Οι φίλοι του Σκαρίμπα

 

 ΦΙΛΟΙ 

 Πήγαιναν τα σύγνεφα έρημα στο δείλι, τα βουνά βουβά στην ατμοσφαίρα, ταξιδεύαν μου -αμίλητοι-οι φίλοι στον αέρα. Είπα: οι φίλοι μου! ... Η ζωή μου τρέμει οι τελευταίοι παν μονάχοι τους οι τόποι, άπιαστοι οι γνωριμίες μου ανέμοι κι οι ανθρώποι. Όνειρο ήταν, ήταν πλάνη το πώς ζούμε, φτάνει η ζωή μας φίλους νάχει, χώρια ή αντάμα πάμε, όπως και μονάχοι. Όπως τα σύγνεφα έρημα στο δείλι, τα βουνά βουβά στην ατμοσφαίρα, όπως αμίλητοι πάνε μου οι φίλοι στον αέρα ...