1. Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ
Ο ΜΙΛΕΡ περιγράφει τον ΣΕΦΕΡΗ στον ΚΟΛΟΣΣΟ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ως το «αντίβαρο» στην πληθωρικότητα του ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ.
Ο ΜΙΛΕΡ: Ήταν η έκρηξη, ο ενθουσιασμός, ο άνθρωπος που έψαχνε να αποτινάξει κάθε
«πολιτισμένο» βάρος.Ο ΣΕΦΕΡΗΣ: Ήταν η ήρεμη δύναμη. Ένας άνθρωπος που κουβαλούσε όλο το βάρος της ελληνικής παράδοσης και της διπλωματικής ευθύνης, αλλά το εξέφραζε με μια μελαγχολική σοφία.
2. Η ΜΥΗΣΗ ΣΤΗΝ «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ» ΕΛΛΑΔΑ
Ο ΣΕΦΕΡΗΣ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να καταλάβει ο ΜΙΛΕΡ πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο το «φως» και το «κρασί», αλλά και ο πόνος της ιστορίας.
Μέσα από τις συζητήσεις τους, ο ΜΙΛΕΡ ήρθε σε επαφή με την ποίηση του ΣΕΦΕΡΗ, η οποία τον εντυπωσίασε βαθιά. Αναγνώρισε σε αυτήν την ίδια «γυμνότητα» και «καθαρότητα» που έβλεπε στο τοπίο της Αττικής.
Ο ΣΕΦΕΡΗΣ ήταν εκείνος που τον βοήθησε να δει πίσω από τα ερείπια, δείχνοντάς του πως ο σύγχρονος Έλληνας είναι μια συνέχεια του αρχαίου, όχι μέσω της μίμησης, αλλά μέσω της ίδιας υπαρξιακής αγωνίας.
3. Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗΣ ΦΙΛΙΑ
Η σχέση τους δεν σταμάτησε όταν ο ΜΙΛΕΡ έφυγε από την Ελλάδα λόγω του πολέμου. Οι δυο τους διατήρησαν μια πλούσια αλληλογραφία για δεκαετίες.
Η Αμοιβαία Εκτίμηση: Ο ΣΕΦΕΡΗΣ έβλεπε στον ΜΙΛΕΡ έναν άνθρωπο που μπορούσε να δει την Ελλάδα με «παρθένα» μάτια, χωρίς τις παρωπίδες του κλασικισμού.
Η Επιρροή: Ο ΜΙΛΕΡ βοήθησε στη διάδοση του έργου του ΣΕΦΕΡΗ στην Αμερική, ενώ ο ΣΕΦΕΡΗΣ μετέφρασε αποσπάσματα του ΜΙΛΕΡ, αναγνωρίζοντας την επαναστατική δύναμη της γραφής του.
4. Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ
Στο βιβλίο, ο ΣΕΦΕΡΗΣ εμφανίζεται συχνά ως μια σιωπηλή παρουσία που παρατηρεί τον ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ να αγορεύει. Ωστόσο, οι στιγμές που ο ΜΙΛΕΡ μένει μόνος με τον ΣΕΦΕΡΗ είναι εκείνες που το κείμενο αποκτά ένα βάθος σχεδόν θρησκευτικό. Ο ΣΕΦΕΡΗΣ του προσέφερε την πνευματική δομή για να κατανοήσει όσα ένιωθε ενστικτωδώς.
Συμπέρασμα: Αν ο ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗΣ ήταν για τον ΜΙΛΕΡ η «φωνή» της Ελλάδας, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ήταν η «συνείδησή» της. Χωρίς τον ΣΕΦΕΡΗ, ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ θα ήταν ίσως ένα πιο επιφανειακό βιβλίο.
Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ ΣΤΟΝ «ΚΟΛΟΣΣΟ»
Ο ΜΙΛΕΡ γράφει για τον ΣΕΦΕΡΗ:
«Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΙΑΔΗΣ (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα) ήταν ένας άνδρας με βαθιά, μελαγχολική ευγένεια. Αν ο ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗΣ ήταν ο χείμαρρος, ο ΣΕΦΕΡΗΣ ήταν η ήρεμη λίμνη που αντανακλούσε τα πάντα με μια τρομακτική διαύγεια. Καθόταν εκεί, με το βαρύ του μέτωπο και τα μάτια που έμοιαζαν να έχουν δει αιώνες ιστορίας, και όταν μιλούσε, οι λέξεις του είχαν το βάρος του μαρμάρου. Δεν σπαταλούσε τον λόγο του. Σε αυτόν βρήκα τον αληθινό πνευματικό άνθρωπο της Ελλάδας, εκείνον που μπορούσε να ενώσει το αρχαίο δράμα με την αγωνία του σύγχρονου κόσμου. Ήταν μια παρουσία που σου επέβαλλε τον σεβασμό χωρίς να το προσπαθεί, μια φωνή που ακουγόταν σαν ψίθυρος μέσα στην καταιγίδα του ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ.»
Ο ΜΙΛΕΡ εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι ο ΣΕΦΕΡΗΣ, παρά το αξίωμά του ως διπλωμάτης, παρέμενε ένας «γυμνός» ποιητής. Περιγράφει μια στιγμή στην Αθήνα, όπου ο ΣΕΦΕΡΗΣ του διάβασε το ποίημα «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΙΝΗΣ». Ο ΜΙΛΕΡ δεν κατάλαβε τις λέξεις (καθώς δεν ήξερε ελληνικά), αλλά ένιωσε τη δόνηση της φωνής και το κενό που περιέγραφε ο ποιητής – το κενό πίσω από τη χρυσή προσωπίδα.
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ
Η φιλία τους δοκιμάστηκε και σφυρηλατήθηκε μέσα από την απόσταση και τον Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ.
Η ΦΥΓΗ ΚΑΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ: Όταν ο ΜΙΛΕΡ αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αμερική το 1940, ένιωθε πνευματικά εξόριστος. Ο ΣΕΦΕΡΗΣ, από την άλλη, ακολούθησε την ελληνική κυβέρνηση στην εξορία (Κρήτη, Αίγυπτος, Νότια Αφρική). Οι επιστολές τους εκείνη την περίοδο είναι γεμάτες από μια κοινή αγωνία για τη μοίρα της Ελλάδας και του πολιτισμού.
Ο ΜΙΛΕΡ ΩΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ: Ο ΜΙΛΕΡ ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν ότι ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ έπρεπε να γίνει γνωστός στο παγκόσμιο κοινό. Έστελνε τα ποιήματά του σε εκδότες στην Αμερική και την Αγγλία, τονίζοντας πως «αυτός ο άνθρωπος είναι η φωνή της ίδιας της πέτρας».
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ: Συνέβη χρόνια αργότερα, όταν ο ΣΕΦΕΡΗΣ υπηρετούσε στο Λονδίνο. Η σχέση τους είχε πλέον ωριμάσει. Δεν ήταν πια ο «ξεναγός» και ο «ταξιδιώτης», αλλά δύο πνευματικοί συνοδοιπόροι που επέζησαν από την καταστροφή.
ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ (1963): Όταν ο ΣΕΦΕΡΗΣ κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο ΜΙΛΕΡ πανηγύρισε σαν να το είχε κερδίσει ο ίδιος. Έγραψε πως η βράβευση αυτή ήταν μια δικαίωση για το «φως» που του είχε γνωρίσει ο ποιητής στο Μαρούσι και στην Ύδρα.
Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΤΟΥΣ
Ο ΣΕΦΕΡΗΣ έγραψε κάποτε για τον ΜΙΛΕΡ: «Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να θαυμάζει, και αυτό είναι σπάνιο στις μέρες μας». Ο ΜΙΛΕΡ έγραψε για τον ΣΕΦΕΡΗ: «Μου έμαθε πως η ποίηση δεν είναι λέξεις στο χαρτί, αλλά ο τρόπος που αναπνέεις μπροστά στη θάλασσα».
Αυτή η σχέση είναι η απόδειξη πως η τέχνη μπορεί να γεφυρώσει τις πιο αντίθετες προσωπικότητες, αρκεί να υπάρχει μια κοινή αναζήτηση για την αλήθεια.
Ακολουθούν μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την αλληλογραφία τους, που αποκαλύπτουν το βάθος αυτής της πνευματικής φιλίας. Οι επιστολές αυτές ανταλλάχθηκαν σε μια περίοδο που ο κόσμος φλεγόταν, και η Ελλάδα ήταν το σημείο αναφοράς τους.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ (1939 - 1960)
1. Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΕΡ (ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ)
Ο ΧΕΝΡΙ ΜΙΛΕΡ γράφει στον ΣΕΦΕΡΗ, προσπαθώντας να περιγράψει πώς η εμπειρία της Ελλάδας τον ακολουθεί στην Αμερική:
«Αγαπητέ ΓΙΩΡΓΟ, κάθομαι εδώ στο Big Sur και κοιτάζω τον Ειρηνικό, αλλά τα μάτια μου ψάχνουν το Αιγαίο. Η Ελλάδα για μένα δεν ήταν ένα ταξίδι, ήταν μια εισβολή στην ψυχή μου. Θυμάμαι τη φωνή σου εκείνο το βράδυ στην Αθήνα και νιώθω πως οι λέξεις σου ήταν οι μόνες που είχαν νόημα πριν ξεσπάσει αυτός ο παραλογισμός του πολέμου. Μου λείπει η σιωπή σου, ΓΙΩΡΓΟ. Εδώ στην Αμερική όλοι θορυβούν, αλλά κανείς δεν λέει τίποτα.»
2. Η ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, συχνά κουρασμένος από τα διπλωματικά του καθήκοντα, απαντούσε στον ΜΙΛΕΡ με μια δόση μελαγχολίας αλλά και απέραντης εκτίμησης:
«Φίλε μου ΧΕΝΡΙ, διάβασα όσα έγραψες για τον ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ και για εμάς. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να δει την Ελλάδα χωρίς το πέπλο της αρχαιολατρίας. Είδες την πέτρα, είδες το αίμα, είδες το φως. Μας είδες όπως είμαστε: γυμνούς μέσα στην ιστορία μας. Σ’ ευχαριστώ που μας θύμισες πως είμαστε ζωντανοί, ακόμα και όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να καταρρέουν.»
3. Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Σε μια άλλη επιστολή, ο ΜΙΛΕΡ αναφέρεται συγκεκριμένα στο έργο του ποιητή:
«Διάβασα ξανά τα ποιήματά σου μεταφρασμένα. Υπάρχει μια γραμμή σου που με στοιχειώνει. Είναι σαν να πιάνεις το σφυγμό της ίδιας της γης. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά είσαι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Αγαμέμνονα και τον σημερινό άνθρωπο που πίνει το ούζο του στον Πειραιά. Μην σταματήσεις να γράφεις, ο κόσμος έχει ανάγκη από τη δική σου καθαρότητα.»
ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥΣ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέσα από αυτές τις επιστολές, γίνεται φανερό πως οι δύο άνδρες μοιράζονταν ένα κοινό όραμα:
Η Ελλάδα ως Πνευματικό Κέντρο: Δεν την έβλεπαν ως μια μικρή χώρα στην άκρη της Ευρώπης, αλλά ως την πηγή μιας «υγείας» που ο σύγχρονος κόσμος είχε απεγνωσμένα ανάγκη.
Η Αποστροφή προς τον Υλισμό: Τόσο ο ΜΙΛΕΡ όσο και ο ΣΕΦΕΡΗΣ σιχαινόντουσαν την κενότητα του δυτικού καταναλωτισμού και αναζητούσαν την ουσία στην απλότητα και την αλήθεια των αισθήσεων.
ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ
Όταν ο ΣΕΦΕΡΗΣ βραβεύτηκε με το ΝΟΜΠΕΛ, ο ΜΙΛΕΡ του έστειλε ένα τηλεγράφημα που έγραφε μόνο λίγες λέξεις:
«ΤΩΡΑ Ο ΗΛΙΟΣ ΛΑΜΠΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΓΙΩΡΓΟ.»
ΥΔΡΑ
Η συνάντηση του ΧΕΝΡΙ ΜΙΛΕΡ και του ΓΙΩΡΓΟ ΣΕΦΕΡΗ στην ΥΔΡΑ αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές του βιβλίου, καθώς το νησί λειτούργησε ως ο απόλυτος καταλύτης για τη φιλία τους και την πνευματική τους ταύτιση. Στην Ύδρα, οι δύο άνδρες δεν ήταν πλέον ο «περιηγητής» και ο «ξεναγός», αλλά δύο ψυχές που αναζητούσαν την απόλυτη αφαίρεση.
1. Η ΥΔΡΑ ΩΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ»
Για τον ΜΙΛΕΡ, η Ύδρα ήταν το μέρος όπου η αρχιτεκτονική και η φύση επέβαλλαν την αλήθεια. Ο ΣΕΦΕΡΗΣ, που γνώριζε καλά τη δωρικότητα του τοπίου, παρακολουθούσε τον ΜΙΛΕΡ να εκπλήσσεται από την «καθαρότητα» του βράχου.
Η Αισθητική της Πέτρας: Συζητούσαν για το πώς η Ύδρα δεν δέχεται στολίδια. Ο ΣΕΦΕΡΗΣ του εξήγησε πως η ομορφιά του νησιού είναι σκληρή, σχεδόν τιμωρητική για όποιον προσπαθεί να πει ψέματα.
Η Σιωπή: Στην Ύδρα, οι συζητήσεις τους αποκτούσαν μεγάλες παύσεις. Ο ΜΙΛΕΡ σημειώνει πως με τον ΣΕΦΕΡΗ μπορούσες να σωπαίνεις για ώρα και αυτή η σιωπή να είναι γεμάτη νόημα.
2. Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Στην Ύδρα, ο ΣΕΦΕΡΗΣ διάβασε στον ΜΙΛΕΡ αποσπάσματα που αντανακλούσαν τη γυμνότητα του νησιού.
Ο ΜΙΛΕΡ κατάλαβε εκεί πως η ποίηση του ΣΕΦΕΡΗ δεν ήταν «φτιαχτή», αλλά πήγαζε από την ίδια την πέτρα της Ύδρας.
Η συνάντηση αυτή βοήθησε τον ΜΙΛΕΡ να διατυπώσει τη διάσημη φράση του: «Η Ύδρα είναι μια σπουδή στην αφαίρεση». Ο ΣΕΦΕΡΗΣ ήταν ο άνθρωπος που του έδειξε πώς να «διαβάζει» αυτή την αφαίρεση.
3. ΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ
Οι δυο τους περπατούσαν στα λιθόστρωτα σοκάκια, ανάμεσα στα αρχοντικά των καπεταναίων.
Η Ιστορική Συνέχεια: Ο ΣΕΦΕΡΗΣ του μιλούσε για την επανάσταση, για τους ανθρώπους που έχτισαν αυτά τα σπίτια με πείσμα πάνω στον άνυδρο βράχο.
Η Ανθρώπινη Κλίμακα: Συμφώνησαν πως στην Ύδρα ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το μέτρο του. Δεν είναι ούτε θεός ούτε μυρμήγκι· είναι ένας οργανισμός που αναπνέει σε αρμονία με το φως.
4. Η ΥΔΡΑ ΩΣ ΣΗΜΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Η διαμονή τους εκεί σφράγισε τη φιλία τους γιατί ήταν μια κοινή εμπειρία «κάθαρσης».
Ο ΜΙΛΕΡ ένιωσε πως στην Ύδρα «ξεφλούδισε» όλη την ευρωπαϊκή του σκουριά.
Ο ΣΕΦΕΡΗΣ, βλέποντας την αντίδραση του ΜΙΛΕΡ, ένιωσε μια βαθιά ικανοποίηση που ένας ξένος μπορούσε επιτέλους να νιώσει την Ελλάδα όχι ως τουρίστας, αλλά ως μύστης.
Συμπέρασμα: Στην Ύδρα, η σχέση τους έγινε μεταφυσική. Ήταν το μέρος όπου ο ΧΕΝΡΙ ΜΙΛΕΡ ανακάλυψε την «απόλυτη καθαρότητα» και ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ βρήκε έναν φίλο που μπορούσε να καταλάβει τη σιωπή των ελληνικών βράχων.
1. Η ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΥΔΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (WATERCOLORS)
Παρόλο που ο ΜΙΛΕΡ ζωγράφιζε και πριν, η επαφή του με το ελληνικό φως και ειδικά με τη γεωμετρία της ΥΔΡΑΣ άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τα χρώματα.
Η Διαφάνεια: Άρχισε να χρησιμοποιεί το χρώμα με έναν τρόπο που θύμιζε το ελληνικό φως – όχι ως κάτι που καλύπτει την επιφάνεια, αλλά ως κάτι που ακτινοβολεί από μέσα.
Απλοποίηση Μορφών: Οι πίνακές του μετά την Ελλάδα έγιναν πιο αυθόρμητοι, λιγότερο «φορτωμένοι» και πιο «παιδικοί» με την έννοια της αθωότητας που ανακάλυψε στο νησί. Η Ύδρα του έμαθε πως δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες για να αποδώσεις την ουσία.
2. Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ «ΑΠΟΓΥΜΝΩΣΗ»
Μετά τον ΚΟΛΟΣΣΟ ΤΟΥ ΜΑΡΟΥΣΙΟΥ, η γραφή του ΜΙΛΕΡ (ειδικά σε έργα όπως το THE ROSY CRUCIFIXION) απέκτησε μια νέα ποιότητα.
Αποβολή του Κυνισμού: Ο προπολεμικός ΜΙΛΕΡ του Παρισιού ήταν συχνά κυνικός και σκοτεινός. Ο μεταπολεμικός ΜΙΛΕΡ, επηρεασμένος από την Ύδρα, έγινε πιο λυρικός, πιο καταφατικός προς τη ζωή και πιο πνευματικός.
Η Αναζήτηση του «Γυμνού» Λόγου: Προσπάθησε να μεταφέρει στη γραφή του τη «γυμνότητα» του βράχου της Ύδρας, αποφεύγοντας τα περιττά λογοτεχνικά τεχνάσματα.
3. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ BIG SUR (ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ)
Όταν ο ΜΙΛΕΡ εγκαταστάθηκε στο BIG SUR της Καλιφόρνια, προσπάθησε συνειδητά να αναπαράγει τον τρόπο ζωής που βίωσε στην Ύδρα με τον ΣΕΦΕΡΗ και τον ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗ.
Αυτάρκεια και Απλότητα: Το σπίτι του στο Big Sur έγινε ένα καταφύγιο πνευματικής αναζήτησης, μακριά από τον υλισμό της αμερικανικής κοινωνίας.
Η Ελλάδα ως Μέτρο: Σε κάθε του κείμενο από εκείνη την περίοδο, η Ελλάδα λειτουργεί ως το «μέτρο σύγκρισης». Οτιδήποτε ήταν αληθινό, έπρεπε να αντέχει στο φως της Ύδρας.
4. Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η Ύδρα του δίδαξε πως η ελευθερία είναι η ικανότητα να στέκεσαι μόνος σου, «γυμνός», απέναντι στο σύμπαν. Αυτή η ιδέα διαπερνά όλο το κατοπινό του έργο, μετατρέποντάς τον από έναν «καταραμένο» συγγραφέα σε έναν «προφήτη» της ατομικής απελευθέρωσης.
Σύνοψη: Χωρίς την Ύδρα, ο ΧΕΝΡΙ ΜΙΛΕΡ θα παρέμενε ίσως ένας εγκλωβισμένος ευρωπαίος διανοούμενος. Η Ύδρα τον μετέτρεψε σε έναν «πολίτη του φωτός». Όπως έγραψε και ο ίδιος: «Χρειάστηκαν χρόνια για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά στην Ύδρα έγινα ο άνθρωπος που θα έπρεπε να είμαι.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.