ΜΕΡΟΣ Α΄: Η Γέννηση μιας Σκιώδους Φωνής και το Αθηναϊκό Σκηνικό του 1860
Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, γεννημένος στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1843, κουβαλούσε από τα γεννοφάσκια του ένα βαρύτατο συμβολικό φορτίο. Ως μοναχογιός του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου –του εθνικού ιστορικού που θεμελίωσε την αδιάσπαστη ελληνοχριστιανική συνέχεια του έθνους από την αρχαιότητα μέσω του Βυζαντίου–, ο Δημήτριος βρέθηκε από νωρίς εγκλωβισμένος σε έναν ασφυκτικό πνευματικό ορίζοντα. Ενώ ο πατέρας του έχτιζε τα θεμέλια της επίσημης κρατικής ιδεολογίας, ο νεαρός Δημήτριος στρεφόταν ενστικτωδώς προς την αμφισβήτηση, την υπαρξιακή θλίψη και τη ρήξη με κάθε μορφή εξουσίας.
Η Αθήνα της εποχής εκείνης ήταν μια μικρή, επαρχιώτικη πρωτεύουσα βασιλείου, η οποία
