ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΚΟ -THERE IS NO EVIL

Υπόθεση: Τέσσερις ιστορίες με κοινό θεματικό άξονα τη θανατική ποινή στο σύγχρονο Ιράν αποκαλύπτουν τα αδυσώπητα ηθικά διλήμματα και τα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα σε ένα καθεστώς ανελευθερίας. Το 24ωρο ενός μεσήλικα άντρα με την οικογένειά του μέχρι να ξαναπιάσει δουλειά. Η κρίσιμη νύχτα ενός αποφασισμένου στρατιώτη. Η τριήμερη άδεια ενός άλλου για να επισκεφθεί την αρραβωνιστικιά του που έχει γενέθλια.

Μενέλαος Λουντέμης και Κώστας Βάρναλης

Ήταν κάπου στις αρχές του 1956, όταν ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης έχοντας ήδη περάσει οχτώ
χρόνια στην εξορία για τις αριστερές του ιδέες, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί. Κατηγορείται για εσχάτη προδοσία, που επισύρει την ποινή του θανάτου, για όσα γράφει στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα στο διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό». Η δίκη, όπως γίνεται κατανοητό, είναι πολύ σημαντική καθώς εκείνο που επιχειρείται να χειραγωγηθεί με τις κατηγορίες και το υπό κατηγορία πρόσωπο είναι το  πνεύμα ελεύθερων συνειδήσεων, σε συνθήκες πραγματικής βίας σε βάρος των προοδευτικών πολιτών από το κράτος της μετεμφυλιακής δεξιάς. Ανάμεσα στους μάρτυρες υπεράσπισης ο Κώστας Βάρναλης, ο κομμουνιστής ποιητής που προσέρχεται υπέρ του αγωνιστή συγγραφέα, δύο πρόσωπα δηλαδή, που ήταν εκείνα που πρωτοπόρησαν μετατρέποντας την υψηλή αισθητική σε όπλο της αριστεράς. Ο Βάρναλης είναι στο έδρανο του μάρτυρα και γίνεται ο

Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο σπίτι του Σκαρίμπα

"Την πρώτη φορά που πήγα στην Χαλκίδα για τον Σκαρίμπα, έψαχνα μιαν ώρα να βρω το σπίτι του. Στο τέλος απευθύνθηκα στο ταχυδρομείο, όπου, επίσης, δεν τον ήξεραν. Μα ξαφνικά ένας υπάλληλος πετάχτηκε από το βάθος του γραφείου: βρ' εσείς, τον μπάρμπα-Γιάννη ζητάει! Το σπίτι δίπατο. Ανέβηκα στο πάνω πάτωμα. Μια μεγάλη ταράτσα και το μικρό διαμέρισμα του Σκαρίμπα, με θέα προς την πόλη. Η πόρτα ανοιχτή. Ο Σκαρίμπας, όπως πάντα, καθότανε διπλοπόδι στο ντιβανάκι του. Του είπα ότι μου αρέσει ο μαχαλάς του και τον ρώτησα πότε αγόρασε το σπίτι. Αμέσως ξέσπασε. Θα ήτο σκάνδαλον! - μου απάντησε - δεν έχω σπίτι. Μένω με ενοίκιο. Και λίγο αργότερα, προσέθεσε: μισώ την ιδιοκτησία. Τι με πέρασες... Σεφέρη;" - Ηλίας Πετρόπουλος - 📷: Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο σπίτι του Σκαρίμπα. Η φωτογραφία από το χέρι του σπουδαίου μελετητή του ρεμπέτικου Παναγιώτη Κουνάδη, Χαλκίδα (1972)

ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

Η αγαπημένη της γιαγιάς είναι ζωγραφικό έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη.

Η αγαπημένη της γιαγιάς
Η αγαπημένη της γιαγιάς είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 79 × 61 εκ. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη και αγοράστηκε από αυτή το 1996 σε δημοπρασία του Οίκου Christie' s, στις 9 Δεκεμβρίου στην Αθήνα . Ταυτίζεται από τους μελετητές με το έργο που έχει τον τίτλο Με τη γιαγιά, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σημειωματάριο του καλλιτέχνη. Είχε εκτεθεί στην Ετήσια Έκθεση του Μονάχου στο Glaspalast 1893. και του απονεμήθηκε β΄χρυσό βραβείο. Συχνά στην ελληνική βιβλιογραφια αναφέρεται ως σκηνή παιδικού βίου ^[1] Ο πίνακας έχει υπογραφή αλλά όχι χρονολογία. Από ιστορικά στοιχεία και τεχνοτροπικά στοιχεία πρέπει να φιλοτεχνήθηκε περί τις αρχές του 1890. Το έργο απεικονίζει μια γιαγιά, η οποία καθισμένη σ΄ένα τραπέζι , έχει στα γόνατά της το μικρό της εγγόνι. Μπροστά της κρατάει ένα μεγάλο πιάτο, από το οποίο το παιδί προσπαθεί να πάρει φρούτα. Η σκηνή τοποθετείται σε ένα δωμάτι λουσμένο με φως Το παιχνίδι φωτός και σκιάς τα χαρακτηριστικά του προσώπου της ηλικιωμένης γυναίκας και τα χέρια της . Το πρόσωπο του παιδιού λάμπει ολόκληρο από το άπλετο φως του δωματίου. Το λαμπερό κόκκινο στα κεράσια και στις κάλτσες της μικρής δίνουν μια χρωματική νότα

 

Γεώργιος Ιακωβίδης,“Παιδική Συμφωνία”

Το έργο «Παιδική Συμφωνία» (1896 – Λάδι σε μουσαμά, 95×130 εκ.) είχε πωληθεί στο εξωτερικό και επαναπατρίστηκε χάρη στον συλλέκτη Χρήστο Ζιώγα, ο οποίος το αγόρασε σε δημοπρασία στους Sotheby’s.

Ο πίνακας σχετίζεται με το λίγο μεταγενέστερο και διάσημο έργο του Ιακωβίδη «Παιδική συναυλία» (1900) που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη

1896

Στον πίνακα το θέμα αποδίδει στην πραγματικότητα ένα παιδικό αστείο, μία μικρή αταξία, «σκηνοθετημένη» αριστουργηματικά από τον ζωγράφο» με την ομάδα των παιδιών να παίζουν μουσική και τη γιαγιά να κλείνει τα αυτιά, ενοχλημένη από τις… κακοφωνίες

 

1900

Παιδική συναυλία - Ιακωβίδης Γεώργιος

Η «Παιδική συναυλία» είναι ένα από τα πιο τολμηρά έργα του Ιακωβίδη από την άποψη της τεχνικής και του φωτισμού. Η χαρούμενη σκηνή έχει τοποθετηθεί στο ολοφώτεινο δωμάτιο ενός βαυαρικού χωριάτικου σπιτιού, που φωτίζεται από δύο παράθυρα, ένα αριστερά και ένα στο κέντρο. Τα παράθυρα αυτά φωτίζουν

Οι βρικόλακες επιστρέφουν | του Μάνου Χατζηδάκι

Πριν από 25 χρόνια, στις 22 Φεβρουαρίου του 1993, ο Μάνος Χατζιδάκις ανέβαινε για τελευταία φορά στο πόντιουμ για να κατηχήσει. Διευθύνοντας, όχι ως μαέστρος -έννοια που απεχθανόταν- την Ορχήστρα των Χρωμάτων. Το μουσικό παιδί του, στο οποίο αφιέρωσε σχεδόν αποκλειστικά τα πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του. Με τους αριστείς των Ελλήνων μουσικών. «Όχι μουσικούς δημοσίους υπαλλήλους με

Το Πληγωμένο Τραπέζι

Το Πληγωμένο Τραπέζι (La mesa herida στα ισπανικά) είναι ένας πίνακας με λάδι της Μεξικανής καλλιτέχνιδας Φρίντα Κάλο. Αν και χάθηκε το 1955, τρεις φωτογραφίες αυτού του πίνακα τραβήχτηκαν μεταξύ 1940 και 1944.Ο πίνακας εκτέθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1940 στην Διεθνή Έκθεση