ΜΟΣΧΟΠΟΛΗ: Η «ΝΕΑ ΑΘΗΝΑ» ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΙΡΚΟΥΤΣΚ
Η ιστορία της ΜΟΣΧΟΠΟΛΗΣ αποτελεί ένα από τα πιο λαμπρά κεφάλαια του ελληνισμού. Μέσα από τη σπάνια, επιχρωματισμένη ΧΑΛΚΟΓΡΑΦΙΑ που φιλοτεχνήθηκε στη ΒΙΕΝΝΗ το 1742 από τον ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΖΕΦΑΡΟΒΙΤΣ
ΜΟΣΧΟΠΟΛΗ: Η ΟΙΚΙΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΕΠΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΙΒΗΡΙΑ
Η ΜΟΣΧΟΠΟΛΗ του 18ου αιώνα δεν υπήρξε μόνο ένας πνευματικός φάρος, αλλά και ένα πρότυπο αστικής οργάνωσης. Όπως αποτυπώνεται στο έργο του ΖΕΦΑΡΟΒΙΤΣ και τεκμηριώνεται επιστημονικά από την έρευνα του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΤΑ, η πόλη ήταν οργανωμένη σε διακριτές
Η εξαιρετική αυτή λιθογραφία του LOUIS DUPRE, προερχόμενη από το μνημειώδες λεύκωμά του "VOYAGE A ATHENES ET CONSTANTINOPLE" (Παρίσι, 1825), αποτυπώνει
Η συγκεκριμένη λιθογραφία, φιλοτεχνημένη από τον THEODORE LEBLANC το 1833, αποτελεί μέρος του λευκώματος "CROQUIS D’APRÈS NATURE" (Σκίτσα εκ του φυσικού) που εκδόθηκε στο Παρίσι. Το έργο (0,40x0,28 μ., ΓΕ 24652) αποτυπώνει με εξαιρετική ζωντάνια και λεπτομέρεια μια σκηνή λαϊκών μουσικών, προσφέροντας μια διεισδυτική ματιά στην καθημερινότητα και την πολιτισμική
Η φωτογραφία αυτή αποτελεί ένα σπάνιο και πολύτιμο τεκμήριο από τα οδοιπορικά του Γερμανού φωτογράφου και αρχαιολόγου KONRAD HELBIG στην Ελλάδα, όπως δημοσιεύθηκαν στο λεύκωμά του "ARCHIPELAGUS: DIE INSELWELT DER ÄGÄIS".
Η πανώλη, γνωστή και ως ο «Μαύρος Θάνατος», υπήρξε μία από τις πιο θανατηφόρες πανδημίες στην ανθρώπινη ιστορία, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι της στην τέχνη, την κοινωνία και τη συλλογική μνήμη.
Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΩΛΗΣ
Στην πρώτη εικόνα βλέπουμε τη χαρακτηριστική και απόκοσμη μορφή του «γιατρού της πανώλης». Οι γιατροί αυτοί φορούσαν μια ειδική προστατευτική στολή που περιλάμβανε έναν μακρύ μανδύα και μια μάσκα με σχήμα ράμφους πουλιού. Στο ράμφος
Η ιστορία ξεκινά με έναν στοιχηματισμό στους ουρανούς: ο ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ προκαλεί τον Θεό, ισχυριζόμενος ότι μπορεί να παρασύρει τον εκλεκτό Του δούλο, τον σοφό δρα ΦΑΟΥΣΤ, μακριά από τον δρόμο της αρετής. Ο Φάουστ, ένας ηλικιωμένος επιστήμονας και φιλόσοφος, βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς απόγνωσης· παρά τις απεράντες γνώσεις του, νιώθει ότι η ανθρώπινη διάνοια είναι ανίσχυρη να ξεκλειδώσει τα μυστικά του σύμπαντος και η ζωή του φαντάζει κενή νοήματος.
Στην καρδιά της ελληνικής υπαίθρου, το έτος 1955, ο φακός του GEORGE HUNTER συλλαμβάνει μια στιγμή που μοιάζει να έχει σταματήσει ο χρόνος. Μια γυναίκα, με το βλέμμα στραμμένο με περιέργεια και ίσως μια δόση αμηχανίας προς τον ξένο περιηγητή, στέκεται στο κατώφλι του πέτρινου σπιτιού της.
Είχε κάνει το ντεμπούτο του ως καφέ και ζαχαροπλαστείο, όπως και παρέμεινε μέχρι το 1983.
.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τη συνέχεια της ιστορίας μέσα από αυτές τις δύο εικόνες.
Η Εξέλιξη στον Χρόνο
Ενώ η πρώτη φωτογραφία του 1930 μας μετέφερε σε μια εποχή με χωμάτινους δρόμους και πέτρινους τοίχους κάτω από έναν γυμνό Λυκαβηττό, η σημερινή εικόνα αντικατοπτρίζει την αστική εξέλιξη της
Αυτό το εμβληματικό έργο του PIETER BRUEGEL ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ, οι Αυτό το εμβληματικό έργο του PIETER BRUEGEL ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ, οι «ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ» (1559), αποτελεί μια πραγματική εγκυκλοπαίδεια της ανθρώπινης φύσης. Ο Bruegel δεν ζωγραφίζει απλώς χωρικούς, αλλά δημιουργεί έναν κόσμο «ανάποδα», όπου ο παραλογισμός είναι ο κανόνας.
Ακολουθεί η αναλυτική καταγραφή των παροιμιών και των συμβολισμών τους, όπως εμφανίζονται στον πίνακα, ξεκινώντας από την κάτω αριστερή γωνία και προχωρώντας προς το βάθος και τα δεξιά:
Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ (ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ)
Δένει τον διάβολο στο μαξιλάρι: Μια γυναίκα που είναι τόσο πεισματάρα ή ικανή που μπορεί να δαμάσει ακόμα και τον διάβολο (συμβολίζει την κακία ή την υπερβολική επιμονή).
Στο κέντρο της σύνθεσης, δύο γυναίκες, ντυμένες με τις παραδοσιακές σκουρόχρωμες ενδυμασίες της εποχής, στέκονται πάνω στην υπερυψωμένη τσιμεντένια βάση του πηγαδιού. Με κινήσεις συντονισμένες και δουλεμένες από την επανάληψη, τραβούν το νερό από τα σπλάχνα της γης. Η μία εξ αυτών σκύβει
Φαινόταν τόσο αθώο όταν ο Larsen εξηγούσε τις λεπτομέρειες. Εξάλλου ήταν μαγεία, άρα και ανοησίες.
«Μα τι είναι η μελωδία του Βασιλιά των Χούλτρα;» ρώτησε η Ίρις. «Είναι το κορυφαίο κομμάτι της μουσικής των Χούλτρα και περιέχει ένα ξόρκι», απάντησε ο Larsen. «Όσο παίζεται ολόκληρο, όλοι οι παρόντες πρέπει να χορεύουν», την ενημέρωσε περαιτέρω. «Επίσης, ο μουσικός δεν μπορεί να σταματήσει να το παίζει όσο κι αν το επιθυμεί».
Σε αυτή τη μνημειώδη φωτογραφία του 1920, ο φακός απαθανατίζει μια εμβληματική μορφή της παλαιάς Αθήνας. Πρόκειται για τον φύλακα του Παναθηναϊκού Σταδίου, ο οποίος ποζάρει με απαράμιλλη περηφάνια μπροστά από την Πύλη του Αδριανού. Ο γέροντας φορά την πλήρη ευζωνική στολή, ενώ στα μανίκια της κεντημένης φέρμελης διακρίνονται καθαρά τα διακριτικά του επιλοχία, μαρτυρώντας το
στρατιωτικό του παρελθόν και το ήθος που τον διακρίνει.
Με το ξίφος στη μέση και τα χέρια ακουμπισμένα στους γοφούς, η παρουσία του επιβάλλεται στον χώρο. Το κάδρο της Πύλης λειτουργεί ως πύλη στον χρόνο: μέσα από το άνοιγμα της καμάρας διακρίνεται το Μνημείο του Λυσικράτους (το γνωστό «Φανάρι του Διογένη») και στο βάθος τα τείχη της Ακρόπολης. Η λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής, με το κάρο και το άλογο που διασχίζουν τον δρόμο, έρχεται σε δημιουργική αντίθεση με τη στατική, σχεδόν άγαλματινή μορφή του επιλοχία-φύλακα.
Η φωτογραφία αυτή, πέρα από την καλλιτεχνική της αξία, αποτελεί ένα ζωντανό ιστορικό τεκμήριο για τους ανθρώπους που υπηρετούσαν τα μνημεία της πόλης, διατηρώντας ζωντανή την παράδοση στις αρχές του 20ού αιώνα.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "PEOPLE OF ALL NATIONS"
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΗΓΗΣ: C. UCHTER KNOX (ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, 1856-1933)
Ένας μοναχικός ναύτης, ένα σπασμένο κατάρτι και τα ανελέητα τυρκουάζ νερά του Ρεύματος του Κόλπου. Σε αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα, ο WINSLOW HOMER δεν ζωγραφίζει απλώς μια σκηνή· αποτυπώνει έναν ωμό αγώνα για επιβίωση.
Το αριστούργημα του PIETER BRUEGEL ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ, με τίτλο «ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ΧΩΡΩΝ» (ή αλλιώς «Η ΦΛΑΜΑΝΔΙΚΗ ΑΝΟΗΣΙΑ»), φιλοτεχνημένος το 1559.
Είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς πίνακες στην ιστορία της τέχνης, γιατί λειτουργεί σαν ένα οπτικό «κρυπτόλεξο». Περιλαμβάνει περίπου 112 αναγνωρίσιμες παροιμίες και ιδιωματισμούς της εποχής, οι οποίες απεικονίζουν την ανθρώπινη αφρέλεια, την αμαρτία και τον παραλογισμό.
Ο ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ (1568) – PIETER BRUEGEL THE ELDER
Ο κορυφαίος Φλαμανδός καλλιτέχνης PIETER BRUEGEL THE ELDER (1525/1530 - 1569) φιλοτέχνησε αυτό το εμβληματικό έργο,
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (1868–1920) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων, ο οποίος γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα στον ηθογραφικό ρεαλισμό και τον ευρωπαϊκό συμβολισμό. Το διήγημα "ΤΑΣΩ" δημοσιεύτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και αποτελεί δείγμα της ώριμης γραφής του.
Το έργο κινείται σε δύο επίπεδα: από τη μία πλευρά έχουμε την ηθογραφία της ελληνικής υπαίθρου με τις κοινωνικές προκαταλήψεις, τις οικογενειακές συγκρούσεις και τον σκληρό βιοπορισμό, και από την άλλη έναν έντονο ψυχογραφικό ρεαλισμό. Ο Χατζόπουλος δεν εστιάζει μόνο στα
Η ιστορία του αστικού σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς συνδέεται άρρηκτα με τα γεγονότα και συμβάντα της νεότερης ιστορίας μας. Πριν ενάμιση αιώνα, το 1869, κατασκευάζεται η Γραμμή Κηφισιά – Πειραιάς, καθιστώντας τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο το πλέον αγαπημένο και αξιόπιστο μέσο μαζικής μεταφοράς. Από τον Φεβρουάριο του 1869, όταν πανηγυρικά εγκαινιάστηκε η λειτουργία του ως
Στην καρδιά της Αθήνας του 1917, η οδός Αγίων Ασωμάτων στο ΘΗΣΕΙΟ σφύζει από ζωή, αλλά με έναν ρυθμό που σήμερα φαντάζει νοσταλγικός και μακρινός. Η φωτογραφία αποτυπώνει την καθημερινότητα δίπλα στον σταθμό του τρένου, εκεί όπου οι αραμπάδες —τα «ταξί» της εποχής— περίμεναν υπομονετικά τους επιβάτες τους.
Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ
Το σκηνικό κυριαρχείται από τα αμαξάκια και τα άλογα, που αποτελούσαν το κύριο μέσο μεταφοράς στην πόλη. Οι αραμπάδες είναι παρατεταγμένοι στην πιάτσα, έτοιμοι να μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα στα χωμάτινα σοκάκια της παλιάς Αθήνας. Οι αμαξάδες, φιγούρες γνώριμες και απαραίτητες για την κίνηση της πρωτεύουσας, φροντίζουν τα ζώα τους εν αναμονή της επόμενης διαδρομής.
ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Ο ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ: Στο βάθος της εικόνας δεσπόζει ο βυζαντινός Ναός των Αγίων Ασωμάτων, ένα τοπόσημο που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν της περιοχής.
Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ: Τα κτίρια που περιβάλλουν την πλατεία και τον σταθμό διακρίνονται για την απλότητα και την κλασική αθηναϊκή αρχιτεκτονική των αρχών του 20ού αιώνα, πριν η ασφαλτόστρωση και η έντονη ανοικοδόμηση αλλάξουν οριστικά το πρόσωπο του Θησείου.
Η εικόνα αυτή αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο μιας Αθήνας που μεταβαίνει από την παραδοσιακή εποχή στον μοντερνισμό, διατηρώντας ακόμα την αυθεντικότητα της γειτονιάς και την εξάρτηση από τη δύναμη των ζώων για τις καθημερινές μετακινήσεις.
Η φωτογραφία αυτή, που απεικονίζει την πιάτσα των αραμπάδων στο Θησείο το 1917, ανήκει στο πλούσιο αρχείο του ΠΕΤΡΟΥ ΠΟΥΛΙΔΗ.
Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΥΛΙΔΗΣ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους του φωτορεπορτάζ στην Ελλάδα. Με τον φακό του κατέγραψε με μοναδική λεπτομέρεια την καθημερινή ζωή, τις κοινωνικές αλλαγές και τα ιστορικά γεγονότα της Αθήνας κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο αποτελεί μέρος της συλλογής του που σήμερα φυλάσσεται στο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, το οποίο διασώζει χιλιάδες αρνητικά του δημιουργού, προσφέροντάς μας μια πολύτιμη ματιά στην ατμόσφαιρα της παλιάς πόλης.
Στην υποβλητική αυτή εικονογράφηση του MARTIN VAN MAELE, η νύχτα ξεδιπλώνεται με μια μυσταγωγική ένταση που αγγίζει τα όρια του ονείρου. Στο προσκήνιο, μια γυναικεία μορφή με πλούσια, κυματιστά μαλλιά στέκεται με την πλάτη γυρισμένη στον θεατή, ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό. Το
Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας από αυτή τη «πειραγμένη» φωτογραφία που έγινε viral και μας έδωσε την αφορμή να ανακαλύψουμε τον πραγματικό πρωτοπόρο της αθηναϊκής ομορφιάς.
ΜΕΡΟΣ 1ο: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ "ΤΡΕΛΑΝΕ" ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Όλοι έχουμε δει αυτή την εικόνα: Μια παλιά πρόσοψη καταστήματος στη Στοά Αρσακείου με την επιγραφή «Δ. ΠΟΥΤΣΑΡΑΚΟΣ» και το ερώτημα «Άσπρισαν τα μαλλιά σας;». Αν και το διαδίκτυο τη λάτρεψε για το προφανές λογοπαίγνιο με τη σύγχρονη αργκό, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και εξίσου εντυπωσιακή.
Η φωτογραφία είναι προϊόν επεξεργασίας (photoshop). Το πραγματικό όνομα ήταν ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ε. ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΣ. Ένα και μόνο γράμμα («Μ») αρκούσε για να μετατρέψει έναν σοβαρό επιχειρηματία του 1900 σε σύγχρονο meme!
Η ΛΟΥΤΣΙΑ ΝΤΙ ΛΑΜΕΡΜΟΥΡ αποτελεί την κορυφαία τραγική όπερα (dramma tragico) του ΓΚΑΕΤΑΝΟ ΝΤΟΝΙΤΣΕΤΤΙ. Το έργο, χωρισμένο σε τρεις πράξεις, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 26 Σεπτεμβρίου 1835 στο ΤΕΑΤΡΟ ΝΤΙ ΣΑΝ ΚΑΡΛΟ της Νάπολης, με την περίφημη ΦΑΝΝΥ ΤΑΚΚΙΝΑΡΝΤΙ ΠΕΡΣΙΑΝΙ στον ομώνυμο ρόλο.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Το λιμπρέτο βασίζεται στο ιστορικό μυθιστόρημα του ΣΕΡ ΟΥΟΛΤΕΡ ΣΚΟΤ, The Bride of Lammermoor (1819), το οποίο αντλεί τη θεματολογία του από ένα πραγματικό, τραγικό περιστατικό που συγκλόνισε τη Σκωτία το 1669. Η ιστορία διαδραματίζεται γύρω στο 1700 και επικεντρώνεται στην εύθραυστη ΛΟΥΤΣΙΑ ΑΣΤΟΝ, η οποία παγιδεύεται στην αιματηρή βεντέτα μεταξύ της οικογένειάς της και του οίκου των ΡΕΪΒΕΝΣΓΟΥΝΤ.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
ΛΟΥΤΣΙΑ: Υψίφωνος κολορατούρα.
ΛΟΡΔΟΣ ΕΝΡΙΚΟ ΑΣΤΟΝ: Βαρύτονος (Αδελφός της Λουτσία).
ΣΕΡ ΕΝΤΓΚΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΡΕΪΒΕΝΣΓΟΥΝΤ: Τενόρος (Ο αγαπημένος της Λουτσία).
ΛΟΡΔΟΣ ΑΡΤΟΥΡΟ ΜΠΑΚΛΩ: Τενόρος (Ο ανεπιθύμητος γαμπρός).
ΡΑΪΜΟΝΤΟ ΜΠΙΝΤΕΜΠΕΝΤ: Βαθύφωνος (Καλβινιστής πάστορας).
ΑΛΙΖΑ: Μεσόφωνος (Υπηρέτρια της Λουτσία).
ΝΟΡΜΑΝΝΟ: Τενόρος (Φρουρός του κάστρου).
ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
Αν και η υποδοχή στη Νάπολη ήταν αρχικά συγκρατημένη, η όπερα κατέκτησε γρήγορα τις μεγάλες σκηνές του κόσμου, από το Λονδίνο (1838) και το Παρίσι (1839) έως τη Νέα Ορλεάνη (1841). Στον 20ό αιώνα, η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ και η ΤΖΟΑΝ ΣΑΔΕΡΛΑΝΤ αναζωογόνησαν το έργο, προσφέροντας ερμηνείες που έμειναν στην ιστορία, ιδιαίτερα στην περίφημη "σκηνή της τρέλας". Σήμερα, η Λουτσία παραμένει μία από τις πιο δημοφιλείς όπερες παγκοσμίως, κατέχοντας σταθερά υψηλή θέση στις προτιμήσεις του κοινού.
ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ: Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΟΥΤΣΙΑ
Αν και το έργο ήταν πάντα δημοφιλές, η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ήταν εκείνη που το 1952 (και αργότερα στο Βερολίνο το 1955 με τον Κάραγιαν) άλλαξε την ιστορία της όπερας. Πριν από την Κάλλας, η Λουτσία ερμηνευόταν από "ελαφριές" υψιφώνους ως μια εύθραυστη κούκλα.
Η Δραματική Διάσταση: Η Κάλλας έδωσε στη Λουτσία βάθος, τραγικότητα και μια σκοτεινή ένταση.
Η Τεχνική: Χρησιμοποίησε τις απίστευτες δεξιότητες του coloratura τραγουδιού όχι για επίδειξη, αλλά ως μέσο έκφρασης της ψυχικής οδύνης.
Το Αποτύπωμα: Η δική της ερμηνεία παραμένει το σημείο αναφοράς, αποδεικνύοντας ότι η Λουτσία δεν είναι απλώς μια ιστορία τρέλας, αλλά μια κραυγή ενάντια στην καταπίεση.
Η σκηνή της τρέλας στην ΛΟΥΤΣΙΑ ΝΤΙ ΛΑΜΕΡΜΟΥΡ είναι η στιγμή που το λιμπρέτο του ΣΑΛΒΑΤΟΡΕ ΚΑΜΜΑΡΑΝΟ συναντά την απόλυτη τραγικότητα. Η Λουτσία, έχοντας μόλις δολοφονήσει τον σύζυγό της, βγαίνει στη σκηνή χαμένη στις παραισθήσεις της.
Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ μετέτρεψε αυτούς τους στίχους από απλές λέξεις σε έναν συγκλονιστικό ψυχικό διάλογο. Ας δούμε τα πιο εμβληματικά σημεία:
1. Η Παραίσθηση του Γάμου
"Il dolce suono mi colpì di sua voce! Ah, quella voce m'è qui nel cor discesa!"
(Ο γλυκός ήχος της φωνής του με χτύπησε! Αχ, αυτή η φωνή κατέβηκε εδώ, στην καρδιά μου!)
Εδώ η Λουτσία νομίζει πως ακούει τον αγαπημένο της Εντγκάρντο. Ο Καμμαράνο χρησιμοποιεί τη λέξη "colpì" (με χτύπησε), δείχνοντας ότι η ανάμνηση του έρωτά της την πονάει σωματικά, ενώ η Κάλλας έδινε σε αυτή τη φράση μια απόκοσμη γλυκύτητα που έκανε το κοινό να ανατριχιάζει.
2. Ο Όρκος δίπλα στο Σιντριβάνι
"S'appressa Edgardo... sediam presso la fonte..."
(Πλησιάζει ο Εντγκάρντο... ας καθίσουμε κοντά στο σιντριβάνι...)
Η Λουτσία επιστρέφει νοητικά στην πρώτη πράξη, στο σημείο όπου ορκίστηκαν πίστη. Είναι η απόλυτη άρνηση της πραγματικότητας. Ενώ είναι καλυμμένη με το αίμα του Αρτούρο, το μυαλό της την πάει πίσω στην πιο αγνή στιγμή της ζωής της.
3. Η Μετάβαση στον Παράδεισο
"Ardon gl'incensi... splendono le sacre faci, splendon intorno!"
(Καίνε τα θυμιάματα... λάμπουν οι ιερές δάδες, λάμπουν ολόγυρα!)
Αυτή είναι η κορύφωση της παραίσθησης. Περιγράφει την τελετή του γάμου που πάντα ήθελε, αλλά δεν έγινε ποτέ. Στο λιμπρέτο, οι λέξεις "Ardon" (Καίνε) και "Splendono" (Λάμπουν) δημιουργούν μια εικόνα φωτός, που έρχεται σε τρομακτική αντίθεση με το σκοτάδι της πράξης που διέπραξε λίγο πριν.
4. Η Τελευταία Προσευχή
"Spargi di qualche pianto il mio terrestre velo..."
(Ράντισε με μερικά δάκρυα το γήινο πέπλο μου...)
Στο τέλος της άριας, η Λουτσία απευθύνεται στον Εντγκάρντο (που δεν είναι εκεί) και του ζητά να κλάψει πάνω από το σώμα της όταν πεθάνει. Η Κάλλας σε αυτό το σημείο μείωνε την ένταση της φωνής της σε έναν ψίθυρο, κάνοντας τη Λουτσία να μοιάζει με πληγωμένο πουλί που ετοιμάζεται να πετάξει μακριά από τον επίγειο πόνο του.
ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΛΛΑΣ ΗΤΑΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΔΩ;
Εκεί που άλλες τραγουδίστριες εστίαζαν μόνο στο να βγάλουν τις δύσκολες ψηλές νότες, η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ χρησιμοποιούσε το κείμενο του ΚΑΜΜΑΡΑΝΟ για να δείξει ότι η Λουτσία δεν είναι απλώς τρελή, αλλά συντετριμμένη.
Η φωνή της: Γινόταν "λεπτή" και "παιδική" όταν θυμόταν τον έρωτα.
Η έκφραση: Κάθε λέξη είχε το δικό της βάρος. Όταν έλεγε "Un raggio arrivò για me dal cielo" (Μια ακτίνα ήρθε για μένα από τον ουρανό), ένιωθες ότι όντως έβλεπε το φως μέσα στο σκοτάδι του κάστρου.
ΣΕΡ ΟΥΟΛΤΕΡ ΣΚΟΤ - THE BRIDE OF LAMMERMOOR
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ ΡΕΪΒΕΝΣΓΟΥΝΤ
Στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας Λάμερμουρ, εκεί όπου οι λόφοι συναντούν την ακτή, υψώνονταν κάποτε τα τείχη του Κάστρου Ρέιβενσγουντ. Ήταν ένα μέρος άγριο, επιβλητικό, που καθρέφτιζε την τύχη της οικογένειας που το κατείχε. Οι Ρέιβενσγουντ, μια γενιά αρχαία και πολεμοχαρής, είχαν δει τη δύναμή τους να φθίνει μέσα στους αιώνες των εμφυλίων σπαραγμών και των πολιτικών αναταραχών της Σκωτίας. Ο τελευταίος άρχοντας, ο Άλαν Ρέιβενσγουντ, έχοντας χάσει τα πάντα λόγω της προσκόλλησής του στην ηττημένη πλευρά της ιστορίας, πέθανε με την καρδιά γεμάτη πίκρα, αφήνοντας στον γιο του, τον Έντγκαρ Ρέιβενσγουντ, μια κληρονομιά από χρέη, οργή και έναν ερειπωμένο πύργο πάνω στα βράχια της θάλασσας: το Γουλφς Κραγκ (Wolf’s Crag).
«Η εκδίκηση είναι το μόνο φαγητό που σερβίρεται κρύο και χορταίνει έναν Ρέιβενσγουντ», έλεγαν οι παλιοί στην περιοχή, βλέποντας τον νεαρό Έντγκαρ να στέκεται πάνω από το φέρετρο του πατέρα του.
Η κηδεία του Άλαν Ρέιβενσγουντ δεν ήταν μια απλή τελετή. Ήταν μια πράξη ανταρσίας. Παρά την απαγόρευση των αρχών και τις εντολές του Σερ Γουίλιαμ Άστον, του ανθρώπου που είχε καταφέρει μέσω νομικών τεχνασμάτων να πάρει την περιουσία των Ρέιβενσγουντ και να εγκατασταθεί στο κάστρο τους, ο Έντγκαρ επέμεινε να θάψει τον πατέρα του με τις παλιές ιεροτελεστίες.
«Εδώ, πάνω από αυτό το σώμα που δεν αναπνέει πια», βρόντηξε η φωνή του νεαρού Έντγκαρ μπροστά στους λιγοστούς αλλά πιστούς ακολούθους του, «ορκίζομαι ότι η αδικία που υπέστη η οικογένειά μου δεν θα μείνει ατιμώρητη. Ο οίκος των Άστον έχτισε την ευτυχία του πάνω στα δικά μας ερείπια, αλλά τα θεμέλια είναι ποτισμένα με το δηλητήριο της προδοσίας».
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ
Λίγο καιρό μετά, η μοίρα έφερε τον θύτη και το θύμα στο ίδιο μονοπάτι. Ο Σερ Γουίλιαμ Άστον, ένας άνθρωπος συνετός αλλά φιλόδοξος, και η πανέμορφη κόρη του, η Λούσι Άστον, έκαναν περίπατο στα δάση της περιοχής. Η Λούσι ήταν ένα πλάσμα ονειρικό, με μάτια που καθρέφτιζαν την ηρεμία της λίμνης και μια ψυχή τόσο εύθραυστη όσο το κρύσταλλο.
Ξαφνικά, ένας άγριος ταύρος, από εκείνους που περιφέρονταν ελεύθεροι στα κτήματα, όρμησε εναντίον τους. Ο θάνατος φάνταζε βέβαιος. Ο Σερ Γουίλιαμ, ανήμπορος να αντιδράσει, είδε το θηρίο να πλησιάζει. Τότε, μια τουφεκιά ακούστηκε και ο ταύρος έπεσε νεκρός λίγα εκατοστά μακριά τους.
Από τις σκιές των δέντρων βγήκε ένας άνδρας ντυμένος στα μαύρα, με βλέμμα σκοτεινό και περήφανο. Ήταν ο Έντγκαρ Ρέιβενσγουντ.
Σερ Γουίλιαμ: «Κύριε, μας σώσατε τη ζωή. Πώς μπορώ να σας ευχαριστήσω; Ποιος είναι ο γενναίος προστάτης μας;»
Έντγκαρ: (Με φωνή παγερή) «Είμαι ο Έντγκαρ Ρέιβενσγουντ, Σερ Γουίλιαμ. Σας έσωσα γιατί η τιμή μου δεν μου επιτρέπει να αφήσω έναν εχθρό να πεθάνει από το κέρατο ενός ζώου, ενώ η δική μου εκδίκηση εκκρεμεί».
Η Λούσι, τρέμοντας ακόμα από τον φόβο αλλά και από μια παράξενη γοητεία, κοίταξε τον άνδρα που τους έσωσε. Εκείνη τη στιγμή, δίπλα στην «Πηγή της Γοργόνας» —ένα μέρος που οι θρύλοι έλεγαν πως ήταν στοιχειωμένο— γεννήθηκε ένας έρωτας που ήταν καταδικασμένος από την πρώτη του ανάσα.
ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ
Ενώ ο Σερ Γουίλιαμ, φοβούμενος την πολιτική επιρροή των φίλων του Ρέιβενσγουντ, άρχισε να σκέφτεται μια συμφιλίωση, η σύζυγός του, η Λαίδη Άστον, ήταν μια γυναίκα από ατσάλι και μίσος. Μακριά από το κάστρο εκείνη τη στιγμή, η παρουσία της κρεμόταν σαν μαύρο σύννεφο πάνω από τους νέους.
Ο Έντγκαρ, διχασμένος ανάμεσα στον όρκο του για εκδίκηση και τα πρωτόγνωρα συναισθήματα για τη Λούσι, επέστρεψε στον πύργο του, το Γουλφς Κραγκ. Εκεί, ο πιστός του υπηρέτης, ο Κέιλεμπ Μπάλντερστοουν, προσπαθούσε με κωμικοτραγικό τρόπο να κρύψει τη φτώχεια του οίκου τους, παριστάνοντας πως οι αποθήκες ήταν γεμάτες, ενώ ήταν άδειες.
«Κύριε», είπε ο Κέιλεμπ, «το όνομα των Ρέιβενσγουντ είναι γραμμένο στα αστέρια, αλλά τα αστέρια απόψε φαίνονται ματωμένα. Μην πλησιάζετε τους Άστον. Η φιλία τους είναι πιο επικίνδυνη από το σπαθί τους».
Όμως ο τροχός είχε ήδη αρχίσει να γυρίζει. Η μοίρα της Νύφης του Λάμερμουρ είχε σφραγιστεί στην πηγή, και το αίμα των δύο οικογενειών έμελλε να σμίξει, όχι σε γάμο, αλλά σε τραγωδία.
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΛΑΙΔΗΣ ΑΣΤΟΝ
Ενώ ο Έντγκαρ Ρέιβενσγουντ αναχωρεί για το εξωτερικό σε διπλωματική αποστολή, ελπίζοντας να αποκαταστήσει την περιουσία του για να παντρευτεί τη Λούσι, η μητέρα της, η αδίστακτη Λαίδη Άστον, επιστρέφει. Μαθαίνοντας για το ειδύλλιο, αποφασίζει να το καταστρέψει με κάθε μέσο.
Απομονώνει τη Λούσι, αναχαιτίζει όλα τα γράμματα του Έντγκαρ και αρχίζει μια συστηματική ψυχολογική τρομοκρατία. Πείθει την κόρη της ότι ο Έντγκαρ την ξέχασε και την πιέζει να παντρευτεί τον Φράνσις Ντάγκλας, Λόρδο του Μπάκλο, έναν άνδρα με πλούτο και πολιτική ισχύ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Άστον.
Η Λούσι, εξαντλημένη και σε κατάσταση πλήρους απόγνωσης, υποκύπτει. Τη στιγμή που υπογράφει το συμβόλαιο του γάμου, ο Έντγκαρ εμφανίζεται ξαφνικά, γεμάτος σκόνη και οργή. Βλέποντας την υπογραφή της, πιστεύει πως τον πρόδωσε.
«Πάρτε πίσω τον όρκο σας», της λέει με φωνή που τρέμει από την πίκρα, «και αφήστε το πεπρωμένο των Ρέιβενσγουντ να ολοκληρωθεί στο σκοτάδι».
Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ
Ο γάμος με τον Μπάκλο πραγματοποιείται μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει κηδεία. Τη νύχτα του γάμου, κραυγές ακούγονται από την κρεβατοκάμαρα. Όταν οι καλεσμένοι σπάνε την πόρτα, αντικρίζουν ένα φρικτό θέαμα:
Ο γαμπρός, ο Μπάκλο, κείτεται στο πάτωμα βαριά τραυματισμένος και αιμόφυρτος.
Η Λούσι βρίσκεται στη γωνία του τζακιού, με τα νυχτικά της βουτηγμένα στο αίμα, σε κατάσταση πλήρους παραφροσύνης.
Το μυαλό της είχε σπάσει κάτω από την πίεση. Ψιθυρίζει ακατάληπτες λέξεις και λίγες ώρες μετά πεθαίνει μέσα σε σπασμούς, χωρίς να ανακτήσει ποτέ τις αισθήσεις της.
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ
Ο Έντγκαρ, μαθαίνοντας τον θάνατο της αγαπημένης του, κυριεύεται από μια απόκοσμη ηρεμία. Ο αδελφός της Λούσι, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την τραγωδία, τον προκαλεί σε μονομαχία τα ξημερώματα στην ακτή, κοντά στο Γουλφς Κραγκ.
Καθώς ο Έντγκαρ καλπάζει μέσα στην πρωινή ομίχλη για να συναντήσει τον αντίπαλό του, το μυαλό του είναι θολό. Δεν προσέχει το μονοπάτι. Στο σημείο εκείνο υπήρχε η διαβόητη «Κινούμενη Άμμος του Κέλπι». Ο παλιός θρύλος της οικογένειας έλεγε:
«Όταν ο τελευταίος Λόρδος του Ρέιβενσγουντ θα πάει να ιππεύσει στην άμμο, η γενιά του θα χαθεί για πάντα μέσα στη θάλασσα».
Ο Έντγκαρ και το άλογό του βυθίζονται αργά και αθόρυβα στην υγρή άμμο. Όταν ο αντίπαλός του φτάνει στο σημείο της συνάντησης, δεν βρίσκει κανέναν. Το μόνο που έχει απομείνει πάνω στην επιφάνεια της άμμου είναι ένα μαύρο φτερό από το καπέλο του Έντγκαρ, το οποίο το παίρνει ο άνεμος.
Ο οίκος των Ρέιβενσγουντ έσβησε για πάντα, και η ιστορία τους έμεινε ως μια σκοτεινή προειδοποίηση για το πώς η εκδίκηση καταπίνει ακόμη και τους αθώους.
Μια σπάνια και ιστορική απεικόνιση των γυναικών που πλαισίωναν την αυλή της Βασίλισσας Αμαλίας στην Αθήνα του 1847. Η φωτογραφία λήφθηκε από τον PHILIBERT PERRAUD (γεν. 8.8.1815 – † μετά το 1863), ο οποίος έδρασε στην Ελλάδα από τα τέλη Νοεμβρίου του 1846 έως τον Μάρτιο του 1847.
ΔΑΦΝΗ, ΜΑΪΟΣ 1936: ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του LUCIANO MORPURGO, που τραβήχτηκε τον Μάιο του 1936 στο ΔΑΦΝΙ, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε μια σκηνή καθημερινής παιδικής αθωότητας και μόχθου.
Στο κέντρο της σύνθεσης, ένα μικρό κορίτσι στέκεται δίπλα σε δύο μεταλλικούς κουβάδες, έχοντας μόλις πάρει νερό από την πηγή. Το
Λοιπόν, πιο γλετζές, πιο χαριτωμένος άνθρωπος από το Γιάννη τον Ξεφλούδα δεν εματάγινε. Ήταν μουσικός στη στρατιωτική μπάντα. Κοντούτσικος, ολοστρόγυλος, σαν κάτι σμυρνέικα πεπονάκια, τόσα δα! Μα όταν έπαιζε την κλαπαδώρα και έφτανε το σόλο του στην «Καβαλαρία Ρουστικάνα» να πούμε, ή στο «Λαντόνα Εμόπιλε», ο Γιάννης ο Ξεφλούδας ψήλωνε στις μύτες των παπουτσιών του, σήκωνε το χωνί της κλαπαδώρας ψηλά, γούρλωνε τα μάτια και γινότανε τόσος κι άλλος τόσος! Και τότε όλοι στην πλατεία τον προσέχανε και μουρμουρίζανε: «Μωρέ μπράβο, Ξεφλούδα!».
Ο ΠΟΔΟΝΙΦΤΗΣ είναι ένα από τα ιστορικότερα ρέματα της Αττικής, ένας φυσικός αγωγός που για αιώνες διαμόρφωνε το τοπίο στα βορειοανατολικά προάστια της Αθήνας. Το όνομά του, μάλιστα, είναι ιδιαίτερα γλαφυρό: προέρχεται από το γεγονός ότι το νερό του ήταν τόσο λίγο και ρηχό σε ορισμένα σημεία, που επέτρεπε στους περαστικούς απλώς να «νίβουν» (να πλένουν) τα πόδια τους.
Ας δούμε την πορεία του μέσα στον χρόνο και στον χώρο:
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕ; (ΟΙ ΠΗΓΕΣ)
Ο Ποδονίφτης πηγάζει από τις νότιες πλαγιές του ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΥ ΟΡΟΥΣ. Οι κύριοι κλάδοι του ξεκινούν από την περιοχή της Πεντέλης και των Βριλησσίων. Καθώς κατηφορίζει, ενισχύεται από τη γνωστή ΡΕΜΑΤΙΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, η οποία αποτελεί τον κεντρικό του τροφοδότη.
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΓΕ;
Στην αρχική του, φυσική μορφή, ο Ποδονίφτης διέσχιζε μια τεράστια έκταση:
Ξεκινούσε από το ΧΑΛΑΝΔΡΙ (όπου είδαμε και τις φωτογραφίες του 1920).
Περνούσε από τη ΦΙΛΟΘΕΗ και την ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ (Νέα Ιωνία).
Διέσχιζε τη ΝΕΑ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ και τα ΠΑΤΗΣΙΑ.
ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κατέληγε στον ΚΗΦΙΣΟ ΠΟΤΑΜΟ, όντας ένας από τους σημαντικότερους παραποτάμους του. Μαζί με τον Κηφισό, τα νερά του έφταναν τελικά στον Φαληρικό Όρμο.
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; (Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ)
Η εικόνα του Ποδονίφτη σήμερα είναι δραματικά διαφορετική από εκείνη του Χαράλαμπου Γκούβα:
ΥΠΟΓΕΙΟΠΟΙΗΣΗ: Το μεγαλύτερο μέρος του ρέματος έχει μπαζωθεί ή εγκιβωτιστεί (έχει κλειστεί σε τσιμεντένιους αγωγούς) κάτω από δρόμους και πολυκατοικίες κατά τις δεκαετίες του '50, '60 και '70.
ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ: Σήμερα, ο Ποδονίφτης παραμένει «ζωντανός» και ορατός μόνο σε λίγα σημεία:
Στη ΡΕΜΑΤΙΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, όπου αποτελεί έναν προστατευμένο πνεύμονα πρασίνου.
Σε ένα μικρό τμήμα στη ΦΙΛΟΘΕΗ.
Σε ένα τμήμα περίπου 1,5 χιλιομέτρου στα σύνορα ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ και ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ (περιοχή Περισσού), το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος.
ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ: Πολλές σύγχρονες οδοί έχουν κατασκευαστεί ακριβώς πάνω από την παλιά του κοίτη. Για παράδειγμα, η οδός που φέρει το όνομά του στη Νέα Χαλκηδόνα μαρτυρά την υπόγεια παρουσία του.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: Παρά την υπογειοποίηση, ο Ποδονίφτης παραμένει ενεργός υδρολογικά. Σε περιπτώσεις έντονων βροχοπτώσεων, το ρέμα «θυμάται» την παλιά του κοίτη, γεγονός που συχνά προκαλεί πλημμυρικά φαινόμενα στις περιοχές από όπου διέρχεται υπογείως.
ΧΑΛΑΝΔΡΙ 1920: ΑΝΑΨΥΧΗ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΝΗΦΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΟΥΒΑΣ
Στην κορυφή αυτής της σπάνιας καρτ-ποστάλ, η λεζάντα «ΕΞΟΧΑΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΝ. Η
Η ιστορία ξεκινά στο Κάμελοτ, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Πρωτοχρονιάς. Ο Βασιλιάς Αρθούρος αρνείται να φάει αν δεν ακούσει πρώτα μια ιστορία θαυμαστή. Η επιθυμία του εκπληρώνεται με τον πιο τρομακτικό τρόπο: ένας γιγάντιος ενήλικας ιππότης, εξ ολοκλήρου πράσινος, εισβάλλει έφιππος στην αίθουσα. Δεν φορά πανοπλία, αλλά κρατά ένα κλαδί ελιάς (σύμβολο ειρήνης) και ένα φρικαλέο
TED ALEVIZOS (1926–2009)
ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΤΕΝΟΡΟΣ & ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΤΗΣ FOLK
ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ & ΣΠΟΥΔΕΣ
Γέννηση: Milwaukee, ΗΠΑ, από γονείς με καταγωγή από τη Νότια Πελοπόννησο.
Ακαδημαϊκή Μόρφωση: Σπούδασε στο MARQUETTE UNIVERSITY και στην περίφημη σχολή JUILLIARD SCHOOL OF MUSIC. Κατείχε μεταπτυχιακό τίτλο (Master) από το
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ ΡΟΚΑΝΗ
Η Γερακίνα ήταν υπαρκτό πρόσωπο, η ΓΕΡΑΚΙΝΗ ΡΟΚΑΝΗ, που γεννήθηκε το 1854 στη συνοικία Τσακαλάδες της Νιγρίτας Σερρών. Ήταν μια κοπέλα ιδιαίτερα αγαπητή, με ευγενικό χαρακτήρα και απαράμιλλη ομορφιά που θάμπωνε τους νέους του χωριού. Η καρδιά της, όμως, ανήκε στον ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΓΚΟΣΤΙΝΟ.
Η μοίρα, όμως, έγραψε ένα τραγικό τέλος. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, η
Στον κόσμο του HUGO SIMBERG, ο Θάνατος δεν είναι ο τρομακτικός θεριστής που έρχεται με βία, αλλά ένας υπομονετικός κηπουρός. Στον πίνακα αυτό, τρεις σκελετοί ντυμένοι με μαύρους μανδύες φροντίζουν με περισσή επιμέλεια και στοργή τα φυτά και τα λουλούδια τους μέσα σε έναν περιφραγμένο κήπο.
Οι «Αλραούνες» (Alraune) ήταν μικρά ομοιώματα ή κούκλες φτιαγμένες από τη ρίζα του μανδραγόρα, οι οποίες θεωρούνταν τα πολυτιμότερα μαγικά αντικείμενα που μπορούσε να κατέχει μια οικογένεια στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Το όνομά τους προέρχεται από την αρχαία γερμανική λέξη που σημαίνει «ψίθυρος» ή «κρυφό μυστικό».
Η ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΡΙΖΑΣ
Η κατοχή μιας Αλραούνας δεν ήταν απλή υπόθεση, καθώς το φυτό θεωρούνταν ζωντανό πλάσμα που απαιτούσε συνεχή φροντίδα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του:
Η Ένδυση: Ο ιδιοκτήτης έπρεπε να ντύνει τη ρίζα με πολυτελή υφάσματα, συνήθως λευκά μεταξωτά πουκάμισα, τα οποία άλλαζε κάθε εβδομάδα.
Το Λουτρό: Κάθε Παρασκευή ή σε κάθε νέα σελήνη, η ρίζα έπρεπε να πλένεται προσεκτικά με
Ο Σατανάς εγείρων τους εκπεσόντες αγγέλους, Χαμένος Παράδεισος, I,314 επ. Έργο του Τζον Μάρτιν (John Martin)
Ο «ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ» αποτελεί το κορυφαίο επίτευγμα της αγγλικής λογοτεχνίας και ένα από τα σημαντικότερα έπη της παγκόσμιας γραμματείας. Γραμμένο σε ιαμβικό ανομοιοκατάληκτο στίχο (blank verse), το έργο επιχειρεί να «δικαιώσει τις βουλές του Θεού στους ανθρώπους», εξερευνώντας τα βαθύτερα αίτια του κακού, της ελευθερίας και της θείας χάρης.
Ο Σατανάς προεδρεύων του συμβουλίου της Κολάσεως στο Πανδαιμόνιο, Χαμένος Παράδεισος, II, 1 επ. Έργο του Τζον Μάρτιν (John Martin)
Η Δομή και το Θέμα
Το έπος αποτελείται από 12 βιβλία (στην οριστική του έκδοση το 1674) και ακολουθεί την
Μια νοσταλγική και ιδιαίτερα καλαίσθητη εορταστική κάρτα μας μεταφέρει στο κλίμα των παλαιών ημερών, όπου η αλληλογραφία ήταν ο κύριος δεσμός αγάπης και επικοινωνίας. Στο κέντρο της σύνθεσης, μια νεαρή γυναίκα με παραδοσιακή ενδυμασία στέκεται με χάρη μπροστά σε ένα ιστορικό
Αυτή η σπάνια φωτογραφία μας μεταφέρει στην καρδιά του Ηρακλείου των αρχών του 20ού αιώνα, αποτυπώνοντας τον παλμό της ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ, γνωστής και ως ΠΛΑΤΙΑ ΣΤΡΑΤΑ.
Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Η εικόνα αποτελεί ένα ζωντανό χρονικό της καθημερινότητας στο ΗΡΑΚΛΕΙΟ γύρω στο 1900. Ο δρόμος, που αποτελούσε την κύρια εμπορική αρτηρία της πόλης, σφύζει από ζωή και δραστηριότητα.
Στην αιθέρια αυτή εικονογράφηση του LOUIS RHEAD από το 1918, μεταφερόμαστε στον μαγικό κόσμο του Σαίξπηρ. Ο ARIEL, το πνεύμα του αέρα που υπηρετεί τον Πρόσπερο, απεικονίζεται σε μια στιγμή νυχτερινής περιπλάνησης κάτω από το φως της πανσελήνου.
Το τραγούδι γράφτηκε το 1962 από την JUNE CARTER (τη μετέπειτα σύζυγο του Johnny Cash) και τον MERLE KILGORE. Η αρχική του εκτέλεση έγινε από την αδερφή της June, Anita Carter, ως μια folk μπαλάντα, αλλά δεν γνώρισε επιτυχία. Ο JOHNNY CASH, ωστόσο, είδε κάτι βαθύτερο σε αυτό. Ισχυρίστηκε ότι άκουσε τη συγκεκριμένη ενορχήστρωση με τις μεξικάνικες τρομπέτες (mariachi style) σε ένα όνειρο, δίνοντας στο κομμάτι τον δυναμισμό που χρειαζόταν για να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο το 1963.
Η "ΚΟΛΑΣΗ" ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ
Αν και επιφανειακά το τραγούδι μιλά για τον έρωτα, η ιστορική πραγματικότητα πίσω από αυτό είναι πολύ πιο σκοτεινή. Εκείνη την περίοδο, ο Johnny Cash βρισκόταν σε έναν τρομακτικό κύκλο εξάρτησης από αμφεταμίνες και αλκοόλ.
Η Μεταφορά της Φωτιάς: Η June Carter έγραψε τους στίχους περιγράφοντας τον
.jpeg)
.jpg)
