4. ΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΙΠΠΑΡΧΙΑ: Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

Μετά τον θάνατο του Διογένη, ο Κυνισμός βρήκε τους πιο ευγενείς εκπροσώπους του στο πρόσωπο του ΚΡΑΤΗ ΤΟΥ ΘΗΒΑΙΟΥ (περ. 365-285 π.Χ.) και της συζύγου του, ΙΠΠΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΡΩΝΕΙΤΙΔΟΣ. Η ιστορία τους είναι μοναδική, καθώς αποτελεί το πρώτο καταγεγραμμένο παράδειγμα φιλοσοφικής συντροφικότητας βασισμένης στην απόλυτη ισότητα και την κοινή απαξίωση του πλούτου. ΚΡΑΤΗΣ: Ο «ΘΥΡΕΠΑΝΟΙΚΤΗΣ» Ο Κράτης ήταν ένας πάμπλουτος κληρονόμος από τη Θήβα. Λέγεται ότι, όταν αποφάσισε να γίνει Κυνικός, πούλησε όλη την περιουσία του, μοίρασε τα χρήματα στους πολίτες και πέταξε τα τελευταία του νομίσματα στη θάλασσα λέγοντας: «Κράτης ελευθερώνει Κράτητα». Ήταν γνωστός ως «ΘΥΡΕΠΑΝΟΙΚΤΗΣ» (αυτός που του ανοίγουν όλες τις πόρτες), γιατί η καλοσύνη και η ηρεμία του ήταν τέτοια που οι Αθηναίοι τον δέχονταν στα σπίτια τους για να συμβουλέψει και να συμφιλιώσει τις

3. ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΣΙΝΩΠΕΥΣ: Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΣΙΝΩΠΕΥΣ (περ. 412-323 π.Χ.) δεν ήταν απλώς ένας μαθητής του Αντισθένη· ήταν ο άνθρωπος που μετέτρεψε την κυνική θεωρία σε μια ζωντανή, προκλητική και ανυποχώρητη παράσταση στους δρόμους της Αθήνας. Αν ο Αντισθένης έθεσε τα θεμέλια, ο Διογένης έγινε το ίδιο το οικοδόμημα του Κυνισμού.

2. ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΝΙΚΟΣ

Ο ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ (περ. 445-365 π.Χ.) υπήρξε ο θεμελιωτής της Κυνικής Φιλοσοφίας και ο άνθρωπος που γεφύρωσε τη σωκρατική ηθική με τον απόλυτο ασκητισμό. Αν και γεννήθηκε από πατέρα Αθηναίο, η μητέρα του ήταν Θράκισσα δούλη, γεγονός που του στερούσε τα πλήρη δικαιώματα του πολίτη, ωθώντας τον ίσως να αμφισβητήσει νωρίς τις κοινωνικές διακρίσεις.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ Ο Αντισθένης ήταν παρών στη θανάτωση του Σωκράτη και έμεινε δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή. Από τον δάσκαλό του κράτησε την ακλόνητη πεποίθηση ότι η ΑΡΕΤΗ είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Ωστόσο, ο Αντισθένης πήγε τη σωκρατική εγκράτεια

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΚΥΝΙΣΜΟ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ

Η Κυνική Φιλοσοφία δεν ήταν απλώς μια θεωρία των θρανίων, αλλά μια ζωντανή ανταρσία ενάντια στον παραλογισμό του πολιτισμού. Εμφανίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., σε μια εποχή που οι ελληνικές πόλεις-κράτη περνούσαν κρίση, και πρότεινε μια ριζική λύση: την επιστροφή στις ρίζες της ανθρώπινης φύσης.