Ο OSCAR WILDE ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(3):ΑΡΓΟΣ

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό του OSCAR WILDE στην Πελοπόννησο. Μετά την Ολυμπία και την Ανδρίτσαινα, ο ποιητής φτάνει στο ιστορικό ΑΡΓΟΣ. Εκεί, αντικρίζοντας το αρχαίο θέατρο, τη μεγαλύτερη κατασκευή του είδους της στην αρχαιότητα, βυθίζεται ξανά σε μια γόνιμη μελαγχολία για το ένδοξο παρελθόν που χάθηκε.

THE THEATRE OF ARGOS: Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: OSCAR WILDE

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ

Κατά την επίσκεψή του στο ΑΡΓΟΣ, ο WILDE εντυπωσιάστηκε από το θέατρο που είναι λαξευμένο στον βράχο του λόφου της Λάρισας. Σε αντίθεση με τη φωτεινή «Εντύπωση Ταξιδιού» του Κατακόλου, εδώ ο

ποιητής έρχεται αντιμέτωπος με τη σιωπή των ερειπίων. Το ποίημα αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στην παρακμή της εξουσίας και της τέχνης, σε έναν τόπο που κάποτε δέσποζε ο Αγαμέμνονας και οι τραγωδίες του Αισχύλου.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

“Night and the cool breath of the Dorian air, The stars like jewels on a purple floor, The distant murmur of the Argive shore, And through the reeds the nightingale’s despair. No more the King of Men with golden hair Shall lead his white-limbed armies to the war, No more the Argive maidens as of yore Shall bind with olive-wreaths their flowing hair.

The Gods are dead! the very stars are dim! The world is empty of all holy things, No longer do the white-robed maidens hymn The God of Light, the God of Silver Bows: Only the nightingale her sorrow sings, And on the hills the lonely shepherd goes.”

Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ (ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)

«Νύχτα και η δροσερή ανάσα του Δωρικού αέρα, Τ’ αστέρια σαν κοσμήματα πάνω σ’ ένα πορφυρό δάπεδο, Ο μακρινός παφλασμός της ακτής του Άργους, Και μες στις καλαμιές η απόγνωση του αηδονιού. Ποτέ πια ο Βασιλιάς των Ανδρών με τα χρυσά μαλλιά Δεν θα οδηγήσει τα λευκόκορμα στρατεύματά του στον πόλεμο, Ποτέ πια οι παρθένες του Άργους όπως παλιά Δεν θα δέσουν με στεφάνια ελιάς τα λυμένα τους μαλλιά.

Οι Θεοί πέθαναν! Ακόμα και τ’ αστέρια είναι θαμπά! Ο κόσμος είναι άδειος από κάθε τι ιερό, Δεν υμνούν πια οι λευκοφορεμένες παρθένες Τον Θεό του Φωτός, τον Θεό με τα Ασημένια Τόξα: Μόνο το αηδόνι τραγουδά τη θλίψη του, Και στους λόφους ο μοναχικός βοσκός διαβαίνει.»

---

ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Στο «THE THEATRE OF ARGOS», ο WILDE συνδέει το τοπίο με την ιστορική μνήμη:

• Ο Βασιλιάς των Ανδρών: Η αναφορά στον Αγαμέμνονα («King of Men with golden hair») υπογραμμίζει την αντίθεση ανάμεσα στη μυθική δόξα και τη σημερινή ερήμωση.

• Η Φύση ως Μάρτυρας: Το αηδόνι και ο μοναχικός βοσκός είναι οι μόνοι επιζώντες σε έναν κόσμο που «άδειασε από ιερά πράγματα». Η φύση συνεχίζει να υπάρχει, αλλά η θεϊκή παρουσία έχει αποσυρθεί.

• Η Αισθητική του Σκότους: Σε αντίθεση με το εκτυφλωτικό φως της Αθήνας που θα περιγράψει αργότερα, εδώ κυριαρχεί η νύχτα, το πορφυρό και το θαμπό φως των αστεριών, δημιουργώντας μια έντονα γοτθική-ρομαντική ατμόσφαιρα.

Δημοσιεύσεις: Το ποίημα περιλήφθηκε επίσης στη συλλογή «POEMS» (1881). Θεωρείται ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της «θρηνητικής» ποίησης του WILDE για την αρχαιότητα, προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική του άφιξη στην Αθήνα