Ο Ταύρος Φαρνεζε .

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Η Αντιόπη, η όμορφη κόρη του Νυκτέα, εγκυμονούσε από τον Δία δίδυμα αγόρια,τον Αμφίονα και τον Ζήθο.

Για να γλυτώσει από τον θυμό του πατέρα της η Αντιόπη έφυγε, και ζήτησε προστασία στον Εποπέα, τον βασιλιά της Σικυώνας, ο οποίος την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε.

Όταν πέθανε ο Νυκτέας, την καταδίωξή της συνέχισε ο αδελφός του Λύκος, που την άρπαξε, και με βία την πήρε για να την πάει στη Θήβα.

ΟΙ ΓΚΡΙΖΟΙ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ.

ΟΙ ΓΚΡΙΖΟΙ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ.

Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, οι Κένταυροι κατάγονταν από τον Ιξίονα και τη Νεφέλη.

Τον Ιξίονα κάλεσε σε τραπέζι στον Όλυμπο ο Δίας, και τον έβαλε να καθίσει δίπλα στην Ήρα. Ο Δίας παρατήρησε πως ο Ιξίονας δεν έπαιρνε τα μάτια του από την όμορφη θεά, και θέλησε να τον τιμωρήσει για την αχαριστία και το θράσος του. 

ΑΡΙΜΑΣΠΟΙ και ΓΡΥΠΕΣ

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Ο Ηρόδοτος διηγείται '' Πέρα από τη Σκυθία και πιο Βόρεια από τους ευγενικούς Ισσηδόνες και χαμηλότερα από τους Υπερβόρειους κατοικούν οι Αριμασποί. Εκεί στα Β. υπάρχει το περισσότερο χρυσάφι απ΄όλα τα μέρη του κόσμου."

Ηρόδοτος (4, 27,1).

ΟΙ Αριμασποί ήταν ψηλοί , ξανθοί με μακριά μαλλιά που τα έδεναν με χρυσάφι, και είχαν ένα μάτι όπως το λέει το όνομά τους, στα Σκυθικά, άριμα = ένα και σπου = μάτι.

Ο Ευστάθιος προσπαθεί με λογικό τρόπο να εξηγήσει τη μονοφθαλμία τους, συσχετίζοντάς την με την εξάσκηση στην τοξοβολία, καθώς αναγκάζονταν να κλείνουν το ένα μάτι για να στοχεύουν.

Οι Αριμασποί ήταν σε συνεχή πόλεμο με τους Γρύπες ....

Οι Γρύπες (γρυψ) ήταν οι χρυσοφύλακες που φύλαγαν τις τεράστιες ποσότητες του χρυσού που υπήρχε στη χώρα τους. Είχαν σώμα λιονταριού και κεφάλι και φτερά αετού, και τρέφονταν με

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΜΥΘΟΣ. ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ (περ. 440-438 π.Χ.) ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ.

του Gregory Vasdekis

KATAΡΧΗΝ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΧΟΦΕΝ

< Μπαχόφεν (Bachofen), Γιόχαν Γιάκομπ (1815 - 1887), Ελβετός νομικός, ιστορικός του δικαίου και εθνολόγος, γνωστός κυρίως για την ανακάλυψη του μητριαρχικού συστήματος στις αρχαϊκές

Η Αναγέννηση της Αφροδίτης 1877 από τον Walter Crane

Η Αναγέννηση της Αφροδίτης 1877 από τον Walter Crane

 

Η ασπίδα του Αχιλλέα στο""Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία"" του Τζουλς Φεράριο

Ο Άντζελο Μοντιτσέλι (1778-1837) ήταν αξιόλογος Ιταλός χαράκτης, γνωστός για τις λεπτομερείς και καλλιτεχνικές του γκραβούρες. Εργάστηκε σε μια εποχή όπου οι εικονογραφημένες εκδόσεις ήταν πολύ δημοφιλείς και η τεχνική της χαρακτικής ήταν το κύριο μέσο αναπαραγωγής εικόνων σε βιβλία. Η συνεισφορά του στο έργο του Φεράριο αναδεικνύει την ικανότητά του να αποδίδει με ακρίβεια και καλλιτεχνική φινέτσα τόσο ιστορικά όσο και φανταστικά θέματα.Le Costume Ancien ou Moderne"" (Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία). Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τζουλς Φεράριο (Jules Ferrario) και εκδόθηκε στο Μιλάνο γύρω στο 1820. Ο Μοντιτσέλι δημιούργησε, μεταξύ άλλων, μια διάσημη ερμηνεία της Ασπίδας του Αχιλλέα, όπως περιγράφεται στη ραψωδία Σ της Ιλιάδας, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως εικονογράφηση στο έργο.

Στο κέντρο της ασπίδας βλέπουμε τον θεό Απόλλωνα στο άρμα του. Κατά μήκος της άκρης της ασπίδας βλέπουμε τα κύματα του πανέμορφου ωκεανού. Ενδιάμεσα βλέπουμε τον κόσμο των ανδρών να συμμετέχει σε καθημερινές δραστηριότητες όπως: γάμος και χορός, γεωργία, θερισμός και πόλεμος. Στο έπος του Ομήρου ποίημα « Ιλιάδα » υπάρχουν 134 στίχους αφιερωμένοι στην ασπίδα του Αχιλλέα.

Ο σχεδιασμός της ασπίδας όπως απεικονίστηκε από τον Άντζελο Μοντιτσέλλι, στο Le Costume Ancien ou Moderne

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Σ΄, στίχους 478-608). Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του μετά τον δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, ζητάει από τον θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της. Το απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται η ασπίδα είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της «έκφρασης» (μια λογοτεχνική περιγραφή ενός έργου της οπτικής τέχνης) και επηρέασε πολλά μεταγενέστερα ποιήματα, συμπεριλαμβανομένης της Ασπίδας του Ηρακλή, που αποδόθηκε στον Ησίοδο. Η περιγραφή του Βιργίλιου της ασπίδας του Αινεία σαφώς εμπνέεται από τον Όμηρο. Ο Όμηρος δίνει μια λεπτομερή περιγραφή των εικόνων που κοσμούν τη νέα ασπίδα, έργο του Ηφαίστου. Ξεκινώντας από το κέντρο της ασπίδας κινείται προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, και η ασπίδα περιγράφεται ως εξής: Η γη, ο ουρανός και θάλασσα, ο ήλιος, το φεγγάρι και οι αστερισμοί (484-89) "Δύο όμορφες πόλεις γεμάτες από ανθρώπους": στη μία, ένας γάμος και μια δίκη λαμβάνουν μέρος (490-508), ενώ η άλλη πολιορκείται από δύο στρατούς, όπου η ασπίδα δείχνει μια ενέδρα και μια μάχη (509 - 540). Ένα πεδίο που επανακαλλιεργείται για τρίτη φορά (541-549). Την ιδιοκτησία ενός βασιλιά, όπου η συγκομιδή του αποκομίζεται (550-560). Ένα αμπέλι που άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια (561-572). Μια «αγέλη κερασφόρων ζώων με ίσια κέρατα». Ο ταύρος που είναι μπροστά έχει δεχθεί επίθεση από ένα ζευγάρι άγρια λιοντάρια και οι βοσκοί με τα σκυλιά τους, προσπαθούν να τα διώξουν μακριά (573-586). Μια εικόνα από μια φάρμα προβάτων (587-589). Μία σκηνή χορού, όπου νέοι άνδρες και γυναίκες χορεύουν (590-607). Το μεγάλο ρεύμα του Ωκεανού (607-608).

Εξερευνητικά ταξίδια στην ελληνική μυθολογία.

Ηρακλής και Άτλας (μεταξύ 1513 και 1515). Έργο του Ιταλού ζωγράφου Μπερναρντίνο Λουίνι.

Από την ειρηνική εισβολή του Διόνυσου στις Ινδίες, τις περιπλανήσεις του Περσέα στην Αφρική, όταν αναζητώντας τη Μέδουσα έφτασε ως την Αιθιοπία, τα ταξίδια του Ηρακλή στη Δυτική Μεσόγειο, για τα μήλα των Εσπερίδων και έξω από αυτήν για τα άλογα του Γηρυόνη, ως την Αργοναυτική εκστρατεία και την Οδύσσεια, έχουμε τη μυθολογική αφήγηση τολμηρών εξερευνήσεων. Η εκστρατεία του Διονύσου στην Ινδία

ΚΙΡΚΗ

“Τα μάτια της Κίρκης”.

Ήταν στο δώμα. Κάτω, η θάλασσα κοιμότανε,
λευκή στο φεγγαρόφωτο και στους ατμούς,

Μπέρτραμ ΜΑΚΕΝΑΛ Κίρκη 1893

μια νιότη όπως ο θάνατος αιώνια.
Εκεί, με τα μεγάλα μάτια της κλειστά
πεισματικά, θαρρείς για να κρατήσει
φυλακισμένο το όνειρο,
η Κίρκη με περίμενε. Κορμί ντυμένο
μόνο με την αρμύρα του νερού,
της γης την άχνη, του καιρού το ρίγος,
παιδική σάρκα σφριγηλή, αφημένη στο άγνωστο.
Το πόσο περπατήσαμε ο ένας του άλλου
τη μοναξιά, διαβαίνει η πίκρα και το παίρνει.
Κι ο Έρωτας έχει πάντα ένα σκυμμένο πρόσωπο
όταν κοιτάει στη χώρα της ανάμνησης,
ψάχνοντας για μια κίνηση, για μια γραμμή,
για έναν ίσκιο πνιγμένο, για ένα θρόισμα,
ζώντας ξανά το μυστικό κύμα, ανεβαίνοντας
την ερημιά.
Μα ωστόσο, η Κίρκη
ήταν εκεί, ταξιδεμένη απ’ τις αγρύπνιες μου
χρόνια και χρόνια, ήταν εκεί και με περίμενε,
παιδική σάρκα, οδυνηρά μεγαλωμένη
στου αγνώστου το καρτέρεμα.
Σκύβοντας, ήπια,
πρώτα, νερό απ’ τα χείλη της. Το καλοκαίρι
τραγουδούσε βαθιά μέσα στις φλέβες
το κομμένο τραγούδι του. Περιπλανήθηκα
ώρα πολλή στη σκοτεινή της γη, κοιτώντας
παράφορα τα κλεισμένα ματόφυλλα, κρούοντας τις πύλες
του μέσα κόσμου της, μιλώντας
τα λόγια που είναι σαν φτερά.
Μα η Κίρκη,
με το κορμί αφημένο στην πρωτόγνωρη αίσθηση,
με την πηγή της ανοιχτή στη βαριά δίψα μου,
κρατούσε πάντα στα θαυμάσια βύθη κάποιον ουρανό
φυλακισμένο, κι ένα φως που τρέμιζε άχραντο
στα απροσπέλαστα δάση. Μοναχή σα να ταξίδευε
με το ζεστό πουλί της αναπνιάς, ξένη κι ολόδική μου.
Είναι μακριά
τώρα το καλοκαιρινό νησί, η χαρά που πέτρωσε,
είναι μακριά και το κορμί της Κίρκης, η γιορτή
του πάθους πάνω από τη θάλασσα, κοντά
στην αιώνια νιότη.
Και στις μεγάλες κάμαρες γυρίζουν
τώρα τα μάτια της ολάνοιχτα, ξεκομμένα απ’ το σώμα.
Ανάβουνε μικρές φωτιές μέσα στα χέρια μου,
παίζουνε πίσω απ’ τα παραπετάσματα,
τυραννούνε τις νύχτες μου, απρόσιτα άστρα.
Ανατέλλουν στη ρέμβη μου, βασιλεύουν στα δάκρυά μου,
μοίρα από φως και σκοτάδι, πικρή και ανεξήγητη,
σαν τη μοίρα της ποίησης,
που αγρυπνάει
στην ψυχή μου“.




➖Γιώργος Γεραλής.

Circe offering the Cup to Odysseus. JW Waterhouse

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Είσαι μια πέτρα στην άκρη του δρόμου
κι είμαι παιδί κουρασμένο στον ίσκιο σου
μοιάζεις με λέξη που φτιάχνει τον κόσμο
κι εγώ σταγόνα που βρέχει τα χείλη σου

Μάγισσα Κίρκη πού με πας
σε ποια γωνιά μ’ αφήνεις και με σβήνεις
έχω ξεχάσει τι ζητώ
ζω στο δικό σου κόσμο κι απορώ

Παίζεις στα ζάρια τη μαύρη χαρά μου
μα περιμένω βουβός στο κατώφλι σου
έρχεται η νύχτα και φέγγεις μπροστά μου
σαν ναυαγός κολυμπάω στο σεντόνι σου

Μάγισσα Κίρκη πού με πας
σε ποια γωνιά μ’ αφήνεις και με σβήνεις
έχω ξεχάσει τι ζητώ
ζω στο δικό σου κόσμο κι απορώ

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ

ΙΛΙΑΔΑ

Μετά το θάνατο του Αχιλλέα, η Θέτις πρόσφερε στους Αχαιούς τα περίφημα όπλα του γιου της που είχε φτιάξει ο Ήφαιστος, με τον όρο να τα πάρει ο "άριστος ανδρών"

Από όλους τους ήρωες, μόνο δύο τόλμησαν να προβάλλουν τον εαυτό τους, σαν τον καλύτερο. Ο Αίας ,καθώς ήταν ο πιο δυνατός και ψυχωμένος μετά τον Αχιλλέα, και ο Οδυσσέας καθώς με την εξυπνάδα του

ΚΟΤΤΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΓΧΕΙΡΑΣ

ΚΟΤΤΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΓΧΕΙΡΑΣ :
Όταν τα τοπωνύμια φλερτάρουν με τη Μυθολογία...
(Για όσους επιθυμούν τα δύσκολα και επιστρατεύουν αμφιβολίες...)

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος

Εκκίνηση απ΄τα Κατούνια

Αρχές του Αυγούστου πέρυσι, και σε μια όμορφη έντεχνη-λαϊκή συναυλία του « ΝΟΛ » στα Κατούνια ( αύλειο χώρο εκκλησιδίου του Άη Γιάννη ),