ULALUME: ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ EDGAR ALLAN POE

Η Προσωπική Τραγωδία πίσω από τους Στίχους Το 1847, ο EDGAR ALLAN POE βρίσκεται στη δίνη της απόλυτης απόγνωσης. Η πολυαγαπημένη του σύζυγος, VIRGINIA CLEMM, έχει μόλις υποκύψει στη φυματίωση μετά από χρόνια οδυνηρής ασθένειας. Μέσα σε αυτό το κλίμα πένθους και ψυχικής αποσύνθεσης, γεννιέται το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» — ένα ποίημα που δεν περιγράφει απλώς έναν θάνατο, αλλά την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μνήμη του. Το Τοπίο της Ψυχής Ο Πόε μας μεταφέρει σε ένα φανταστικό, εφιαλτικό τοπίο: τη θολή περιοχή του WEIR και την αμυδρή λίμνη του AUBER. Είναι Οκτώβρης, ο ουρανός έχει το χρώμα της στάχτης και τα φύλλα είναι μαραμένα. Εδώ, ο αφηγητής περιπλανιέται με την PSYCHE (την Ψυχή του), η οποία λειτουργεί ως η ενστικτώδης φωνή της αλήθειας. Όταν ένα απατηλό φως, το άστρο της ΑΣΤΑΡΤΗΣ, εμφανίζεται στον ορίζοντα προσφέροντας ελπίδα και λήθη, ο αφηγητής παρασύρεται. Όμως η Ψυχή του τρέμει. Το ένστικτό της γνωρίζει αυτό που το μυαλό αρνείται να θυμηθεί: ότι το μονοπάτι οδηγεί πίσω στο σημείο του πόνου. Η κορύφωση έρχεται μπροστά στην πόρτα ενός τάφου, όπου η επιγραφή γράφει το όνομα της χαμένης του αγαπημένης: ULALUME. Η Παγκόσμια Κληρονομιά και η Ελληνική Σύνδεση Το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» υπήρξε το «ευαγγέλιο» των Συμβολιστών. Ο CHARLES BAUDELAIRE είδε στον Πόε έναν «καταραμένο αδελφό», μεταφράζοντας το έργο του και ενσωματώνοντας τη «μαύρη» αισθητική του στα «Άνθη του Κακού». Στην Ελλάδα, η επιρροή του υπήρξε καταλυτική. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ, ο «παράδοξος» της Χαλκίδας, μοιράστηκε με τον Πόε την αγάπη για το αλλόκοτο και την αναρχία της φαντασίας, ενώ ολόκληρη η γενιά του μεσοπολέμου (με κορυφαίο τον ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ) βρήκε στους στίχους του την απόλυτη έκφραση του αδιεξόδου. Ακόμα και ο H.P. LOVECRAFT δανείστηκε τη μουσικότητα των επινοημένων ονομάτων του Πόε για να χτίσει τον δικό του κοσμικό τρόμο. Σύνοψη Το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» παραμένει μια ανατομία της ανθρώπινης οδύνης. Μας υπενθυμίζει ότι το πένθος είναι ένας λαβύρινθος και ότι, όσο κι αν αναζητάμε τη λήθη, η καρδιά μας θα επιστρέφει πάντα στη «νύχτα όλων των νυχτών», εκεί όπου η αγάπη έγινε μνήμη και η μνήμη έγινε πέτρα.