ΑΥΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΪΝ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ  GEMA

τις γαρ ταύτην όδόν ηγεμονεύσει; Όλοι οι άντρες είμαστε αυνάνες. Εκείνος ο άντρας που δε δέχεται τούτο το κατηγόρημα είναι ο κατεξοχήν αυνάνας. Αυτός πια είναι που αυνανίζεται με χέρια και καθρέφτες. Εκτός πια και δεν ημπορεί. Είναι δηλαδή ανίκανος, όπως ήταν ο Καζαντζάκης. Σύμφωνα τουλάχιστον με τη μαρτυρία της γυναικαδέλφης του 'Ελλης Αλεξίου 1 . Ή είναι αμποδεμένος, όπως ήταν ο ήρωας του Παλαμά στο Θάνατος Παλικαριού. Το ανυποψίαστο είναι ότι σ' αυτή τη μυσταγωγία του αυνανισμού όλοι οι άντρες έχουμε παραστάτισσες και συλλειτουργούς όλες τις γυναίκες. Αυτές αποθεώνουν τις αυνανιστικές μας επιδόσεις. Ωχού! τι άχαρο ρόλο έμελλε .........ΣΥΝΕΧΕΙΑ:https://users.sch.gr/kdimitrakakis/kdim/dimosieuseis/liantinis_d_gemma.pdf

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ στο έργο του δεν επιχειρεί μια απλή φιλολογική ή επιστημονική μελέτη, αλλά μια οντολογική πρόκληση. Χρησιμοποιώντας μια γλώσσα ωμή, συχνά προκλητική αλλά πάντα

λυρική, εισάγει τον αναγνώστη στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, ο Λιαντίνης χρησιμοποιεί το θέμα του αυνανισμού όχι ως ηθικό ζήτημα, αλλά ως σύμβολο της πνευματικής και βιολογικής μοναξιάς του άντρα, καθώς και της σχέσης του με τη δημιουργία.

1. Η «Αυτοαναφορά» της Ύπαρξης

Η δήλωση «όλοι οι άντρες είμαστε αυνάνες» λειτουργεί ως μια ανατομία της ανθρώπινης κατάστασης. Ο Λιαντίνης υποστηρίζει ότι η αδυναμία της αληθινής επικοινωνίας με το «έτερο» οδηγεί τον άνθρωπο σε μια εσωστρεφή ικανοποίηση, ακόμα και μέσα στην κοινωνική του ζωή.

• Η Φυσικότητα του Παραδόξου: Παρομοιάζει αυτή την κατάσταση με την κίνηση της Γης. Όπως η Γη φαίνεται ακίνητη ενώ τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, έτσι και η καθημερινή ηθική καλύπτει μια βαθύτερη, «άκρα φυσική» αλήθεια που οι άνθρωποι φοβούνται να ονομάσουν.

2. Η Μετουσίωση: Από το Σπέρμα στην Ποίηση

Μία από τις πιο σημαντικές θέσεις του αποσπάσματος είναι η έννοια της μετουσίωσης (sublimation).

• Σολωμός και Παπαδιαμάντης: Ο Λιαντίνης εξαιρεί αυτές τις μορφές όχι από πουριτανισμό, αλλά από θαυμασμό για τη Βούληση.

• Η Δημιουργία: Υποστηρίζει ότι η αποχή και η εγκράτεια δεν είναι στέρηση, αλλά μετατροπή της βιολογικής ενέργειας (του σπέρματος) σε πνευματικό έργο. Η «οδύνη της βούλησης» είναι η μήτρα της μεγάλης τέχνης.

3. Η Σύγκρουση Ελληνικού και Εβραϊκού Πνεύματος

Ο Λιαντίνης προχωρά σε μια τολμηρή πολιτισμική σύγκριση:

• Ελληνικός Πολιτισμός: Ταυτίζεται με τον Απόλλωνα (Λόγος, Γεωμετρία, Επιστήμη, Φως). Είναι ο πολιτισμός της Γνώσης και του Δικαστή.

• Εβραϊκός Πολιτισμός: Ταυτίζεται με τον Διόνυσο (Ένστικτο, Πάθος, Αποκάλυψη, Σκοτάδι). Είναι ο πολιτισμός της Πίστης και του Δήμιου.

• Η Κριτική στον Χριστιανισμό: Θεωρεί τον χριστιανισμό ένα «νόθο παρασάρκωμα» που χρησιμοποιήθηκε για να αφανίσει την αρχαία ελληνική ευγένεια μέσω του δόλου.

4. Έρωτας και Θάνατος: Οι Δύο Πυλώνες

Το κείμενο κορυφώνεται με τη σύνδεση της ανθρώπινης εμπειρίας με το Σύμπαν.

• Μοναδικότητα: Ο έρωτας και ο θάνατος είναι απόλυτα προσωπικές εμπειρίες. Κανείς δεν πεθαίνει ή ερωτεύεται όπως ο άλλος (παραδείγματα από Σαίξπηρ, Ντοστογιέφσκι, Σοφοκλή).

• Κοσμολογία: Ο Λιαντίνης προσδίδει συμπαντικές διαστάσεις στις ανθρώπινες πράξεις. Η γέννηση ενός έρωτα είναι η γέννηση ενός άστρου, και ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι η έκρηξη ενός supernova. Για τον Λιαντίνη, ο άνθρωπος είναι το σύμπαν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο Λιαντίνης μας καλεί να δούμε τη ζωή πέρα από τα πέπλα της κοινωνικής αγωγής και της θρησκευτικής ενοχής. Η ανάλυσή του είναι μια πρόσκληση σε μια ηρωική βιοθεωρία, όπου ο άνθρωπος αποδέχεται τη φύση του, τιμά τη βούλησή του και αναγνωρίζει ότι ο Έρωτας και ο Θάνατος είναι οι μόνοι αυθεντικοί νόμοι της ύπαρξης.