους στην οδό Πανεπιστημίου (εκεί που σήμερα βρίσκεται το κτίριο της Ιονικής Τράπεζας). Η 13χρονη τότε Αρτεμισία κούνησε μια νεραντζιά και γέμισε άνθη. Η Ποιητική Άδεια: Όπως σωστά αναφέρεις, ο Δροσίνης άλλαξε το δέντρο σε αμυγδαλιά. Ο λόγος ήταν διπλός: αφενός η αμυγδαλιά θεωρούνταν πιο ρομαντικό σύμβολο της άνοιξης και αφετέρου το «χιόνισμα» των λευκών ανθέων της ταίριαζε απόλυτα με την παρομοίωση των άσπρων μαλλιών της γητειάς που ακολουθεί στο ποίημα. Το Μυστήριο του Συνθέτη Για πολλά χρόνια υπήρχε μια σύγχυση σχετικά με το ποιος μελοποίησε το ποίημα, καθώς η μουσική κυκλοφορούσε ως «αδέσποτη» καντάδα. Γεώργιος Κωστής: Σήμερα η επικρατέστερη εκδοχή (και η πλέον τεκμηριωμένη) αποδίδει τη μουσική στον Γεώργιο Κωστή,