Σε μια εποχή που η παραλιακή ζώνη της Αθήνας ήταν ένας παρθένος τόπος γεμάτος αμμόλοφους και πυκνά δάση από πεύκα, ο φακός αποθανατίζει μια σπάνια, προσωπική στιγμή ενός εκ των κορυφαίων φωτορεπόρτερ της Ελλάδας. Είναι το καλοκαίρι του 1925 και ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΥΛΙΔΗΣ παραθερίζει με την οικογένειά του στη ΒΟΥΛΑ, σε ένα σκηνικό που σήμερα φαντάζει εξωτικό.
Η φωτογραφία, η οποία προέρχεται από το πολύτιμο ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, μας μεταφέρει στα απομεινάρια του παλιού παράλιου δάσους. Εκεί, ο άνθρωπος που κατέγραψε με την κάμερά του τις μεγαλύτερες πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις του 20ού αιώνα, επιλέγει την απόλυτη λιτότητα για τις διακοπές του: μια αυτοσχέδια ξύλινη καλύβα κάτω από τη βαριά σκιά των δέντρων.
Στο κέντρο της σύνθεσης, ο Πουλίδης ποζάρει μαζί με την οικογένειά του, αναδεικνύοντας μια διαφορετική πτυχή του παραθερισμού της δεκαετίας του '20. Μακριά από την κοσμική κίνηση, η ζωή στην ύπαιθρο της Βούλας σήμαινε επιστροφή στα απολύτως απαραίτητα: μερικές ψάθινες καρέκλες, την άμμο του Σαρωνικού και τη γαλήνη ενός τοπίου που δεν είχε γνωρίσει ακόμα την οικιστική έκρηξη.
Πρόκειται για ένα μοναδικό τεκμήριο που συνδέει την ιστορία της φωτογραφίας με την ιστορία της αττικής γης, θυμίζοντάς μας μια Αθήνα που "ανέπνεε" μέσα στις ελεύθερες ακτές της.
Μετά το 1925, η ΒΟΥΛΑ άρχισε να μεταμορφώνεται σταδιακά από έναν απομονωμένο παραθαλάσσιο τόπο σε έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς παραθερισμού της Αττικής.
Η Οικιστική και Τουριστική Ανάπτυξη
Ίδρυση του Οικισμού: Η περιοχή άρχισε να οργανώνεται ουσιαστικά τη δεκαετία του 1920, όταν η "Εταιρεία Προαστείων" ανέλαβε τη διαμόρφωση του οικισμού, προσελκύοντας εύπορους Αθηναίους που αναζητούσαν μια "κηπούπολη" δίπλα στη θάλασσα.
Παραθεριστικές Υποδομές: Μετά το 1925, άρχισαν να ανεγείρονται οι πρώτες εξοχικές κατοικίες και μικρά ξενοδοχεία, ενώ η πρόσβαση βελτιώθηκε σημαντικά με τη διάνοιξη δρόμων που συνέδεαν την περιοχή με το κέντρο της Αθήνας και το Φάληρο.
Η Ακτή και το ΠΙΚΠΑ: Κομβικό σημείο για την περιοχή υπήρξε η ίδρυση των εγκαταστάσεων του ΠΙΚΠΑ, οι οποίες έδωσαν έναν χαρακτήρα κοινωνικής μέριμνας και οργάνωσης στην παραλία, προσελκύοντας οικογένειες για θαλάσσια λουτρά.
Η Αλλαγή του Τοπίου
Από το Δάσος στην Οργάνωση: Όπως είδαμε στη φωτογραφία του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ, το 1925 η Βούλα διατηρούσε ακόμα το παρθένο παράλιο δάσος της. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το δάσος αυτό άρχισε να υποχωρεί για να δώσει τη θέση του σε οργανωμένες πλαζ και κήπους.
Η "Χρυσή Εποχή" του '30: Κατά τη δεκαετία του 1930, η Βούλα καθιερώθηκε ως "κοσμικό" κέντρο, με την ίδρυση εξοχικών κέντρων και τη διοργάνωση καλοκαιρινών εκδηλώσεων που προσέλκυαν την αθηναϊκή ελίτ.
Η Βούλα μετατράπηκε από μια "καλύβα στο δάσος" σε ένα οργανωμένο προάστιο, διατηρώντας όμως για πολλές δεκαετίες την αίσθηση της εξοχής που τόσο αγάπησαν οι πρώτοι της οικιστές.
Ακολουθεί το ενιαίο κείμενο για τη δημοσίευσή σας, το οποίο συνθέτει την ιστορική εξέλιξη της Βούλας από την παρθένα «εξοχή» του 1925 στην οργανωμένη παραθεριστική περιοχή των επόμενων δεκαετιών:
ΒΟΥΛΑ: ΑΠΟ ΤΗΝ «ΚΑΛΥΒΑ» ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΗΠΟΥΠΟΛΗ
Η φωτογραφία του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ από το 1925 (Αρχείο ΕΡΤ) αποτελεί μια σπάνια μαρτυρία για το πώς η αθηναϊκή ελίτ αντιλαμβανόταν τον παραθερισμό στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο κορυφαίος φωτορεπόρτερ, που κατέγραψε με τον φακό του τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης Ελλάδας, επιλέγει για την οικογένειά του την απόλυτη ελευθερία: μια αυτοσχέδια ξύλινη καλύβα στα απομεινάρια του παλιού παράλιου δάσους της ΒΟΥΛΑΣ.
Εκείνη την εποχή, η Βούλα ήταν ένας παρθένος τόπος, μια μακρινή «εξοχή» προσβάσιμη μόνο από όσους αναζητούσαν τη γαλήνη κάτω από τη σκιά των πεύκων και δίπλα στους αμμόλοφους του Σαρωνικού. Ωστόσο, το 1925 αποτέλεσε το μεταίχμιο για τη ριζική αλλαγή της περιοχής.
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕ ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Αμέσως μετά τα μέσα της δεκαετίας του '20, η Βούλα άρχισε να οργανώνεται συστηματικά:
Η Γέννηση της Κηπούπολης: Η «Εταιρεία Προαστείων» ανέλαβε τη διαμόρφωση του οικισμού, μετατρέποντας το άγριο δάσος σε ένα οργανωμένο δίκτυο δρόμων με μεγάλους κήπους και εξοχικές κατοικίες.
Η Κοσμική Κίνηση: Κατά τη δεκαετία του 1930, η περιοχή καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο «κομψούς» προορισμούς. Τα πρώτα αρχοντικά και τα εξοχικά κέντρα άρχισαν να ξεπροβάλλουν, προσελκύοντας την αστική τάξη της Αθήνας που αναζητούσε δροσιά μακριά από το κέντρο.
Η Αλλαγή του Τοπίου: Η εικόνα της «καλύβας στο δάσος» έδωσε τη θέση της στις οργανωμένες πλαζ και τις πρώτες τουριστικές υποδομές (όπως το ΠΙΚΠΑ), οι οποίες προσέδωσαν στην περιοχή έναν χαρακτήρα οργανωμένης αναψυχής.
Η φωτογραφία του Πουλίδη παραμένει ένα πολύτιμο τεκμήριο μιας Αθήνας που δεν υπάρχει πια, θυμίζοντάς μας τη μετάβαση από την πρωτόγονη γοητεία της φύσης στη σύγχρονη οικιστική ανάπτυξη του παραλιακού μετώπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου