Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ IRON MAIDEN

IRON MAIDEN - Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

[Εισαγωγή] Άκου την μπαλάντα του Παλιού Ναυτικού, Δες το μάτι του καθώς σταματά έναν από τους τρεις. Ο Καλεσμένος του Γάμου μαγεύεται από το βλέμμα του γέροντα, Και στέκεται εκεί για να ακούσει την ιστορία του.

Το πλοίο σαλπάρησε προς τον Νότο, Μέχρι που έφτασαν στη γη του πάγου και του χιονιού. Σε μια

παγωμένη χώρα όπου κανείς δεν είχε βρεθεί, Εκεί που ο τρόμος φαίνεται να μεγαλώνει.

[Η Εμφάνιση του Άλμπατρος] Τότε μέσα από την ομίχλη ήρθε το λευκό πουλί, Ο Άλμπατρος, που τον χαιρέτισαν στο όνομα του Θεού. Και το πλοίο ελευθερώθηκε από τα δεσμά του πάγου, Και το πουλί τους ακολουθούσε όπου κι αν πήγαιναν. Όμως τότε ο Ναυτικός έκανε μια πράξη κολασμένη, Και το πουλί της καλής τύχης έριξε νεκρό.

[Η Κατάρα και η Ακινησία] Και το πλήρωμα τον καταράστηκε, λέγοντας πως σκότωσε το πουλί Που έκανε το αεράκι να φυσά. Όμως όταν ο Ήλιος έλαμψε, είπαν πως σωστά έγινε, Που σκότωσε το πουλί που έφερε την ομίχλη. Έτσι έγιναν συνένοχοι στο έγκλημα, Και η κατάρα τους ακολούθησε για πολύ καιρό.

Μέρα τη μέρα, μέρα τη μέρα, Μείναμε κολλημένοι, χωρίς πνοή ή κίνηση, Τόσο ακίνητοι όσο ένα ζωγραφισμένο πλοίο Πάνω σε έναν ζωγραφισμένο ωκεανό. Νερό, νερό παντού, Και όλες οι σανίδες στράβωναν, Νερό, νερό παντού, Μα ούτε μια στάλα για να πιεις.

[Το Πλοίο-Φάντασμα και ο Θάνατος] Δείτε! Εκεί στον ορίζοντα, ένα σκάφος πλησιάζει, Χωρίς αεράκι, χωρίς παλίρροια, πλέει γρήγορα! Όμως πάνω στο κατάστρωμα, τι βλέπουν τα μάτια μας; Ο Θάνατος και η Ζωή-εν-Θανάτω ρίχνουν τα ζάρια! Η Γυναίκα κερδίζει τον Ναυτικό, ο Θάνατος παίρνει τους άλλους, Και ένας-ένας, οι διακόσιοι άντρες πέφτουν νεκροί.

[Το Μέσο του Τραγουδιού - Απαγγελία] (Εδώ η μουσική σβήνει και ακούγεται ο Dickinson να απαγγέλλει πάνω στο τρίξιμο του πλοίου)

«Μόνος, μόνος, ολομόναχος, Μόνος σε μια πλατιά, πλατιά θάλασσα! Και κανένας άγιος δεν σπλαχνίστηκε Την ψυχή μου στην αγωνία.

Οι τόσοι άντρες, τόσο όμορφοι! Και όλοι τους κείτονταν νεκροί: Και χίλια χιλιάδες γλοιώδη πράγματα Ζούσαν· και το ίδιο κι εγώ.»

[Η Λύτρωση] Τότε, κάτω από το φως του Φεγγαριού, είδε τα νερόφιδα, Και μέσα στην καρδιά του ένιωσε μια πηγή αγάπης. Τα ευλόγησε, και το ξόρκι έσπασε, Και ο Άλμπατρος έπεσε από τον λαιμό του, Βυθίστηκε σαν μόλυβδος μέσα στη θάλασσα.

[Το Φινάλε] Τώρα ο Ναυτικός πρέπει να λέει την ιστορία του, Να διδάσκει το μάθημα όπου κι αν πηγαίνει: Προσεύχεται καλύτερα, εκείνος που αγαπά καλύτερα Όλα τα πράγματα, και τα μεγάλα και τα μικρά. Γιατί ο αγαπημένος Θεός που μας αγαπά, Εκείνος έπλασε και αγαπά τα πάντα.

Hear the rime of the ancient mariner
See his eye as he stops one of three
Mesmerizes one of the wedding guests
Stay here and listen to the nightmares of the sea

And the music plays on, as the bride passes by
Caught by his spell and the mariner tells his tale

Driven south to the land of the snow and ice
To a place where nobody's been
Through the snow fog flies on the albatross
Hailed in God's name, hoping good luck it brings
And the ship sails on, back to the North
Through the fog and ice and the albatross follows on

The mariner kills the bird of good omen
His shipmates cry against what he's done
But when the fog clears, they justify him
And make themselves a part of the crime

Sailing on and on and north across the sea
Sailing on and on and north 'til all is calm

The albatross begins with its vengeance
A terrible curse, a thirst has begun
His shipmates blame bad luck on the mariner
About his neck the dead bird is hung

And the curse goes on and on and on at sea
And the thirst goes on and on for them and me

Day after day, day after day, we stuck, no breath nor motion
As idle as a painted ship upon a painted ocean
Water, water everywhere and all the boards did shrink
Water, water everywhere nor any drop to drink

"There", calls the mariner, "There comes a ship over the line"
"But how can she sail with no wind in her sails and no tide?"
"See, onward she comes"
"Onward she nears, out of the sun"
"See, she has no crew, she has no life"
"Wait but there's two"

Death and she, Life in Death, they throw their dice for the crew
She wins the mariner and he belongs to her now
Then, crew one by one
They drop down dead, two hundred men
She, she, Life-in-Death
She lets him live, her chosen one

One after one by the star dogged moon
Too quick for groan or sigh
Each turned his face with a ghastly pang
And cursed me with his eye
Four times 50 living men
(And I heard nor sigh nor groan)
With heavy thump, a lifeless lump
They dropped down, one by one

The curse it lives on in their eyes
The mariner he wished he'd die
Along with the sea creatures
But they lived on, so did he

And by the light of the moon
He prays for their beauty not doom
With heart he blesses them
God's creatures all of them too

Then the spell starts to break
The albatross falls from his neck
Sinks down like lead into the sea
Then down in falls comes the rain, ha, ha, ha

Hear the groans of the long dead seamen
See them stir and they start to rise
Bodies lifted by good spirits
None of them speak and they're lifeless in their eyes

And revenge is still sought, penance starts again
Cast into a trance and the nightmare carries on

Now the curse is finally lifted
And the mariner sights his home
Spirits go from the long dead bodies
Form their own light and the mariner's left alone

And then a boat came sailing towards him
It was a joy he could not believe
The pilot's boat, his son and the hermit
Penance of life will fall onto him

And the ship it sinks like lead into the sea
And the hermit shrives the mariner of his sins

The mariner's bound to tell of his story
To tell this tale wherever he goes
To teach God's word by his own example
That we must love all things that God made

And the wedding guest's a sad and wiser man
And the tale goes on and on and on and on

Σημειώσεις της Μετάφρασης:

• "Rime": Αν και στα σύγχρονα αγγλικά σημαίνει "πάχνη", στον τίτλο χρησιμοποιείται με την παλιά έννοια του "Rhyme" (Ποίημα/Μπαλάντα).

• "Albatross around the neck": Χάρη στο ποίημα και το τραγούδι, αυτή η φράση έμεινε στην αγγλική γλώσσα ως ιδιωματισμός που σημαίνει «ένα βαρύ ψυχολογικό φορτίο ενοχής».