Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Η ΠΑΤΡΙΔΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ

— Μωρέ, εσύ 'σαι, Πέτρο; — Γιωργάκη, εσύ;

Και με το σπιθόβολημα της ψυχής, με την αποφασιστική ροπή που φανέρωνε την ανυπομονησία των νεύρων, με το τρεμούλιασμα της φωνής που πρόδιδε τη βαθιά συγκίνηση, άνοιξαν ορθά τα χέρια και ρίχτηκαν στην αγκαλιά ο ένας τ’ αλλού.

Και από τον τόσο λαό που περνοδιάβαινε εκεί στο λιθόστρωτο, ανάμεσα στους Εβραίους που ξυπόλυτοι κουβαλούσαν τα σακιά από το τελωνείο, τον ψωμά, τον μανάβη και τον κουρέα που έκραζαν με ξεφωνητά τους πελάτες τους, τον σαράφη που μπροστά στο τραπεζάκι του έπαιζε τα τάλιρα βασανίζοντας με τον ήχο και τη λαμπρότητά τους τον κόσμο, κανείς ούτε πρόσεξε ούτε ήταν ικανός να αισθανθεί τη λαχτάρα που είχαν στο αγκάλιασμά τους οι δυο φίλοι.

ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΚΟΥΤΙ – ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ

Επεράσαμε το ποτάμι των Καμινίων. Το χωριό είναι από χαμηλά σπιτάκια και από λίγες καλύβες, που κατοικούν αλβανόφωνοι ποιμένες και γύφτοι. Θεωρείται απ' όλους η μέση του δρόμου από Λεχαινών εις Πάτρας και οι ταξιδιώτες συνήθιζαν να κάνουν εκεί τους πολυώρους σταθμούς των. Τώρα ο ήλιος είχε δύσει, το σκοτάδι ήρχετο και οι καρολόγοι απεφάσισαν να ξενυχτήσουν εκεί. Εξέδυσαν τα άλογά τους και αφού τα έτριψαν καλά με δεμάτια από άχυρο για να στεγνώσουν τον ιδρώτα τους, τα σκέπασαν με μεγάλα μάλλινα σκεπάσματα και τα έδεσαν εις το παχνί. Έπειτα εμπήκαν όλοι εις το χάνι, γιατί και το ψύχος άρχισε να τσούζει.

Το χάνι ήτο μικρό παλιόσπιτο, με αυλήν εις το πίσω μέρος, με το απαραίτητο πηγάδι και υπόστεγο για τ' άλογα. Για τους ανθρώπους καμιά φροντίδα δεν έχει ο χαντζής, γιατί αυτοί συνηθίζουν να κοιμούνται κοντά εις τα πόδια των αλόγων τους ή απάνω εις τα κάρα. Οι τοίχοι του χανιού ήσαν κατάμαυροι, η οροφή γεμάτη αράχνες, το έδαφος λάσπες. Μερικές σανίδες σκεπασμένες με παλιόχαρτα έκαναν τον σκελετό γυμνών

ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΑ,

ΑΘΗΝΑ, ΚΟΛΩΝΑΚΙ: ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΑ, ΟΔΟΣ ΑΧΑΙΟΥ 16

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ

Στην καρδιά της παλιάς Αθήνας, εκεί που το ΚΟΛΩΝΑΚΙ διατηρούσε ακόμα τον αυθεντικό χαρακτήρα της γειτονιάς, η ΟΔΟΣ ΑΧΑΙΟΥ 16 αποτελούσε διαχρονικό σημείο αναφοράς για τους λάτρεις της παραδοσιακής διασκέδασης. Η σπάνια αυτή φωτογραφία από το ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ μάς μεταφέρει στο εσωτερικό της θρυλικής ΤΑΒΕΡΝΑΣ ΤΟΥ ΚΟΥΚΑ, ενός χώρου όπου ο χρόνος έμοιαζε να σταματά

ΚΟΛΩΝΑΚΙ 1917: ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΚΟΛΩΝΑΚΙ 1917: ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

Στην ιστορική φωτογραφία του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ από το 1917, μεταφερόμαστε σε μια γωνιά του ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ που ελάχιστα θυμίζει τη σημερινή του εικόνα. Το κατάστημα τροφίμων της περιόδου εκείνης λειτουργούσε σε ένα κτίριο με παραδοσιακή κεραμοσκεπή, όπου τα εμπορεύματα στοιβάζονταν σε κοφίνια και τσουβάλια έξω από την είσοδο.

Παρά την αριστοκρατική εξέλιξη της περιοχής, το έδαφος παρέμενε χωμάτινο, αναδεικνύοντας τις υποδομές της εποχής. Στη δεξιά πλευρά της εικόνας διακρίνονται οι ψάθινες καρέκλες ενός παρακείμενου καφενείου, υποδηλώνοντας την έντονη κοινωνική ζωή της γειτονιάς που αναπτυσσόταν πάνω στο χώμα. Αν και η λεζάντα δεν προσδιορίζει το ακριβές σημείο, η λήψη αποτελεί ένα σπάνιο τεκμήριο της αστικής διαμόρφωσης της Αθήνας κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΣ ΑΓΟΡΑ 1896

Gemini said

ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΣ ΑΓΟΡΑ 1896: ΤΟ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ»

Στη ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ ΑΓΟΡΑ του 1896, το κρεοπωλείο «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ» αποτελούσε ένα από τα πιο φημισμένα σημεία της αθηναϊκής αγοράς, συνδέοντας το όνομά του με την ιστορική εποχή των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Η φωτογραφία αποτυπώνει την αυθεντική ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνας, όπου η αγορά ήταν το κέντρο της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της πόλης.

Οι κρεοπώλες, με τις χαρακτηριστικές ποδιές τους, ποζάρουν μπροστά από τη εντυπωσιακή βιτρίνα με τα κρεμασμένα σφάγια, μια εικόνα που φανερώνει τον πλούτο και την κίνηση της εποχής. Το κρεοπωλείο δεν ήταν απλώς ένας χώρος εμπορίου, αλλά ένας θεσμός της γειτονιάς που προσέφερε εκλεκτά προϊόντα στους Αθηναίους και τους επισκέπτες που είχαν κατακλύσει την πόλη για τη μεγάλη αθλητική γιορτή.

ΚΟΛΩΝΑΚΙ 1928: ΤΟ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ «Η ΗΠΕΙΡΟΣ» ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΟΒΑ

ΚΟΛΩΝΑΚΙ 1928: ΤΟ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ «Η ΗΠΕΙΡΟΣ» ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΟΒΑ

Στην καρδιά του ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ το 1928, η εικόνα του κρεοπωλείου «Η ΗΠΕΙΡΟΣ» του ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΟΒΑ αποτελεί ένα ζωντανό τεκμήριο της αθηναϊκής αγοράς του Μεσοπολέμου. Η επιγραφή «ΧΡ. ΤΖΟΒΑ» στην πρόσοψη δηλώνει την καταγωγή και την ποιότητα των προϊόντων, σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη στον τοπικό προμηθευτή ήταν η βάση της καθημερινής οικονομίας.

Η βιτρίνα του καταστήματος, όπως μαρτυρά η φωτογραφία από το ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, είναι γεμάτη με ολόκληρα σφάγια κρεμασμένα στην είσοδο, μια εικόνα αυθεντική πριν την έλευση των σύγχρονων ψυγείων. Οι κρεοπώλες, φορώντας τις παραδοσιακές τους ποδιές αλλά και προσεγμένα ρούχα με γραβάτες, ποζάρουν με υπερηφάνεια. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το ζωντανό αρνί πάνω στο παραδοσιακό ξύλινο κούτσουρο κοπής, μια κίνηση που υπογράμμιζε στους πελάτες τη φρεσκάδα και την εκλεκτική προέλευση των κρεάτων από τα βουνά της Ηπείρου.

Το Κολωνάκι εκείνης της περιόδου, αν και ήδη μια από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες, διατηρούσε ακόμα αυτή την άμεση επαφή με την παραδοσιακή αγορά. Οι κάτοικοι διέσχιζαν τους δρόμους—που συχνά μετά τη βροχή θύμιζαν το λασπωμένο τοπίο της Αστυδάμαντος—για να φτάσουν στο κατώφλι του Τζόβα, αφήνοντας τη λάσπη στις σιδερένιες λάμες των εισόδων πριν παραλάβουν τις προμήθειες για το οικογενειακό τραπέζι.: ΤΟ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ «Η ΗΠΕΙΡΟΣ» ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΟΒΑ

Στην καρδιά του ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ το 1928, η εικόνα του κρεοπωλείου «Η ΗΠΕΙΡΟΣ» του ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΖΟΒΑ αποτελεί ένα ζωντανό τεκμήριο της αθηναϊκής αγοράς του Μεσοπολέμου. Η επιγραφή «ΧΡ. ΤΖΟΒΑ» στην πρόσοψη δηλώνει την καταγωγή και την ποιότητα των προϊόντων, σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη στον τοπικό προμηθευτή ήταν η βάση της καθημερινής οικονομίας.

Η βιτρίνα του καταστήματος, όπως μαρτυρά η φωτογραφία από το ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, είναι γεμάτη με ολόκληρα σφάγια κρεμασμένα στην είσοδο, μια εικόνα αυθεντική πριν την έλευση των σύγχρονων ψυγείων. Οι κρεοπώλες, φορώντας τις παραδοσιακές τους ποδιές αλλά και προσεγμένα ρούχα με γραβάτες, ποζάρουν με υπερηφάνεια. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το ζωντανό αρνί πάνω στο παραδοσιακό ξύλινο κούτσουρο κοπής, μια κίνηση που υπογράμμιζε στους πελάτες τη φρεσκάδα και την εκλεκτική προέλευση των κρεάτων από τα βουνά της Ηπείρου.

Το Κολωνάκι εκείνης της περιόδου, αν και ήδη μια από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες, διατηρούσε ακόμα αυτή την άμεση επαφή με την παραδοσιακή αγορά. Οι κάτοικοι διέσχιζαν τους δρόμους—που συχνά μετά τη βροχή θύμιζαν το λασπωμένο τοπίο της Αστυδάμαντος—για να φτάσουν στο κατώφλι του Τζόβα, αφήνοντας τη λάσπη στις σιδερένιες λάμες των εισόδων πριν παραλάβουν τις προμήθειες για το οικογενειακό τραπέζι.

ΠΑΓΚΡΑΤΙ 1931: Η ΟΔΟΣ ΑΣΤΥΔΑΜΑΝΤΟΣ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ

Στην οδό ΑΣΤΥΔΑΜΑΝΤΟΣ στο ΠΑΓΚΡΑΤΙ του 1931, η εικόνα της καθημερινότητας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις δυσκολίες των υποδομών και τη λάσπη που κυριαρχούσε μετά από κάθε βροχή. Η φωτογραφία αποκαλύπτει έναν δρόμο γεμάτο βαθιές λούμπες και λιμνάζοντα νερά, μαρτυρώντας τις συνθήκες μιας εποχής όπου η ασφαλτόστρωση ήταν ακόμα πολυτέλεια για τις γειτονιές της Αθήνας. Το να επιστρέφει κανείς στο σπίτι του με τα παπούτσια βουτηγμένα στη λάσπη ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

LA LLORONA (2)

Όλα ξεκίνησαν σαν μια ιδανική απόδραση. Μια παρέα νέων ανθρώπων, γεμάτοι ζωντάνια και διάθεση για περιπέτεια, αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή και να κατασκηνώσουμε δίπλα στις όχθες μιας ήσυχης λίμνης, μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Η βραδιά είχε ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο. Ήμασταν μια παρέα δεμένη, μοιραζόμασταν γέλια, αναμνήσεις και σχέδια κάτω από τον έναστρο μεξικάνικο ουρανό. Η φωτιά στο κέντρο μας έκαιγε ζωηρά, ρίχνοντας χρυσές ανταύγειες στα πρόσωπά μας, ενώ η μυρωδιά του

Ο ΧΗΡΟΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ

Η ιστορία μας μεταφέρει στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού. Εκεί, η γυναίκα ενός Ινδιάνου πέθανε και εκείνος έμεινε απαρηγόρητος. Δεν είχε πια κανέναν να τον φροντίζει, να τον παρηγορεί και να διώχνει τη μοναξιά του τις νύχτες. Όσο περνούσε ο καιρός, η θλίψη του μεγάλωνε και άρχισε να τριγυρνά ζαβλακωμένος έξω από τα σπίτια των γειτόνων του, οι οποίοι τον λυπόντουσαν και μοιράζονταν μαζί του λίγο χυλό και τορτίγιας.

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ EDGAR ALLAN POE

Αυτή την τόσο φρικιαστική και συνάμα τόσο απλή ιστορία που ξεκινώ να εξιστορώ, ούτε προσδοκώ ούτε απαιτώ να την πιστέψετε. Θα ήμουν πράγματι παράφρων αν περίμενα κάτι τέτοιο για μια υπόθεση όπου οι ίδιες μου οι αισθήσεις αρνούνται τη μαρτυρία τους. Κι όμως, δεν είμαι τρελός — και σίγουρα δεν ονειρεύομαι. Αύριο, όμως, πρόκειται να πεθάνω, και γι’ αυτό επιθυμώ σήμερα να ξαλαφρώσω την ψυχή μου. Σκοπός μου είναι να παρουσιάσω στον κόσμο, απλά, λακωνικά και δίχως σχόλια, μια σειρά από καθημερινά γεγονότα που συνέβησαν στο σπίτι μου. Αυτά τα γεγονότα, με τις ολέθριες συνέπειές τους, με τρομοκράτησαν, με βασάνισαν και με κατέστρεψαν. Ωστόσο, δεν θα επιχειρήσω να τα ερμηνεύσω. Για μένα ήταν πηγή φρίκης — σε πολλούς, όμως, θα