Robert Burns

Όταν οι γυρολόγοι αφήνουν τους δρόμους

κι οι διψασμένοι γείτονες σμίγουν μεταξύ τους,

καθώς οι μέρες του παζαριού σβήνουν αργά

κι η μέθη χτυπά ζωηρά την πόρτα,

όταν καθόμαστε και πίνουμε τη δυνατή μπύρα

ΜΑΝΙΒΕΛΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

https://manivelafest.gr/

Το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, η σκηνή του φεστιβάλ στην Πλαζ Σουβάλα γεμίζει από τις 19:00 το απόγευμα με την ενέργεια, το ταλέντο και τον αυθορμητισμό των εφηβικών μουσικών συγκροτημάτων!

Μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου παίρνουν τα όργανα στα χέρια τους, ενώνουν τις φωνές τους και ανεβαίνουν στο stage για ένα γεμάτο διήμερο με ρυθμό, συναίσθημα και μουσικές εκπλήξεις δίπλα στη θάλασσα. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει ένα ευρύ και πολυσυλλεκτικό μουσικό

ΟΙ ΒΙΚΟΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΙΟΥ

 

ΟΙ ΒΙΚΟΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΙΟΥ: ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ ΤΩΝ ΧΑΡΑΔΡΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥΣ

Στις απόκρημνες πλαγιές της Πίνδου, εκεί όπου η φύση σμίλεψε ένα από τα πιο επιβλητικά

γεωμορφώματα του πλανήτη, το Φαράγγι του Βίκου, αναπτύχθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας μια μοναδική κοινότητα εμπειρικών θεραπευτών. Οι Βικογιατροί δεν ήταν απλοί βοτανοσυλλέκτες ή περιστασιακοί πρακτικοί θεραπευτές. Αποτέλεσαν ένα αυτόνομο, οργανωμένο και εξαιρετικά

independent.gr

 Ο πολιτισμός δεν είναι απλώς οι μεγάλες σκηνές και τα λαμπερά φεστιβάλ· είναι η καθημερινή, ζωντανή

επαφή με τη μουσική, το θέατρο, τη φωτογραφία, το βιβλίο και τις εικαστικές τέχνες σε κάθε γωνιά της χώρας. Σε αυτό το τοπίο, η ανάγκη για έγκυρη, ανεξάρτητη και πολυφωνική ενημέρωση παραμένει σταθερά επίκαιρη.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (THE GARDEN OF DEATH)

 

Ο Χούγκο Σίμπεργκ (Hugo Simberg, 1873–1917) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Φινλανδικού Συμβολισμού. Μαθητής του σπουδαίου Αξέλι Γκάλεν-Κάλελα, ο Σίμπεργκ ακολούθησε ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό μονοπάτι, μακριά από τον αμιγώς εθνικό ρομαντισμό της εποχής του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια απόκοσμη, σχεδόν παραμυθένια ατμόσφαιρα, όπου το τραγικό συνυπάρχει με το αλλόκοτο χιούμορ, και το μελαγχολικό συνδέεται με τη βαθιά τρυφερότητα.

Ο « Σιράνο» της σημερινής μουσικής βιομηχανίας:Εντ Σίραν

 Η προσπάθεια να παραστήσει κανείς τον ουδέτερο, ενώ στην πραγματικότητα υποκύπτει στις επιταγές των ισχυρών, θυμίζει έντονα την τραγική ειρωνεία που περιβάλλει τον χαρακτήρα του Σιράνο ντε Μπερζεράκ (Cyrano de Bergerac) — όχι όμως ως προς τη γενναιότητα του ήρωα, αλλά ως προς την αθλιότητα της

παραμόρφωσής του όταν η τέχνη ξεπουλά τη φωνή της.

• Η απώλεια της «πανάσας» (Panache): Ο Σιράνο του Εντμόν Ροστάν έμεινε στην ιστορία επειδή δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την εξουσία, προτιμώντας την φτώχεια και την ανεξαρτησία από το να γράφει κατά παραγγελία των πλουσίων. Ο «Σιράνο» της σημερινής μουσικής βιομηχανίας κάνει το ακριβώς αντίθετο: απεμπολεί το θάρρος της γνώμης του και κρύβεται πίσω από δημόσιες σχέσεις για να μη χάσει τα στάδια.

• Η φωνή που δανείζεται και η φωνή που σιωπά: Όπως ο Σιράνο δάνειζε τα λόγια του στον

ΟΤΑΝ Η ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΤΟΥ underground ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ

: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΚΟΗ (LOST BODIES) ΑΠΟ ΤΟ 2019

Υπάρχουν κάποιες συζητήσεις που δεν παλιώνουν ποτέ. Δεν ακολουθούν την εφήμερη επικαιρότητα, ούτε

ξεθωριάζουν όταν περάσει η περίοδος της έκδοσής τους. Αντίθετα, όσο ο χρόνος προχωρά, οι αλήθειες τους γίνονται ακόμα πιο κοφτερές.

Το μουσικό μπλογκ ΟΙ ΥΦΑΝΤΕΣ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ φέρνει ξανά στο φως μια σπάνια, συμπυκνωμένη και βαθιά αποκαλυπτική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2019 ο Θάνος Κόης —η αδιάκοπη κινητήριος δύναμη και η φωνή των Lost Bodies— στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μπάρλα, για λογαριασμό του έντυπου underground fanzine Planet Of Songs.

«Ένας ξένος στο μπαρ»: Η μετεμφυλιακή σιωπή και η απουσία της οικειότητας

 

Το ποίημα «Ένας ξένος στο μπαρ» («A stranger in the bar») γράφτηκε από τη Λούλα Αναγνωστάκη σε εφηβική ηλικία και δημοσιεύτηκε ανώνυμα στα αγγλικά στο περιοδικό The Record της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1949. Διασώθηκε και μεταφράστηκε από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, αποκαλύπτοντας τον πυρήνα της μετέπειτα θεατρικής της γραφής πριν ακόμα αυτή διαμορφωθεί.

Ο θεματικός άξονας του τραγουδιού:

1. Η αποξένωση και το ανοίκειο: Ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται στον ίδιο χώρο, αλλά παραμένει ξένος («Τα χέρια του, το στόμα, τα μαλλιά του είναι ξένα»). Η απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα είναι ανυπέρβλητη, ακόμα κι αν μοιράζονται κοινές μνήμες.

2. Το ιστορικό τραύμα: Η αναφορά στη μυστική σημαία και στον αγώνα κατά των φασιστών συνδέει τους δύο χαρακτήρες με το συλλογικό βίωμα της Αντίστασης. Ωστόσο, η μετεμφυλιακή πραγματικότητα διαψεύδει τις προσδοκίες, αφήνοντας πίσω της μόνο σιωπή και μια «θλιβερή κι αφιλόξενη θάλασσα».

3. Το ανέφικτο της επιστροφής: Ο ξένος «κοιτάει τον τραγουδιστή» και δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω για να ατενίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου. Η απομόνωση είναι οριστική.

«Ένας ξένος στο μπαρ»: Η μετεμφυλιακή σιωπή και η απουσία της οικειότητας

GIUSEPPE ARCIMBOLDO - ΑΗΡ (AIR), 1566

Ο πίνακας «ΑΗΡ» («AIR») του Ιταλού μανιεριστή ζωγράφου GIUSEPPE ARCIMBOLDO φιλοτεχνήθηκε το 1566 και αποτελεί μέρος της περίφημης τετραλογίας «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ» («THE FOUR ELEMENTS»), η οποία δημιουργήθηκε για τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Μαξιμιλιανό Β΄ (σε παραλληλία με τη σειρά «Οι Τέσσερις Εποχές»).

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ

Ο PAUL CÉZANNE ΚΑΙ «Η ΟΔΥΝΗ» (LA DOULEUR, 1868–1869): ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, πολύ πριν ο Paul Cézanne αναγνωριστεί ως ο «πατέρας της μοντέρνας τέχνης» και ο θεμελιωτής της δομικής ανάλυσης της φόρμας που προανήγγειλε τον κυβισμό, διάνυσε μια πρώιμη, εξαιρετικά ιδιαίτερη καλλιτεχνική φάση. Η περίοδος αυτή, που συχνά χαρακτηρίζεται από τους ιστορικούς της τέχνης ως «σκοτεινή», «βίαιη» ή «σκοτεινή ρομαντική» (dark romantic), εκτείνεται περίπου από το 1861 έως το 1872. Μέσα σε αυτό το κλίμα ψυχικού βρασμού, υπαρξιακής αγωνίας και

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ (3)

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ: ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Εισαγωγή

Το αριστούργημα «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ» του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πίσω όμως από τις αλληγορικές φιγούρες και τους φιλοσοφικούς διαλόγους κρύβονται αληθινά πρόσωπα, υπαρκτά γεγονότα και πραγματικές εμπειρίες που ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας μετασχημάτισε με τη δύναμη της πένες του.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΖΟΡΜΠΑΣ: Ο πραγματικός μεταλλωρύχος

Ο θρυλικός ΑΛΕΞΗΣ ΖΟΡΜΠΑΣ του βιβλίου βασίστηκε στον ΓΙΩΡΓΗ ΖΟΡΜΠΑ, έναν μεταλλωρύχο από τη Μακεδονία.

• Η συνάντηση: Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ γνώρισε τον ΓΙΩΡΓΗ ΖΟΡΜΠΑ γύρω στο 1915 στο Άγιο Όρος. Ο αυθορμητισμός, η πρωτόγονη σοφία, η αγάπη για τη ζωή και η αδάμαστη ενέργεια του ΖΟΡΜΠΑ γοήτευσαν αμέσως τον στοχαστή συγγραφέα.

• Η συνεργασία στη Μάνη: Η πραγματική επιχειρηματική τους περιπέτεια δεν έλαβε χώρα στην Κρήτη, όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα, αλλά στην Πραστοβά της Μάνης (κοντά στην Καρδαμύλη), όπου οι δυο τους προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν ένα λιγνιτωρυχείο.

• Ο χαρακτήρας: Ο πραγματικός ΓΙΩΡΓΗΣ ΖΟΡΜΠΑΣ ήταν πράγματι ένας άνθρωπος που ζούσε την κάθε στιγμή με πάθος, έπαιζε σαντούρι και αντιμετώπιζε τις αναποδιές της ζωής με φιλοσοφικό γέλιο.

Ο Αφηγητής («Ο Καλαμαράς»): Η αυτοπροσωπογραφία του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Ο ανώνυμος αφηγητής του βιβλίου, τον οποίο ο ΖΟΡΜΠΑΣ αποκαλεί περιφρονητικά αλλά και αγαπητικά «Καλαμαρά», δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.

• Η εσωτερική σύγκρουση: Μέσα από τον χαρακτήρα του αφηγητή, ο συγγραφέας αποτυπώνει τη δική του διαρκή πάλη ανάμεσα στην ακαδημαϊκή γνώση, τα βιβλία και τη θεωρία από τη μία πλευρά, και την πρωτόγονη, βιωματική δράση από την άλλη.

• Η μαθητεία: Ο αφηγητής τοποθετεί τον εαυτό του ως «μαθητή» απέναντι στον ΖΟΡΜΠΑ, αναγνωρίζοντας ότι ο απλός μεταλλωρύχος κατέχει το μυστικό της ζωής που δεν βρίσκεται σε κανένα φιλοσοφικό σύγγραμμα.

Η συνάντηση των μύθων στην Κρήτη

Για τις ανάγκες της λογοτεχνικής σύνθεσης, ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ προέβη σε μια ευφυή μετατόπιση των γεγονότων:

1. Αλλαγή σκηνικού: Μετέφερε τη δράση από τα ορυχεία της Μάνης στις ακτές της Κρήτης, δημιουργώντας ένα τοπίο γεμάτο συμβολισμούς και ελληνικό φως.

2. Η ενσωμάτωση της MARCELLE LADERER: Στο κρητικό αυτό σκηνικό ένωσε την προσωπικότητα του ΓΙΩΡΓΗ ΖΟΡΜΠΑ με την ιστορική φιγούρα της MARCELLE LADERER (ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ), δημιουργώντας ένα εκρηκτικό λογοτεχνικό ζευγάρι.

Από το τοπικό βίωμα στην παγκόσμια αλληγορία

Η τέχνη του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ έγκειται στο ότι δεν περιέγραψε απλώς αναμνήσεις. Πήρε υπαρκτούς ανθρώπους —τον ΓΙΩΡΓΗ ΖΟΡΜΠΑ και τη MARCELLE LADERER— και τους αφαίρεσε τις τοπικές τους λεπτομέρειες, μετατρέποντάς τους σε παγκόσμια σύμβολα: τον άνθρωπο της φύσης και της δράσης από τη μια, και την έκπτωτη ομορφιά μιας περασμένης εποχής από την άλλη.

Έτσι, η πραγματική ιστορία της Ιεράπετρας και της Μάνης μεταμορφώθηκε σε έναν διαχρονικό μύθο για την ανθρώπινη ελευθερία.

MARCELLE LADERER (2)

 

MARCELLE LADERER: Η ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ

Εισαγωγή

Πριν μεταμορφωθεί σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας από τον ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, η ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ υπήρξε ένα υπαρκτό, σαρκικό πρόσωπο με το όνομα MARCELLE LADERER. Η διαδρομή της από τα κοσμοπολίτικα σαλόνια του Παρισιού μέχρι τα καλντερίμια της Ιεράπετρας συνθέτει μια συναρπαστική ιστορία πάθους, αίγλης και κοινωνικής προσφοράς.

Από το Παρίσι στην Κρήτη των Μεγάλων Δυνάμεων

Η MARCELLE LADERER γεννήθηκε στη Γαλλία στα μέσα του 19ου αιώνα. Ήταν μια γυναίκα πνευματώδης, όμορφη και ανεξάρτητη. Η μοίρα τη συνέδεσε με την Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την ταραγμένη περίοδο της Κρητικής

ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ(1)

 «Πόση απόσταση χωρίζει τη μυθοπλασία στο έργο «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ» από τα αληθινά ιστορικά γεγονότα; Ανάμεσα στις σελίδες του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ και στα επίσημα αρχεία της ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ αποκαλύπτεται μια μεγάλη αλήθεια: η ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ δεν πέθανε μόνη και λεηλατημένη, αλλά περιστοιχισμένη από τη φροντίδα και τη βαθιά εκτίμηση των κατοίκων της πόλης.

Η λογοτεχνική αδεία του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ σφράγισε τη συλλογική μνήμη με μια σκληρή σκηνή λεηλασίας, αδικεί όμως μια ολόκληρη τοπική κοινωνία.

ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ» ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Εισαγωγή

Στην παγκόσμια λογοτεχνία, η σκηνή του θανάτου της ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ στο μυθιστόρημα «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ» του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ παραμένει μία από τις πιο σκληρές και δραματικές εικόνες: ένας αδίστακτος όχλος που λεηλατεί το σπίτι μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας όσο εκείνη ξεψυχά. Ωστόσο, η πραγματικότητα στην Ιεράπετρα της Κρήτης υπήρξε εντελώς διαφορετική. Η ιστορική αλήθεια αποδεικνύει ότι η τοπική κοινωνία αγκάλιασε τη γυναίκα αυτή με βαθιά ανθρωπιά, αλληλεγγύη και σεβασμό μέχρι την τελευταία της πνοή.

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΡΕΝΤΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ «DAU

 

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΡΕΝΤΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ «DAU»: Ο ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ «ΟΠΕΝΧΑΪΜΕΡ» ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΟΥ ΙΛΙΑ ΚΡΖΑΝΟΦΣΚΙ

Το κινηματογραφικό εγχείρημα DAU του σκηνοθέτη ΙΛΙΑ ΚΡΖΑΝΟΦΣΚΙ δεν αποτελεί μια συμβατική ταινία ή μια τυπική βιογραφική δραματοποίηση. Είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα, δαπανηρά και αμφιλεγόμενα καλλιτεχνικά πειράματα στην ιστορία των τεχνών. Ξεκινώντας το 2006 ως μια συμβατική βιογραφία για τον νομπελίστα Σοβιετικό φυσικό ΛΕΒ ΛΑΝΤΑΟΥ (γνωστό με το υποκοριστικό "Dau"), εξελίχθηκε σε μια ολοκληρωτική προσομοίωση της σοβιετικής ζωής, έναν ζωντανό οργανισμό που διήρκεσε χρόνια και παρήγαγε πάνω από 700 ώρες φιλμ 35mm.

Στο επίκεντρο αυτού του σκοτεινού και ψυχολογικά αποδιοργανωτικού σύμπαντος βρίσκεται ο διεθνούς φήμης μαέστρος ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΡΕΝΤΖΗΣ, ο οποίος υποδύεται τον ΛΕΒ ΛΑΝΤΑΟΥ. Ο ΙΛΙΑ ΚΡΖΑΝΟΦΣΚΙ δεν επέλεξε έναν επαγγελματία

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ, ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΤΗΝΙΑΚΟ ΖΩΓΡΑΦΟ.

Στο εμβληματικό έργο «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ» που φιλοτέχνησε ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ, η ζωγραφική παύει να είναι μια στατική εικόνα και μετατρέπεται σε μια ζωντανή ηχητική παράσταση της ελληνικής υπαίθρου. Ο καμβάς πλημμυρίζει από αόρατες νότες, μετατρέποντας τον χωματόδρομο της επιστροφής σε σκηνική προέκταση της γιορτής που μόλις τελείωσε.

CARL BERTLING (1835–1918) – DIANA AWAKENING APOLLO (1910)

 Ο Ακαδημαϊκός Συμβολισμός και η Αλληγορία του Φωτός

Ο Γερμανός ζωγράφος CARL BERTLING (1835–1918), διακεκριμένος εκπρόσωπος της Σχολής του Ντίσελντορφ και του όψιμου γερμανικού ακαδημαϊσμού, φιλοτέχνησε το 1910 την ελαιογραφία DIANA AWAKENING APOLLO (Η Διάνα ξυπνά τον Απόλλωνα). Το έργο αποτελεί μια αλληγορική σύνθεση μεγάλης κλίμακας, αφιερωμένη στην αέναη κοσμική εναλλαγή της νύχτας και της ημέρας, του σεληνιακού σκότους και του ηλιακού φωτός.

Σωλήνες,Lost Bodies

 Το τραγούδι «Σωλήνες» αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα, καλτ και διαχρονικά κομμάτια των Lost Bodies. Μέσα από τον παραληρηματικό, θεατρικό προφορικό λόγο του Θάνου Κόη, το κομμάτι ξεπερνά τα όρια ενός συμβατικού τραγουδιού και μετατρέπεται σε ένα βιτριολικό μανιφέστο της ελληνικής underground σκηνής.

Έμπνευση & Θεματική Η αφετηρία του κομματιού βρίσκεται στην αποξένωση της βιομηχανικής

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ

Γιάννης Δημητρίου Μ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ: Ο ΧΟΥΜΠΑΜΠΑ, Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Ι. Η ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΣΙΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ: Ο ΛΑΒΚΡΑΦΤΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΗΛΙΝΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ

Όταν ο σύγχρονος αναγνώστης αναλογίζεται την έννοια του κοσμικού τρόμου —της παράλυσης του ανθρώπου απέναντι σε δυνάμεις που ξεπερνούν την αντίληψη, τη λογική και την αρχιτεκτονική του σύμπαντος— ο νους του τρέχει αυτόματα στον 20ό αιώνα και στον συγγραφέα Χ.Π. ΛΑΒΚΡΑΦΤ. Ο δημιουργός της μυθολογίας Κθούλου εδραίωσε την ιδέα ότι πίσω από το λεπτό πέπλο της

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ISADORA DUNCAN

 

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ISADORA DUNCAN ανέτρεψε θεμελιωδώς τους κανόνες της δυτικής χορευτικής τέχνης. Στον αντίποδα του κλασικού μπαλέτου, το οποίο βασιζόταν σε αυστηρά γεωμετρικές φόρμες, την απουσία βαρύτητας, τα σφιχτά κορσέδες και τις σκληρές πουέντ, η ISADORA DUNCAN

ΚΑΘΟΔΟΣ ΣΤΟ ΜΑΕΛΣΤΡΟΜ - ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ

 

Η ανάβαση στις απόκρημνες και θλιβερές κορυφές του Χούσεν Ρόκαν, στα νορβηγικά νησιά Λόφoten, έκρυβε μια θέα που έκοβε την ανάσα, όχι μόνο λόγω του υψομέτρου, αλλά εξαιτίας του ακατανίκητου δέους που προκαλούσε η ίδια η

Η Μαύρη του… (Black Girl) του Ουσμάν Σεμπέν. Η ταινία που άλλαξε για πάντα το αφρικανικό σινεμά.

Η ΜΑΥΡΗ ΤΟΥ… (BLACK GIRL): Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

Υπάρχουν ταινίες που απλώς καταγράφουν μια εποχή και υπάρχουν εκείνες οι σπάνιες, οριακές δημιουργίες που την τομούν, επαναπροσδιορίζοντας τον ίδιο τον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη. Όταν το 1966 ο Σενεγαλέζος Ουσμάν Σεμπέν (Ousmane Sembène) παρουσίασε τη μεγάλου μήκους ταινία του «Η Μαύρη του…» (La Noire de…), δεν υπέγραψε απλώς ένα αριστούργημα· γέννησε εκ θεμελίων τον σύγχρονο αφricanικό κινηματογράφο, προσφέροντας στην ήπειρο τη

Η σύνδεση ανάμεσα στον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο και τον Κώστα Καρυωτάκη

 

Η πνευματική συγγένεια και η βαθιά υπόγεια σύνδεση ανάμεσα στον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο και τον Κώστα Καρυωτάκη αποτελούν μια από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της νεοελληνικής λογοτεχνικής ιστορίας. Ο Καρυωτάκης, βυθισμένος στην υπαρξιακή αδιέξοδο του μεσοπολέμου, βρήκε στον πρόωρα χαμένο «πρωτομάρτυρα» του 1873 έναν πνευματικό αδερφό και καθρέφτη της δικής του ψυχής. Η περίφημη μαρτυρία ότι ο Καρυωτάκης κουβαλούσε τη φωτογραφία του Παπαρρηγόπουλου στο πορτοφόλι του δεν συνιστά απλώς ένα βιογραφικό περίεργο, αλλά αποκαλύπτει μια μυστική μυσταγωγία: ο δημιουργός των Ελεγείων και Σατιρών αναγνώριζε στον Παπαρρηγόπουλο τον γεννήτορα μιας ποίησης που τολμούσε να κοιτάξει κατάματα το κενό, την κοινωνική υποκρισία και τη φθορά.

Και οι δύο ποιητές αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τις ψευδαισθήσεις της εποχής τους. Ενώ ο περίγυρος

πανηγύριζε την εθνική και αστική πρόοδο, ο Παπαρρηγόπουλος και ο Καρυωτάκης ύψωσαν το ανάστημά τους μέσα από την αδιαπραγμάτευτη αμφισβήτηση και την εσωτερική οδύνη. Ο Παπαρρηγόπουλος μετέτρεψε τη μελαγχολία του σε πολιτική πράξη και τελικά σε αυτοθυσία με την ιστορική απεργία πείνας, ενώ ο Καρυωτάκης σφράγισε το έργο του με την ίδια απόλυτη συνέπεια, μετατρέποντας τη ζωή και τον θάνατό του σε ποίημα. Η επιρροή του πρώτου στον δεύτερο δεν εκδηλώνεται με δανεικά εκφραστικά μοτίβα, αλλά με τη μεταλαμπάδευση μιας ηθικής στάσης: της πεποίθησης ότι η αληθινή τέχνη δεν είναι διακοσμητικό παιχνίδι των σαλονιών, αλλά μια επικίνδυνη, σπαρακτική κραυγή αυτογνωσίας και αλύγιστης ελευθερίας.

Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

 

ΜΕΡΟΣ Α΄: Η Γέννηση μιας Σκιώδους Φωνής και το Αθηναϊκό Σκηνικό του 1860

Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, γεννημένος στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1843, κουβαλούσε από τα γεννοφάσκια του ένα βαρύτατο συμβολικό φορτίο. Ως μοναχογιός του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου –του εθνικού ιστορικού που θεμελίωσε την αδιάσπαστη ελληνοχριστιανική συνέχεια του έθνους από την αρχαιότητα μέσω του Βυζαντίου–, ο Δημήτριος βρέθηκε από νωρίς εγκλωβισμένος σε έναν ασφυκτικό πνευματικό ορίζοντα. Ενώ ο πατέρας του έχτιζε τα θεμέλια της επίσημης κρατικής ιδεολογίας, ο νεαρός Δημήτριος στρεφόταν ενστικτωδώς προς την αμφισβήτηση, την υπαρξιακή θλίψη και τη ρήξη με κάθε μορφή εξουσίας.

Η Αθήνα της εποχής εκείνης ήταν μια μικρή, επαρχιώτικη πρωτεύουσα βασιλείου, η οποία

«Emma»

 Η Χάιντι Όμπερχάιντ (Heidi Oberheide, 1943–2023) υπήρξε μια διακεκριμένη εικαστικός γερμανικής καταγωγής η οποία συνέδεσε στενά το όνομα και το καλλιτεχνικό της έργο με τον καναδικό χώρο και ιδίως με το δραματικό, βορειοδυτικό και ακριτικό τοπίο της Νουφάουντλαντ (Newfoundland). Αφοσιωμένη στη ζωγραφική, τη χαρατική και τη λιθογραφία, η Όμπερχάιντ

Λάκης Παπαδόπουλος, Γιάννης Γιοκαρίνης, Νίκος Ζιώγαλας και Μανώλης Φάμελλος

 Λάκης Παπαδόπουλος, Γιάννης Γιοκαρίνης, Νίκος Ζιώγαλας και Μανώλης Φάμελλος

Αυτή η τετράδα βάζει φωτιά σε κάθε σκηνή και η προοπτική να τους απολαύσει κανείς ζωντανά –ακόμη περισσότερο όταν η μουσική τους φτάνει μέχρι τη Χαλκίδα– είναι μια εμπειρία που δεν χάνεται.

Ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, ο Νίκος Ζιώγαλας και ο Μανώλης Φάμελλος καταφέρνουν σε κάθε τους συνάντηση να μετατρέπουν τη συναυλία σε μια μεγάλη, ανοιχτή παρέα, όπου τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία εξαφανίζονται. Είναι σπάνιο να βλέπεις τέσσερις διαφορετικούς δημιουργούς με τόσο έντονο προσωπικό στίγμα να δένουν τόσο αρμονικά, αφήνοντας στην άκρη τους εγωισμούς και μοιράζοντας απλόχερα τη χαπενίνγκ διάθεση και τα τραγούδια που σημάδεψαν τις ζωές μας.

Αν τελικά στηθούν τα μηχανήματα και ακουστούν τα πλήκτρα του Γιοκαρίνη, οι ροκ πινελιές του Ζιώγαλα, οι αξεπέραστες μελωδίες του Λάκη και η λυρική ευαισθησία του Φάμελλου κάπου κοντά σας, το σίγουρο είναι ότι θα στηθεί ένα από τα πιο αυθεντικά και ζεστά γλέντια του ελληνικού ροκ.

Περσεφόνη

 Eduardo Chicharro y Agüera (1873-1949)

Περσεφόνη, 1931

Στην ελληνική μυθολογία, η Περσεφόνη είναι η θεά της άνοιξης και η Βασίλισσα του Κάτω Κόσμου. Ως κόρη του Δία και της Δήμητρας, η ιστορία της αποτελεί την αυθεντική ελληνική εκδοχή του ρωμαϊκού μύθου της Προσερπίνας. Απαγμένη με φήμη από τον Άδη, η Περσεφόνη δεσμεύτηκε στον κάτω κόσμο επειδή κατανάλωσε λίγους σπόρους ροδιού κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της. Ως αποτέλεσμα, αναγκάζεται να διαιρεί τον χρόνο της ανάμεσα στην επιφάνεια και στο βασίλειο των νεκρών. Η ετήσια επιστροφή της στη μητέρα της φέρνει την ανθοφορία της άνοιξης, ενώ η κάθοδός της πίσω στον Άδη προκαλεί το άγονο κρύο του χειμώνα.

Ο Ισπανός ζωγράφος Eduardo Chicharro y Agüera, ιδρυτής του κινήματος του Ισπανικού Σοσιαλισμού και της Σχολής των Ζωγράφων της Ρώμης, προσεγγίζει αυτόν τον αρχετυπικό μύθο μέσα από το πρίσμα ενός ώριμου, συμβολιστικού και ακαδημαϊκά άρτιου βλέμματος το 1931. Η χρονική αυτή περίοδος βρίσκει τον καλλιτέχνη στην κορυφή της ώριμης δημιουργικής του περιόδου, σε μια εποχή που η Ευρώπη σπαράσσεται από πολιτικές αναταραχές και βαθείς υπαρξιακούς προβληματισμούς, οδηγώντας τους καλλιτέχνες να αναζητούν καταφύγιο στους διαχρονικούς μύθους της αρχαιότητας. Ο πίνακας δεν αποτελεί απλώς μια εικονογράφηση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά μια βαθιά ψυχολογική και αισθητική μελέτη πάνω στη διττή φύση της ύπαρξης, τη μετάβαση από το φως στο σκοτάδι και τη αέναη ανανέωση της φύσης.

Η φιγούρα της Περσεφόνης στον πίνακα του Chicharro δεσπόζει με μια αριστοκρατική, μελαγχολική μεγαλοπρέπεια. Ο ζωγράφος απορρίπτει την υπερβολική δραματικότητα ή τον θashy θεατρικότητα που συναντάται συχνά σε μεταγενέστερες ή προγενέστερες ακαδημαϊκές αποδόσεις του μύθου, επιλέγοντας αντιθέτως μια ατμόσφαιρα εσωτερικής ηρεμίας και μοιρολατρικής αποδοχής. Η Περσεφόνη δεν παρουσιάζεται ως ένα θύμα που θρηνεί αδιάκοπα τη μοίρα της, ούτε ως μια αδιάφορη κυρίαρχος του σκότους. Αντίθετα, η έκφρασή της αποπνέει μια βαριά, βασιλική σοφία, αποτυπώνοντας την εμπειρία ενός όντος που γνωρίζει τα μυστικά και των δύο κόσμων. Τα μάτια της, στραμμένα ελαφρώς μακριά από τον θεατή, μοιάζουν να ατενίζουν τα ηλύσια πεδία της μνήμης ή τις σκιερές όχθες του Αχέροντα, γεφυρώνοντας την ανοιξιάτικη ζεστασιά με τη χθόνια σιωπή.

Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιεί ο Chicharro το 1931 είναι ιδιαίτερα μελετημένη και υπηρετεί πιστά το διπλό πρόσωπο της θεότητας. Από τη μία πλευρά, οι τόνοι που πλαισιώνουν το σώμα και τα ενδύματά της φέρουν τα ίχνη μιας γήινης φωτεινότητας, θυμίζοντας τη χλωρίδα της Δήμητρας, τα σιτάρια που ετοιμάζονται να φυτρώσουν και τα απαλά χρώματα των πρώτων λουλουδιών. Από την άλλη, οι σκοτεινές αποχρώσεις του φόντου, οι γήινοι,βαριοί τόνοι της γης και οι σκιές που αγκαλιάζουν τα χθόνια στοιχεία της σύνθεσης υπενθυμίζουν την αδιάσπαστη σύνδεσή της με τον θρόνο του Άδη. Η τεχνική του καλλιτέχνη χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετική μαεστρία στην απόδοση των υφών: το ύφασμα του φορέματος, η σάρκα, τα απαλά χαρακτηριστικά του προσώπου και τα φυτικά μοτίβα που συχνά πλαισιώνουν τις συνθέσεις του αποδίδονται με μια λεπτότητα που παραπέμπει στις μεγάλες ιταλικές και φλαμανδικές παραδόσεις, τις οποίες ο Chicharro είχε μελετήσει βαθύτατα κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Ιταλία.

Η επιλογή του θέματος το 1931 έχει επίσης μια ιδιαίτερη ιστορική και πολιτιστική βαρύτητα. Στη δεκαετία του 1930, η Ισπανία βρισκόταν σε μια κρίσιμη πολιτιστική και κοινωνική καμπή, με το πνεύμα του μοντερνισμού και των avant-garde κινημάτων να συγκρούεται με την κλασική παράδοση. Ο Chicharro, όντας μια προσωπικότητα που εκτιμούσε βαθιά την τεχνική αρτιότητα, την ακαδημαϊκή παιδεία και την πνευματικότητα της τέχνης, χρησιμοποίησε τον μύθο της Περσεφόνης ως ένα αλληγορικό σχόλιο για την ίδια την εποχή του. Ο κόσμος φαινόταν να εισέρχεται σε έναν «χειμώνα» πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, ενώ η ελπίδα για μια μελλοντική «άνοιξη» παρέμενε ζωντανή αλλά εξpendent σε μια αναγκαία δοκιμασία. Ο σπόρος του ροδιού, το κρίσιμο στοιχείο που κλειδώνει τη μοίρα της Περσεφόνης, λειτουργεί εδώ ως σύμβολο της μοιραίας επιλογής, της γνώσης και της αναπόφευκτης δέσμευσης σε έναν κύκλο από τον οποίο δεν υπάρχει πλήρης διαφυγή, παρά μόνο περιοδική λύτρωση.

Η ανάλυση του έργου αυτού δεν μπορεί να αγνοήσει την ευρύτερη φιλοσοφική προσέγγιση του δημιουργού. Ο Eduardo Chicharro y Agüera υπήρξε ένας καλλιτέχνης που πίστευε ότι η τέχνη πρέπει να διαθέτει μια υπερβατική διάσταση, ανυψώνοντας τον θεατή πάνω από την καθημερινότητα και συνδέοντάς τον με τα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Περσεφόνη του δεν είναι απλώς μια μυθολογική ηρωίδα· είναι η ενσάρκωση του ίδιου του χρόνου, της κυκλικότητας της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης. Κάθε λεπτομέρεια στον πίνακα, από τη στάση του σώματος μέχρι τη σκίαση του προσώπου, συμβάλλει στη δημιουργία μιας μυσταγωγικής ατμόσφαιρας. Ο θεατής δεν στέκεται απλώς μπροστά σε έναν καμβά· καλείται να συμμετάσχει σε μια τελετουργία μύησης, όπου το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν σε μια τέλεια, αιώνια ισορροπία.

Η κληρονομιές αυτού του έργου παραμένουν ζωντανές, καθώς αποδεικνύουν πώς η κλασική μυθολογία μπορεί να ερμηνευθεί εκ νέου με φρέσκια πνευματική δύναμη ακόμα και στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ο Chicharro κατάφερε να αποτυπώσει στον καμβά την ουσία μιας θεότητας που δεν ανήκει αποκλειστικά ούτε στον πάνω ούτε στον κάτω κόσμο, αλλά ζειαιωνίως στη μεταβατική ζώνη μεταξύ τους, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε τέλος είναι ταυτόχρονα η αρχή μιας νέας, αναγκαίας ανθοφορίας.

Η Σιωπή του Σιδήρου και το Ασημένιο Προσωπείο

Η νύχτα πέφτει βαριά και ασφυκτική πάνω από τους δρόμους της μεγαλούπολης, σαν σάβανο υφανμένο από καπνό και ξεχασμένα όνειρα. Εκεί, στα έγκατα ενός κόσμου που έχει ξεχάσει τη φωνή του ουρανού, τα δέντρα υψώνονται σπαρακτικά και αποστεωμένα μπροστά από τα αμείλικτα, κατάμαυρα τείχη, μοιάζοντας με σκελετούς που ικετεύουν για έλεος. Η πόλη δεν κοιμάται ποτέ· απλώς αλλάζει προσωπείο. Μέσα από το κρύο, ασημένιο προσωπείο της τεχνητής της λάμψης, το πνεύμα του κακού παρακολουθεί με απάθεια τα πάντα, έτοιμο να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε αθώο. Τα φώτα των δρόμων πέφτουν σαν μαγνητικό μαστίγιο πάνω στο πέτρινο σκοτάδι, σκίζοντας τη

Rock in Chalkis Summer Festival

 

Η Χαλκίδα ετοιμάζεται να ζήσει μια δυναμική μουσική βραδιά, καθώς το Rock in Chalkis Summer Festival επιστρέφει το Σάββατο 29 Αυγούστου στη σκηνή του Ιππόκαμπου στις Αλυκές, στη Δροσιά. Η γνωστή μουσική κοινότητα Rock in Chalkis δίνει ξανά το παρών, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η τοπική ροκ σκηνή διαθέτει παλμό, δημιουργικότητα και σταθερή παρουσία στον συναυλιακό χάρτη.

Από τις 7 το απόγευμα, έξι διαφορετικά σχήματα θα ανέβουν στη σκηνή για να παρουσιάσουν τις δικές τους πτυχές της σύγχρονης ροκ δημιουργίας. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ζωντανά τους BlueSwing, τους Dicken's Zoo, τους Gallow Breeze, τους Menian, τον Νίκος Γιακουμάκης + Κονσπίρασι και τους Καταφαντασίαν.

Μια ολόκληρη ροκ κοινότητα ενώνει τις δυνάμεις της σε μια μοναδική νύχτα, στηρίζοντας τη ζωντανή μουσική και τους καλλιτέχνες της περιοχής σε ένα φεστιβάλ που φιλοδοξεί να μείνει αξέχαστο.

"The Mask" (1870) του Γκατένο Τσιεριτσι

Ο Γκατένο Τσιεριτσι (Gaetano Chierici), γεννημένος στο Ρέτζιο Εμίλια (Reggio Emilia) στις 30 Ιουλίου 1838 και αποβιώσας στην ίδια πόλη στις 20 Σεπτεμβρίου 1920, αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές και συνάμα ιδιότυπες φυσιογνωμίες της ιταλικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Η καλλιτεχνική του

Η πνευματική καθίζηση

Η πρόσφατη συζήτηση γύρω από τους νέους που επιλέγουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα έχει φέρει στην επιφάνεια μια βαθιά και επώδυνη αντίθεση. Από τη μια πλευρά, ορισμένοι εκπρόσωποι της μεγαλύτερης ηλικιακής γενιάς –αυτής που διαμόρφωσε τα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες– σπεύδουν να

Η Βανέσα Αδαμοπούλου μάς επαναφέρει στη μνήμη τη σπουδαία ΖΩΗ ΝΑΧΗ

Υπάρχουν παραστάσεις που απλώς αφηγούνται μια βιογραφία και υπάρχουν και εκείνες που
καταφέρνουν να γίνουν ένα με τον παλμό, την ανάσα και τα αβάσταχτα μεράκια του δημιουργού τους. Η παράσταση «MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές» ανήκει δικαιωματικά στη δεύτερη κατηγορία.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, το θέατρο μεταμορφώνεται σε έναν ζωντανό οργανισμό, γεμάτο από τα αρώματα, τις αγωνίες και τα αθάνατα τραγούδια που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι. Εδώ δεν βλέπουμε απλώς έναν μύθο απόμακρο και θωρακισμένο πίσω από την ιστορία του· βλέπουμε τον άνθρωπο. Τον δεξιοτέχνη που πήρε το μπουζούκι, το εξέλιξε, το πήγε παραπέρα και το ένωσε με τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής.

Η ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου

 Η ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου συνιστά μία από τις πιο ιδιόμορφες, σπαρακτικές και αμείλικτα

ειλικρινείς φωνές της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Μακριά από περιττούς λυρισμούς και ακαδημαϊκές διακοσμητικές διατυπώσεις, ο Χριστιανόπουλος έχτισε ένα έργο εσωτερικής έντασης, το οποίο λειτουργεί ως καθρέφτης των ανθρώπινων παθών, της μοναξιάς, της περιθωριοποίησης και, πάνω απ' όλα, των

Ο Χορός του Θανάτου: Η Σοκαριστική Απεικόνιση της Πανώλης από τον Émile Bayard

 

Αυτός ο εμβληματικός πίνακας, φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο καλλιτέχνη και εικονογράφο Émile Bayard (1837–1891), αποτελεί μια από τις πιο ανατριχιαστικές και ρεαλιστικές οπτικές απεικονίσεις της φρίκης των μεγάλων επιδημιών, όπως ο Μαύρος Θάνατος (η πανώλη) που σάρωσε την Ευρώπη τον 14ο αιώνα, αλλά συχνά χρησιμοποιείται για να απεικονίσει και μεταγενέστερες εξάρσεις.

TRAINSPOTTING

 TRAINSPOTTING (ΥΠΟΘΕΣΗ)

Η υπόθεση ακολουθεί τον Mark Renton (Γιούαν Μακρέγκορ), έναν νεαρό άντρα στο Εδιμβούργο της Σκωτίας τη δεκαετία του 1990, ο οποίος ζει στο περιθώριο και είναι εθισμένος στην ηρωίνη. Η

καθημερινότητά του περιστρέφεται γύρω από την εύρεση της επόμενης δόσης, τις προσπάθειες να κόψει τα ναρκωτικά —οι οποίες συχνά καταλήγουν σε αποτυχία— και τις χαοτικές περιπέτειες με την παρέα του.

Αυτή η αλλοπρόσαλλη ομάδα αποτελείται από:

Τον Spud, έναν καλοκάγαθο αλλά διαρκώς μαστουρωμένο και γκαφατζή φίλο.

Τον Sick Boy, έναν κυνικό, γοητευτικό καιροσκόπο και λάτρη του Σον Κόνερι.

Τον Tommy, έναν αθλητικό και φιλόδοξο νέο που τελικά παρασύρεται και καταστρέφεται από τον εθισμό.

Τον Begbie, έναν βίαιο, ψυχοπαθή και αλκοολικό τραμπούκο που δεν παίρνει ναρκωτικά αλλά είναι

«Ταξίδι στα Κύθηρα»

 Το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1983) σε σκηνοθεσία του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, μια βαθιά ποιητική και πολιτική αλληγορία για τη μνήμη, την Ιστορία και το τραύμα της προσφυγιάς. Η ιστορία ακολουθεί τον Σπύρο, έναν ηλικιωμένο

ΟΙ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΙ

 ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Μας άφησε ο Νίκος Καλογερόπουλος, και η απουσία του ξυπνά τη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς δημιουργών που περπάτησαν στον χώρο της τέχνης με το κεφάλι ψηλά, κόντρα στα ρεύματα και τις ευκολίες της εποχής. Μορφές ανυπότακτες, που δεν έμαθαν ποτέ να μετρούν τη δουλειά τους με το ζύγι του συστήματος ή τα φώτα της τηλεοπτικής τυποποίησης, αφήνοντας πίσω τους έργο ανθεκτικό και αληθινό. Με εξαίρεση τον Άλκη Παναγιωτίδη, που συνεχίζει να βρίσκεται ανάμεσά μας, να τα χιλιάσει, όλοι οι υπόλοιποι πέρασαν πια στην ιστορία, κρατώντας όμως αναμμένη τη φλόγα μιας αντισυμβατικής καλλιτεχνικής κουλτούρας:

Θέμης Μάνεσης (1945–2017) - Ηθοποιός με μια χαρακτηριστική, sui generis ματιά και αυθεντική λαϊκή αύρα, που συνδέθηκε άρρηκτα με τον ποιοτικό και ανεξάρτητο κινηματογράφο, αποφεύγοντας τα φώτα της συνηθισμένης τηλεοπτικής τυποποίησης.

Άλκης Παναγιωτίδης (1944–) - Με τη βαθιά, βραχνή φωνή και την απόλυτα φυσική του παρουσία, ενσάρκωσε μοναδικά περιθωριακούς, μοναχικούς ή