Η ιστορία του τελευταίου Τριβούνου της Ρώμης λειτούργησε ως «πεδίο δοκιμών» για δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Ενώ ο Βάγκνερ δημιούργησε ένα μουσικό υπερθέαμα που εστιάζει στο άτομο, ο Ένγκελς σχεδίασε μια «κοινωνική όπερα» που εστιάζει στην τάξη.
1. Ο ΗΡΩΑΣ: ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ VS ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ
Βάγκνερ: Ο Ριέντσι του Βάγκνερ είναι ένας μοναχικός, μεσσιανικός ηρωας. Η πτώση του οφείλεται στη «μοίρα» και στην αδυναμία του περιβάλλοντός του να κατανοήσει το μεγαλείο του. Είναι ένας ήρωας που στέκεται πάνω από τον λαό.Ένγκελς: Ο Ριέντζι του Ένγκελς είναι ένας πολιτικός ηγέτης του οποίου η μοίρα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βάση του. Η πτώση του δεν είναι ζήτημα μοίρας, αλλά συνέπεια της σταδιακής του αποξένωσης από τις λαϊκές μάζες. Για τον Ένγκελς, ο ήρωας είναι το όργανο του λαού.
2. Ο ΛΑΟΣ: ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ ΦΟΝΟ VS ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΜΟΧΛΟΣ
Βάγκνερ: Ο λαός (το chorus) λειτουργεί ως μάζα που επευφημεί ή καταδικάζει, παίζοντας έναν δευτερεύοντα, συναισθηματικό ρόλο. Η δράση καθορίζεται από τις αποφάσεις των «μεγάλων ανδρών».Ένγκελς: Ο λαός είναι ο συλλογικός πρωταγωνιστής. Οι διάλογοι των πληβείων στο λιμπρέτο του Ένγκελς αναδεικνύουν ταξικά αιτήματα (δικαιοσύνη, τροφή, τέλος της φεουδαρχικής βίας), καθιστώντας την εξέγερση μια πράξη κοινωνικής αναγκαιότητας.
3. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΦΟΣ
Βάγκνερ: Επενδύει στον «Μεγάλο Ρομαντισμό», με πλούσια ενορχήστρωση και έντονο συναίσθημα. Η μουσική έχει σκοπό να συγκινήσει και να εξυψώσει το πνεύμα.Ένγκελς: Αν και το έργο δεν μελοποιήθηκε, η δομή του κειμένου υποδηλώνει μια «ρητορική μουσικότητα». Ο Ένγκελς χρησιμοποιεί τη γλώσσα ως εργαλείο αφύπνισης της λογικής και της οργής, όχι μόνο της συγκίνησης
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου