Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: GUSTAVE DORÉ (1861)
Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Η Μορφή του Μίνωα: Ο Μίνωας απεικονίζεται ως μια γιγαντιαία, μυώδης και επιβλητική φιγούρα που κυριαρχεί στον χώρο. Κάθεται σε έναν πέτρινο θρόνο μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η μακριά ουρά του, η οποία τυλίγεται γύρω από το σώμα του. Σύμφωνα με την αφήγηση του Δάντη, ο Μίνωας ακούει την εξομολόγηση κάθε αμαρτωλού και στη συνέχεια τυλίγει την ουρά του γύρω από τον εαυτό του: ο αριθμός των κύκλων που σχηματίζει η ουρά ορίζει σε ποιον κύκλο της Κόλασης πρέπει να σταλεί η ψυχή.
Η Ανατομία και το Σκοτάδι: Ο Doré χρησιμοποιεί την τεχνική της χάραξης για να δημιουργήσει απίστευτες λεπτομέρειες στο μυϊκό σύστημα του Μίνωα, δίνοντάς του μια αίσθηση ακατέργαστης δύναμης και θεϊκής (ή δαιμονικής) αυθεντίας. Το παιχνίδι με τις σκιές εντείνει την ατμόσφαιρα του φόβου και της καταδίκης.
Οι Αμαρτωλοί: Στην κάτω αριστερή γωνία, βλέπουμε μια σειρά από μικροσκοπικές, γυμνές ανθρώπινες μορφές (ενήλικες) που περιμένουν με τρόμο και απόγνωση τη σειρά τους για να κριθούν. Η διαφορά μεγέθους ανάμεσα στον δικαστή και τους κρινόμενους υπογραμμίζει το αναπόφευκτο της μοίρας τους.
Η ΠΛΗΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ»
Όταν ο Δάντης αντικρίζει τον Μίνωα, τον περιγράφει ως "φρικτό και δόντια τρίζοντας". Ο Μίνωας εξετάζει τα εγκλήματα στην είσοδο. Κάθε ψυχή στέκεται μπροστά του και εξομολογείται όλα τα κρίματά της. Τότε ο Μίνωας, ο "γνώστης των αμαρτιών", αποφασίζει τη θέση της στον Άδη.
Αυτό το Άσμα (Canto 5) είναι ιδιαίτερα διάσημο γιατί αμέσως μετά την κρίση του Μίνωα, ο Δάντης συναντά τις ψυχές που τιμωρούνται για το πάθος τους (τους φιλήδονους), ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται η Φραντσέσκα ντα Ρίμινι και ο Πάολο. Ο Μίνωας είναι το "φράγμα" που χωρίζει την απλή αμαρτία από την αιώνια τιμωρία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.