Το χωριό μας ήταν μικρό. Όλοι, λίγο-πολύ, είχαμε κάποια συγγένεια μεταξύ μας. Ακόμα και ο δάσκαλος, που ήρθε από μακρυά, προσφυγόπουλο ήταν κι αυτός, αλλά μετά από δυο χρόνια παντρεύτηκε μια κοπέλα απ' το χωριό μας και ρίζωσε...Στις αρχές της δεκαετίας του 60 οι δυσκολίες πολλές, όμως έρχονταν οι γιορτές που άλλαζαν την όψη του χωριού και ομόρφαιναν τη ζωή μας. Και όταν περνούσε μια γιορτή, ζούσαμε για την επόμενη! Αντιμετωπίζαμε τις δυσκολίες της ζωής, με την αναμονή της επόμενης γιορτής! Η προσδοκία της χαράς βάλσαμο είναι στις δυσκολίες.

.jpg)
