Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΡΔΟΥΛΑΚΑ

 

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΛΕΞΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΒΙΤΣ ΤΟΛΣΤΟΪ

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΒΙΤΣ ΤΟΛΣΤΟΪ (1817–1875) υπήρξε μία από τις πιο πολυσχιδείς
προσωπικότητες της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Αν και το όνομά του συχνά επισκιάζεται από τον δεύτερο εξάδελφό του, τον Λέοντα Τολστόι (συγγραφέα του «Πόλεμος και Ειρήνη»), ο Αλέξης ήταν ένας καταξιωμένος ποιητής, δραματουργός και διπλωμάτης.

Το διήγημα «Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΡΔΟΥΛΑΚΑ» γράφτηκε το 1839 στη γαλλική γλώσσα, κατά τη διάρκεια ενός διπλωματικού ταξιδιού του συγγραφέα. Παρόλο που ολοκληρώθηκε νωρίς στην καριέρα του, δημοσιεύτηκε μεταθανάτια το 1884. Το έργο αυτό θεωρείται θεμέλιος λίθος της γοτθικής λογοτεχνίας, καθώς ο Τολστόι δεν βασίστηκε στη δυτική ρομαντική εκδοχή του βρικόλακα, αλλά στις ωμές, παραδοσιακές δοξασίες των Σλάβων.

---

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: ΟΙ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η έννοια του «Βουρδούλακα» (Vourdalak) που εισάγει ο Τολστόι δεν είναι τίποτα άλλο από τον δικό μας

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΡΑΠΑΤΣΙΝΙ του ΝΑΘΑΝΙΕΛ ΧΟΘΟΡΝ

 

Πριν από πολύ καιρό, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Τζοβάνι Γκουασκόντι ήρθε από τη νότια περιοχή της Ιταλίας στην Πάντοβα, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο. Ο Τζοβάνι, ο οποίος δεν είχε παρά ελάχιστα χρυσά δουκάτα στην τσέπη του, κατέλυσε σε μια ψηλή και σκοτεινή αίθουσα ενός παλιού κτηρίου, το οποίο έφερε πάνω από την είσοδό του τα θυρεώσημα μιας οικογένειας που είχε προ πολλού εκλείψει. Ο νεαρός ξένος θυμήθηκε ότι ένας από τους προγόνους αυτής της οικογένειας είχε απεικονιστεί από τον Δάντη ως συμμέτοχος στις αθάνατες αγωνίες της Κολάσεώς του. Αυτές οι αναμνήσεις, σε συνδυασμό με την τάση για μελαγχολία που προκαλούσε το παλιό οίκημα, έκαναν τον Τζοβάνι να αισθάνεται μοναξιά.

Η ηλικιωμένη γυναίκα που τον υποδέχτηκε, η Λισαμπέτα, προσπάθησε

1286: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΓΑΪΔΑΡΟ (GUERRA DELL'ASINO)

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Το Κάστρο του Εξώμβουργου στην Τήνο στεκόταν αγέρωχο, αλλά ο κύριός του, ο Βαρθολομαίος Γκίζης, δεν έβρισκε ησυχία. Το βλέμμα του, γεμάτο φθόνο, καρφωνόταν συχνά απέναντι, στη Σύρο.

«Κοίταξε τη Σύρο», ψιθύρισε ο Γκίζης στον έμπιστο διοικητή της φρουράς του, καθώς

FAUST

FAUST – JOHANN WOLFGANG VON GOETHE

Η ιστορία ξεκινά με έναν στοιχηματισμό στους ουρανούς: ο ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ προκαλεί τον Θεό, ισχυριζόμενος ότι μπορεί να παρασύρει τον εκλεκτό Του δούλο, τον σοφό δρα ΦΑΟΥΣΤ, μακριά από τον δρόμο της αρετής. Ο Φάουστ, ένας ηλικιωμένος επιστήμονας και φιλόσοφος, βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς απόγνωσης· παρά τις απεράντες γνώσεις του, νιώθει ότι η ανθρώπινη διάνοια είναι ανίσχυρη να ξεκλειδώσει τα μυστικά του σύμπαντος και η ζωή του φαντάζει κενή νοήματος.

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΛΩΔΙΑ

 ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: JESSIE DOUGLAS KERRUISH

Φαινόταν τόσο αθώο όταν ο Larsen εξηγούσε τις λεπτομέρειες. Εξάλλου ήταν μαγεία, άρα και ανοησίες.

«Μα τι είναι η μελωδία του Βασιλιά των Χούλτρα;» ρώτησε η Ίρις. «Είναι το κορυφαίο κομμάτι της μουσικής των Χούλτρα και περιέχει ένα ξόρκι», απάντησε ο Larsen. «Όσο παίζεται ολόκληρο, όλοι οι παρόντες πρέπει να χορεύουν», την ενημέρωσε περαιτέρω. «Επίσης, ο μουσικός δεν μπορεί να σταματήσει να το παίζει όσο κι αν το επιθυμεί».

ΤΑΣΩ,ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (1868–1920) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων, ο οποίος γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα στον ηθογραφικό ρεαλισμό και τον ευρωπαϊκό συμβολισμό. Το διήγημα "ΤΑΣΩ" δημοσιεύτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και αποτελεί δείγμα της ώριμης γραφής του. Το έργο κινείται σε δύο επίπεδα: από τη μία πλευρά έχουμε την ηθογραφία της ελληνικής υπαίθρου με τις κοινωνικές προκαταλήψεις, τις οικογενειακές συγκρούσεις και τον σκληρό βιοπορισμό, και από την άλλη έναν έντονο ψυχογραφικό ρεαλισμό. Ο Χατζόπουλος δεν εστιάζει μόνο στα

Ο ΞΕΦΛΟΥΔΑΣ ΚΑΙ Η ΚΛΑΠΑΔΟΡΑ ΤΟΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΦΝΗΣ

Λοιπόν, πιο γλετζές, πιο χαριτωμένος άνθρωπος από το Γιάννη τον Ξεφλούδα δεν εματάγινε. Ήταν μουσικός στη στρατιωτική μπάντα. Κοντούτσικος, ολοστρόγυλος, σαν κάτι σμυρνέικα πεπονάκια, τόσα δα! Μα όταν έπαιζε την κλαπαδώρα και έφτανε το σόλο του στην «Καβαλαρία Ρουστικάνα» να πούμε, ή στο «Λαντόνα Εμόπιλε», ο Γιάννης ο Ξεφλούδας ψήλωνε στις μύτες των παπουτσιών του, σήκωνε το χωνί της κλαπαδώρας ψηλά, γούρλωνε τα μάτια και γινότανε τόσος κι άλλος τόσος! Και τότε όλοι στην πλατεία τον προσέχανε και μουρμουρίζανε: «Μωρέ μπράβο, Ξεφλούδα!».