Ρούπερτ Τσώνερ Μπρουκ 2 «Αιώνια Ποίηση»

Αιώνιας Ποίηση

ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας είναι μιά ρωγμή στον τοίχο, μια παραβιασμένη

Πύλη, που όταν μπαίνει μέσα εκεί, δεν ξαναφεύγει·

Ο έρωτας ξεπουλάει τ’ οχυρό της περήφανης καρδιάς

Στη Μοίρα. Ένοιωσαν ντροπιασμένοι αυτοί που αγαπούν

Μα δεν αγαπήθηκαν καθόλου. Και τότε ακόμα, όταν δυό

Στόματα, το ένα για τ’ άλλο διψασμένα, σβήσουν τη δίψα τους,

Ο σπαραγμός τους έχει ξεχαστεί, και η κραυγή των εύπιστων

Καρδιών στον ουρανό σιγήσει, – άλλο δεν έχουν, παρά

                                να πάρουν

Αγκαλιά τα φτωχικά τους όνειρα, και να ξαπλώσει ο καθένας

Χωριστά με το δικό του φάντασμα στη μοναξιά της δικής του

                                       νύχτας.

Κάποιοι περνούν τη νύχτα αυτή μαζί. Μα ξέρουνε αυτοί,

                                   ο έρωτας

Με τον καιρό ψυχραίνει, γίνεται πληκτικό και ψεύτικο αυτό

Που πριν ήταν γλυκό, ως επί το πλείστον, ψέμα.

Η έκπληξη δεν έρχεται στο χέρι πια ούτε στον ώμο,

Αλλά θαμπώνει κι από φιλί σε φίλημα αργοπεθαίνει.

Όλ’ αυτά είναι έρωτας· κι όλος ο έρωτας αυτό είναι μόνο.

Πολύ κοντά στα δυο μουσεία της Σκύρου βόρεια του Χωριού, βρίσκεται το άγαλμα, η «Αιώνια Ποίηση», αφιερωμένο στον Άγγλο φιλέλληνα ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ. Τον Φεβρουάριο του 1915,ο ποιητής, σε ηλικία 28 ετών άφησε την τελευταία του πνοή πλέοντας με μοίρα του Αγγλικού στόλου για την επιχείρηση των Δαρδανελίων
Όταν το πλοίο του πέρασε από το Σούνιο γεμάτος συγκίνηση είχε φωνάξει: «Και τώρα που της Αττικής είδα το άγιο χώμα, ας πεθάνω».Το όλο έργο φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Μ. Τόμπρο, ο οποίος όπως λέγεται, είχε σαν μοντέλο τον Αλέξανδρο Ιόλα, ένα νέο έφηβο, ώραίο και ανερχόμενο τότε χορευτή.